II GSK 1089/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1881/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stanowiącej równowartość kosztów badań wyrobu budowlanego oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1881/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stanowiącej równowartość kosztów badań wyrobu budowlanego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. podczas kontroli u sprzedawcy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pobrał do badań próbkę wyrobu budowlanego: papy asfaltowej zgrzewalnej podkładowej [...] i zlecił jej badanie akredytowanemu laboratorium - Zespołowi Laboratoriów Badawczych w Warszawie, Instytutowi Techniki Budowlanej w Warszawie. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], działając m.in. na podstawie art. 26 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2014 r., poz. 883 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie próbek wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu (Dz. U. z 2011 r. Nr 23, poz. 122), ustalił opłatę w wysokości 12436,28 zł za przeprowadzenie badań wyrobu budowlanego. Po rozpatrzeniu zażalenia A. Sp. z o.o. na powyższe postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ podniósł, że wyniki badań przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium potwierdziły deklarowane przez producenta: wodoszczelność, wytrzymałość na rozciąganie wzdłuż i wydłużenie przy rozciąganiu w obu kierunkach, wytrzymałość na rozdzieranie, wytrzymałość złącza na ścinanie w obu kierunkach i trwałość. Natomiast badanie wytrzymałości na rozciąganie w poprzek (przeprowadzone według normy PN-EN 12311-1:2001) wykazało wartość 3070 N/50 mm zamiast deklarowanej wartości 2000 ± 500 N/50 mm. Ponadto, badanie odporności na uderzenie wykazało wartość graniczną h=500 mm zamiast deklarowanej h=1000 mm. Także badanie giętkości w temperaturze -5°C nie potwierdziło deklarowanej przez producenta giętkości w niskiej temperaturze. Skoro zaś wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych ustawą o wyrobach budowlanych, to rodzi po stronie producenta obowiązek uiszczenia opłaty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, bowiem zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o wyrobach budowlanych, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych ustawą, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia opłaty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Do kosztów tych zalicza się koszty badań przeprowadzonych przez laboratoria, o których mowa w ust. 1, oraz koszty transportu i przechowywania próbki. Organ wyjaśnił, że podstawą ustalenia opłaty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań są faktury VAT wystawione w dniu 21 maja i 21 września 2015 r. przez Instytut Techniki Budowlanej, opiewające na kwotę po 20940,75 zł brutto każda. Jak zaś wynika z pisma Zakładu Materiałów Budowlanych Instytutu Techniki Budowlanej z dnia 23 grudnia 2015 r., koszt jednostkowy badania papy [...] wyniósł 10050,00 zł netto (12361,50 zł brutto). Na opłatę stanowiącą równowartość kosztów przeprowadzonych badań składa się również faktura wystawiona w dniu 31 maja 2015 r. przez Centrum Obsługi Finansowej Dział Rozliczeń Usług Pocztowych w Krakowie, opiewająca na kwotę 121,60 zł netto (149,56 zł brutto), która stanowi koszty transportu próbek dwóch wyrobów budowlanych do badań. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. Sp. z o.o. zarzuciła, że postanowienie wydane zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji jest nieważne, bowiem sprawa tożsama prowadzona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. została uprzednio zakończona ostatecznym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. wydanym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi m.in. wybór akredytowanego laboratorium, którego stawki za sporządzenie badań przekraczają znacznie średnie ceny stosowane przez inne akredytowane laboratoria, a także zlecenie przeprowadzenia badania próbek wyrobu budowlanego niezgodnie z normami, tj. przyjęcie do badania próbki wyprodukowanej we wrześniu 2014 r., podczas gdy zgodnie z polską normą PN-EN 13707+A2 badaniu podlega próbka wyrobu budowlanego oddana do badania w terminie nie dłuższym niż miesiąc od jej wyprodukowania. Zdaniem spółki, badania nie wykazały niezgodności właściwości z deklarowanymi przez producenta parametrami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r., wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że kwota stanowiąca równowartość kosztów przeprowadzonych badań została ustalona w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutu wykonania badań niezgodnie z normą EN 13707:2004+A2:2009, a tym samym braku wiarygodności wyników badań, Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z postanowieniami tej normy, jeżeli wykonuje się badania dla celów innych niż wstępne badanie typu lub zakładowa kontrola produkcji, to badania do określania właściwości wyrobu wyszczególnionych w normie powinny być rozpoczęte w czasie jednego miesiąca od daty dostawy przez producenta. W żadnym zapisie normy nie zabrania się porównania wyników badań rozpoczętych w okresie późniejszym niż 1 miesiąc od daty dostawy z deklaracją zgodności wystawioną przez producenta. Przekroczenie terminu nie ma żadnego wpływu na zmianę właściwości użytkowych wyrobów objętych normą, przechowywanych (składowanych) według zaleceń producenta. Do wyrobu, będącego przedmiotem kontroli nie zostały dołączone warunki jego stosowania, transportu czy magazynowania. Jak wynika z protokołu pobrania próbki wyrobu budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., partia wyrobu budowlanego objęta kontrolą była składowana w budynku magazynowym chroniącym przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi i zbyt mocnym nagrzaniem. Rolki magazynowane były na równym podłożu w pozycji stojącej w jednej warstwie, zabezpieczone przed przewracaniem się i uszkodzeniem. W protokole przyjęcia obiektu do badania z dnia [...] maja 2015 r. stan zewnętrzny/charakterystyka próbek obiektu badań została określona jako dobra. Powyższe ustalenia są zgodne z zaleceniami producenta wskazanymi w karcie technicznej. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu nieważności z uwagi na wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r., Sąd I instancji zauważył, że postanowieniem tym organ odwoławczy uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. i umorzył postępowanie prowadzone przez ten organ z uwagi na to, że był on organem niewłaściwym miejscowo do załatwienia sprawy. Po wydaniu tego rozstrzygnięcia postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone już przez organ właściwy w sprawie tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. A. Sp. z o.o. złożyła od wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1881/16 skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie 1. przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności postępowania wobec okoliczności, że sprawa tożsama z przedmiotową sprawą prowadzona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (sygn. akt [...]) wobec skarżącej została uprzednio zakończona ostatecznym postanowieniem wydanym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt [...]; 2. prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o wyrobach budowlanych w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 stycznia 2011 r., poprzez wybór akredytowanego laboratorium, którego stawki za sporządzenie badań przekraczają znacznie średnie ceny stosowane przez inne akredytowane laboratoria, a tym samym ustalenie wysokości opłaty w kwocie znacznie wyższej niż rzeczywisty koszt badań przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium, czym skarżąca została narażona na poniesienie nieuzasadnionych kosztów; 3. prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. art. 26 ust. 3 ustawy o wyrobach budowlanych w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 stycznia 2011 r., poprzez ustalenie opłaty obejmującej koszty przeprowadzenia badań, które nie wykazały niezgodności właściwości z deklarowanymi przez producenta parametrami, czym skarżąca została narażona na poniesienie nieuzasadnionych kosztów; 4. prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. art. 17 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych, poprzez zlecenie przeprowadzenia badania próbek wyrobu budowlanego niezgodnie z normami, tj. przyjęcie do badania próbki wyprodukowanej we wrześniu 2014 r., podczas gdy zgodnie z polską normą PN-EN 13707+A2 badaniu podlega próbka wyrobu budowlanego oddana do badania w terminie nie dłuższym niż miesiąc od jej wyprodukowania; 5. przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności zaniechania ustalenia w trakcie kontroli, w jakich warunkach u sprzedawcy poddanego kontroli były przechowywane wyroby budowlane, których próbki zostały przekazane do akredytowanego laboratorium, co miało istotny wpływ na wynik oraz wiarygodność przeprowadzonego badania i jego ustaleń; 6. przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 oraz art. 21 ust. 7 ustawy o wyrobach budowlanych poprzez błędną ich wykładnię polegającą na ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności uniemożliwienia czynnego udziału w kontroli i możliwości obrony przez skarżącą swoich praw, w szczególności poprzez brak zapoznania skarżącej z treścią protokołu oraz możliwości zgłaszania przez skarżącą uwag do protokołu kontroli. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że próbka została pobrana z partii wyrobu budowlanego, który przeleżał w magazynie kontrolowanego przez 7 miesięcy. Tymczasem zdaniem skarżącej, przeprowadzenie badania wyrobu budowlanego po takim czasie z oczywistych względów nie wykaże spełnienia deklarowanych przez producenta norm. Gdyby przeprowadzenie badań próbki wyrobu budowlanego po siedmiu miesiącach miało dać wynik wiarygodny, do normy z pewnością nie zostałoby wprowadzone zastrzeżenie, że badanie należy rozpocząć w okresie miesiąca od daty dostarczenia przez producenta. Ponadto sposób przechowywania papy asfaltowej ma istotny wpływ na jej właściwości chemiczne, jednak obecnie nie sposób ustalić, gdyż zostało to zaniechane przez organ, czy sprzedawca przechowywał wyroby w odpowiednich warunkach, czy wystawił je na działanie czynników zewnętrznych i atmosferycznych. W ocenie skarżącej, koszty przeprowadzenia badania są oczywiście zawyżone, a organ zaniechał ustalenia, która akredytowana jednostka przeprowadza badania za rozsądną cenę, w tym nie zbadał, czy cena ustalona przez Instytut Techniki Budowlanej jest ceną rynkową, czy też ceną oczywiście zawyżoną. Ponadto skarżąca stwierdziła, że organ był uprawniony do nałożenia opłaty wyłącznie w tym zakresie, w którym laboratorium ustaliło, że deklaracje skarżącej są niezgodne z rzeczywistością. Dlatego też, zadaniem organu było dokonanie weryfikacji wysokości kosztów poniesionych w celu przeprowadzenia badań pod kątem poszczególnych właściwości i obciążenie skarżącej wyłącznie w tym zakresie, w którym nie zostały potwierdzone deklaracje producenta. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych, postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił opłatę, co do kosztów przeprowadzonych badań wyrobu budowlanego w wysokości 10.099,28 zł. Natomiast GINB, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylił powyższe postanowienie, w związku z brakiem właściwości miejscowej [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, oraz umorzył postępowanie. W związku z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia [...] lutego 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał informacje o wynikach kontroli i badań [...] Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, celem wydania przez ten organ postanowienia o ustaleniu opłaty. Należy zauważyć, że postanowienie GINB o uchyleniu postanowienia organu I instancji i umorzeniu postępowania nastąpiło na skutek naruszenia przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a., a więc ze względu na niewłaściwość tego organu do załatwienia sprawy. Mając powyższe na względzie, nie można uznać, że powyższe postanowienie stworzyło stan res iudicata, a w związku z tym, nie można zgodzić się z postawionym w skardze kasacyjnej zarzutem, że brak było podstaw do wydania przez organ I instancji postanowienia co do ustalenia opłaty w zakresie kosztów badania wyrobu budowlanego. Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na ustaleniu stanu faktycznego, z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności zaniechania ustalenia w trakcie kontroli, w jakich warunkach, u sprzedawcy poddanego kontroli, były przechowywane wyroby budowlane, których próbki zostały przekazane do akredytowanego laboratorium, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 oraz art. 21 ust. 7 ustawy o wyrobach budowlanych, poprzez błędną ich wykładnię polegającą na ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem okoliczności uniemożliwienia czynnego udziału w kontroli i możliwości obrony przez skarżącą swoich praw, w szczególności, poprzez brak zapoznania skarżącej z treścią protokołu oraz możliwości zgłaszania uwag do protokołu kontroli. Należy zauważyć, że błędna wykładnia przepisu prawa, oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej z konkretnego przepisu. Skarżący formułując natomiast zarzut błędnej wykładni przepisu, winien nie tylko wskazać przepis którego zarzut dotyczy, ale również podać jaka jest, jego zdaniem, prawidłowa treść normy prawnej wynikająca z tego przepisu, a więc jak winien być on rozumiany, bowiem tylko w takim przypadku możliwa jest ocena zasadności podniesionego zarzutu. Podkreślić również należy, że zarzut naruszenia prawa winien być przedstawiony wyraźnie, poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za skarżącą zarzutów skargi kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., II FSK 861/10 - publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ i cytowane tam orzecznictwo). Ponadto, skuteczne postawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga nie tylko wskazania naruszonych przepisów procesowych i sposobu ich naruszenia, ale także wykazania, jaki istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie ma to naruszenie. Tylko bowiem w takim przypadku można przyjąć, że naruszenie przepisów postępowania winno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Skarżąca natomiast nie sprecyzowała, której jednostki redakcyjnej art. 77 k.p.a., dotyczy przedstawiony zarzut, pomimo że przepis ten zawiera kilka jednostek redakcyjnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podała również, jaka jest, jej zdaniem, prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów. Z tego też względu, ocena zasadności zarzutu nieprawidłowej wykładni nie jest możliwa. Ponadto, skarżąca nie wykazała, jaki istotny wpływ na wynik sprawy mają podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej uchybienia. Należy również podkreślić, że wbrew twierdzeniom Skarżącej o braku ustaleń organu w zakresie warunków przechowywania, z protokołu pobrania próbki wyrobu budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. wynika, iż organ ustalił powyższe warunki. Ustalono bowiem, że partia wyrobu budowlanego objęta kontrolą była składowana w budynku magazynowym chroniącym przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi i zbyt mocnym nagrzaniem, rolki magazynowane były na równym podłożu w pozycji stojącej w jednej warstwie, zabezpieczone przed przewracaniem się i uszkodzeniem. Natomiast, do wyrobu budowlanego objętego kontrolą nie zostały dołączone warunki jego stosowania, transportu czy magazynowania. Skarżąca nie wskazała również, jakie są prawidłowe warunki przechowywania i magazynowania powyższego wyrobu budowlanego. Podkreślić przy tym należy, że ustalenia stanu faktycznego zawarte w protokole z kontroli mają charakter wiążący i to zarówno dla organu, jak i dla podmiotu kontrolowanego, pod warunkiem, że nie wniósł on zastrzeżeń do tego protokołu. Ustawodawca nadał bowiem protokołowi kontroli szczególny charakter. Odgrywa on istotną rolę w prowadzonych postępowaniach administracyjnych, stanowiąc potwierdzenie ustalonego stanu faktycznego, które następuje na podstawie dowodów przeprowadzanych z zachowaniem gwarancji uczestnictwa podmiotu kontrolowanego. Podmiot kontrolowany może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli. Duże znaczenie protokołu wynika z faktu, iż ustalenia poczynione podczas kontroli mogą stanowić podstawę do dalszych działań organów nadzoru budowlanego. Dlatego też ustawodawca wymaga, aby tak ustalony stan faktyczny utrwalić na potrzeby dalszych ewentualnych postępowań administracyjnych. W toku takiego postępowania ustalanie stanu faktycznego, w rozumieniu procesowym, następuje na podstawie protokołu kontroli, który z punktu widzenia procesowego ma charakter dokumentu urzędowego (J. Smarż - Komentarz do art. 21 ustawy o wyrobach budowlanych, Lex). Co do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 2 oraz art. 21 ust. 7 ustawy o wyrobach budowlanych, zauważyć należy, że zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3 tej ustawy, kontrolowany uczestniczy w kontroli, zapoznaje się i podpisuje protokół kontroli. Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy o wyrobach budowlanych, kontrolowanym jest przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.), u którego prowadzi się kontrolę wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu. Kontrolę przeprowadzono u sprzedawcy, którym był B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W., który to podmiot, posiadając przymiot kontrolowanego, był uprawniony do zapoznania się z protokołem kontroli oraz mógł zgłaszać uwagi do tego protokołu. Przymiotu tego nie posiadała skarżąca, bowiem była producentem wyrobu budowlanego, u którego jednak nie przeprowadzano kontroli. Z tego też względu zarzut ten nie jest uzasadniony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, również podnoszone zarzuty naruszenia art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o wyrobach budowlanych w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia z 2011 r. oraz art. 17 ust. 3 ustawy o wyrobach budowlanych uznać należy za niezasadne. Skarżąca w sposób nieprecyzyjny określiła naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia z 2011 r., bowiem nie podała jednostki redakcyjnej tego przepisu. Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych, właściwy organ może zlecić badanie pobranych próbek wyrobu budowlanego lub próbek kontrolnych akredytowanemu laboratorium albo, w przypadku gdy żadne laboratorium nie posiada akredytacji w zakresie kontrolowanego wyrobu budowlanego, laboratorium właściwej przedmiotowo jednostki oceny technicznej lub laboratorium właściwej przedmiotowo krajowej jednostki oceny technicznej. W sytuacji, gdy przeprowadzone badania wykazały, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych ustawą, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia opłaty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Do kosztów tych zalicza się koszty badań przeprowadzonych przez laboratoria, o których mowa w ust. 1, oraz koszty transportu i przechowywania próbki – art. 26 ust. 3 ustawy o wyrobach budowlanych). W myśl zaś z § 9 ust. 1 pkt 1 do 3 rozporządzenia z 2011 r., wysokość opłaty, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy, właściwy organ prowadzący kontrolę ustala z uwzględnieniem rzeczywistego kosztu badań przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium, rzeczywistego kosztu transportu próbki, rzeczywistego kosztu przechowywania próbki. Zauważyć należy, że zarzutem naruszenia art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o wyrobach budowlanych w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia z 2011 r., skarżąca nie podważa samego zlecenia badania próbki akredytowanemu laboratorium, a kwestionuje niewłaściwy wybór akredytowanego laboratorium, na skutek którego ustalona została opłata w wyższej wysokości, a także obciążenie skarżącej kosztami badań, które, zdaniem skarżącej, są znacznie wyższe niż rzeczywisty koszt badań. Skarżąca twierdziła bowiem, że istnieją akredytowane laboratoria, które wykonują podobne badania taniej. Ze stanu faktycznego sprawy wynika natomiast, że wybór akredytowanego laboratorium nie budził wątpliwości Sądu I instancji, a wysokość opłaty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań została wykazana przez organ na podstawie faktur, co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji. Wysokość opłaty jest ustalana z uwzględnieniem rodzaju badanego wyrobu budowlanego, rodzaju materiałów lub urządzeń użytych w toku przeprowadzania badań, rzeczywistego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnożonego przez liczbę osób i dni lub godzin, rzeczywistego kosztu pracy akredytowanego laboratorium, rzeczywistego kosztu transportu próbki, rzeczywistego kosztu przechowywania próbki. Należy przy tym podkreślić, że wartość składników opłaty różnicowana jest w zależności od stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań, przy czym wartość ta nie może przekraczać wysokości opłat za takie same badania takiego samego wyrobu budowlanego określonych w ofercie akredytowanego laboratorium. Natomiast samo porównanie kosztów badań wykonanych przez Instytut Techniki Budowlanej z kosztami badań przeprowadzonych przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji, poprzez porównanie kosztów badań wyrobów budowlanych podobnych (wyrobów podkładowych pod nieciągłe pokrycia dachowe oraz do ścian, asfaltowe wyroby wodochronne), jednakże nie tych samych, nie jest wystarczające dla podważenia, że wskazane koszty badania nie są kosztami rzeczywistymi. Treść uzasadnienia powyższych zarzutów świadczy o tym, że skarżąca zdaje się twierdzić, iż jest możliwe ustalenie opłaty tylko za badania, w wyniku których ustalono niezgodność właściwości z deklarowanym przez producenta parametrami. Natomiast w przypadku gdy takich niezgodności co do niektórych parametrów, nie stwierdzono, skarżąca nie może być obciążana kosztami badań. Mając na uwadze przywołane uregulowania, stwierdzić należy, że przepisy ustawy o wyrobach budowlanych nie dają podstaw ustalenia kosztów badań wyrobów budowlanych w sposób wskazany przez skarżącą, a więc proporcjonalnie do ilości stwierdzonych uchybień. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy o wyrobach budowlanych stanowi, że w sytuacji, gdy przeprowadzone badania wykazały, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych niniejszą ustawą, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia opłaty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Tak więc wyrobem budowlanym niespełniającym wymagań określonych ustawą o wyrobach budowlanych jest zarówno wyrób, który nie spełnia wszystkich zadeklarowanych parametrów użytkowych, ale również wyrób który nie spełnia niektórych z tych parametrów. Przepis nie określa, że wyrób musi nie spełniać wszystkich deklarowanych właściwości. Brak choćby jednej z deklarowanych cech danego wyrobu budowlanego czyni zeń bowiem produkt nie przydatny dla celów, dla których jest przeznaczony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych, poprzez zlecenie przyjęcia do badania próbki wyrobu wyprodukowanej we wrześniu 2014 r., podczas gdy zdaniem skarżącej, zgodnie z polską normą PN-EN 13707+A2 badaniu podlega próbka wyrobu budowlanego oddana do badania w terminie nie dłuższym niż miesiąc od jej wyprodukowania, uznać należy, że jest on również nieuzasadniony. Należy podkreślić, ze treść wskazanych w zarzucie przepisów nie koresponduje z podnoszonym przez skarżącą obowiązkiem zachowania miesięcznego terminu, a obowiązek zachowania przez organ tego terminu nie wynika z tychże przepisów. Powoływana norma nie zabrania porównania wyników badań rozpoczętych w okresie późniejszym niż 1 miesiąc od daty dostawy z deklaracją zgodności wystawioną przez producenta. Natomiast przekroczenie tego terminu nie ma żadnego wpływu na zmianę właściwości użytkowych wyrobów objętych normą, przechowywanych (składowanych) według zaleceń producenta. Podkreślić należy, że do wyrobu będącego przedmiotem kontroli nie zostały dołączone warunki jego stosowania, transportu czy magazynowania. Jak wynika z protokołu pobrania próbki wyrobu budowlanego, wyrób budowlany objęty kontrolą był składowany w budynku magazynowym chroniącym przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi i zbyt mocnym nagrzaniem. Rolki magazynowane były na równym podłożu w pozycji stojącej w jednej warstwie, zabezpieczone przed przewracaniem się i uszkodzeniem. W protokole przyjęcia obiektu do badania stan zewnętrzny/charakterystyka próbek obiektu badań, został określony jako dobry. Powyższe ustalenia są zgodne z zaleceniami producenta wskazanymi w karcie technicznej. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.