II GSK 1088/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 946/12 w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w G. z dnia [...] lipca 2012 r. nr sygn. akt: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 946/12, oddalił skargę K. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] lipca 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. K. Z. (dalej: skarżąca) wniosła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu lokalizacji obiektów budowlanych lub urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. We wniosku tym jako właściciela urządzenia umieszczonego w pasie drogowym wskazała siebie, tj. K. Z., zam. w R., ul. P. [...]. Parafę pod wnioskiem złożyła wnioskodawczyni, potwierdzając tym samym jego treść. Burmistrz Miasta R. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. zezwolił K. Z. na umieszczenie w pasie drogowym przy ul. P. w R. (dz. nr [...]) przyłącza wody do budynku oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej budynku na działce nr [...] - w poprzek drogi o powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia. W pkt 2 i 3 wskazanej decyzji organ I instancji nałożył na każdoczesnego właściciela urządzeń obowiązek uiszczenia opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, w kwocie [...] zł w 2007 r. oraz [...] zł za kolejne lata. Wobec nieuiszczenia przez stronę należności we wskazanym terminie, Burmistrz Miasta R. wystosował do K. Z.: "Ostateczne wezwanie do zapłaty" z dnia [...] maja 2009 r., "Upomnienie" z dnia [...] marca 2010 r. oraz "Ostateczne wezwanie do zapłaty" z dnia [...] lutego 2011 r., pouczając, że w przypadku nie wpłacenia należności we wskazanym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. K. Z. wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu zarzutów zobowiązana podniosła, że podstawą prawną prowadzonej egzekucji jest decyzja Burmistrza Miasta R. z dnia [...] listopada 2007 r., która nie ustala jej obowiązku do zapłaty należności objętych tytułem wykonawczym, ale jako osobę obowiązaną wskazuje "każdoczesnego właściciela urządzeń". Dalej skarżąca wskazała, że nie jest właścicielem urządzeń infrastruktury technicznej, będących przedmiotem decyzji, czego dowodzi treść art. 48, 49 i 143 k.c. Wobec tego, zdaniem zobowiązanej, egzekucja jest niedopuszczalna. W dniu [...] marca 2012 r. Burmistrz Miasta R., będący wierzycielem, wydał postanowienie, w którym uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione oraz stwierdził, że zasadne i konieczne jest dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W zażaleniu na postanowienie wierzyciela zobowiązana powtórzyła wyrażone wcześniej zarzuty oraz wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wyrażenie stanowiska uwzględniającego zarzuty. Rozpatrując zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując treści art. 1a pkt 13, art. 33, 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.), wskazało, że tytuł wykonawczy jest poprawny w kontekście wymogów określonych w art. 27 § 1 powołanej ustawy. Odnosząc się do zarzutu - "określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia" organ wskazał, że obowiązek zapłaty oznaczonej kwoty pieniężnej na rzecz gminy wynika z decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] listopada 2007 r. W treści tytułu wykonawczego, w części A wskazano, że zobowiązanym jest K. Z., w części B wskazano zaś, że podstawę obowiązku stanowi decyzja z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], wydana na postawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.), jako rodzaj należności wskazano "zajęcie pasa drogowego" oraz określono kwoty należności głównej i sposób obliczania odsetek. W wyniku analizy treści obu powyższych dokumentów organ stwierdził, że egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej, zarówno co do jego adresata, podstawy prawnej, rodzaju należności oraz kwot. Ponadto, organ odnosząc się do podniesionego zarzutu dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego wskazał, iż zobowiązana po wybudowaniu urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, do dnia wydania postanowienia, nie przekazała ich przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu. Natomiast określenie osoby obowiązanej w pkt 2/ decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. do uiszczania tejże opłaty, jako "każdoczesnego właściciela urządzeń", nie kwalifikuje tej sytuacji jako błąd co do osoby zobowiązanego. Sformułowanie to, w ocenie organu, jest co prawda nieprecyzyjne i w sytuacji zmiany w stosunkach własnościowych urządzeń mogłoby rodzić problemy interpretacyjne, jednak w tej sprawie organ nie miał wątpliwości, że K. Z. była i jest właścicielem urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - w postaci przyłącza wody i przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku na działce nr [...], przy ul. [...] w R. Ponadto zobowiązana nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swojego twierdzenia, jakoby właścicielem tychże urządzeń nie była. Podniosła jedynie, że w polskim systemie prawa źródłem własności nie jest wniosek strony, bowiem z uwagi na treść art. 48, 49 i 143 k.c, właścicielem urządzeń wskazanych w decyzji, na którym spoczywa obowiązek uiszczania egzekwowanej opłaty jest albo Miasto R., jako właściciel drogi, pod której powierzchnią znajduje się urządzenie, albo PEWiK w G. - jako przedsiębiorstwo wodociągowe. Zadaniem SKO postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego i wszczęta na jego skutek egzekucja administracyjna opłat z tego tytułu, prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, która w art. 40 zawiera regulację podstaw i postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, m.in. w sytuacji umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - o co wnioskowała zobowiązana jako właściciel urządzeń. Stroną postępowania w tym przypadku jest właściciel urządzeń, który chce dokonać zajęcia pasa drogowego. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której stosunki własnościowe są uregulowane w ten sposób, że właścicielem drogi jest np. gmina, natomiast właścicielem urządzeń jest inny podmiot (wnioskodawca). Wbrew zapatrywaniom skarżącej, art. 49 k.c. nie wyklucza takiej sytuacji. Wręcz przeciwnie, art. 49 k.c. w § 1 stanowi, że urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Jeśli zatem nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa, należą one do części składowych nieruchomości i odpowiedzialny jest za nie właściciel tejże nieruchomości. Stosownie zaś do treści § 2, osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w § 1, i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba, że w umowie strony postanowiły inaczej. Z żądaniem przeniesienia własności tych urządzeń może wystąpić także przedsiębiorca. Kolegium podkreśliło, że zobowiązana nie udokumentowała, iż taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wskazanym na wstępie oddalił skargę skarżącej, stwierdzając, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy zasadnie SKO uznało zarzuty wniesione przez skarżącą na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Bowiem w niniejszej sprawie kontroli Sądu podlega wyłącznie prawidłowość zastosowania przez organy przepisów u.p.e.a. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji powyższa decyzja została poprzedzona skierowanym do Burmistrza Miasta R. wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] listopada 2007 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...), w którym wyraźnie wskazała w punkcie 2, że właścicielem urządzenia umieszczonego w pasie drogowym będzie ona sama (wykreślono zapis "Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z.o.o."), przy czym umieszczenie urządzenia w pasie drogowym planuje od dnia 13 listopada 2007 r. na czas nieokreślony. Po drugie, decyzja Burmistrza Miasta R. z dnia [...] listopada 2007 r. uwzględniająca wniosek strony, wobec jej nie zaskarżenia weszła do obrotu prawnego, stając się decyzją ostateczną. W ocenie Sądu zapis umieszczony w punkcie 2 decyzji, dotyczący nałożenia na każdoczesnego właściciela urządzeń obowiązku uiszczenia opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jest nieprecyzyjny, ale w ocenie Sądu mógłby on powodować wątpliwości dopiero w przypadku zmiany właściciela spornych urządzeń, a z taką sytuacją w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia. Tym samym dopóki skarżąca nadal pozostaje właścicielką spornych urządzeń (nie wystąpiła do właściwego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji o przejęcie wybudowanych z własnych środków urządzeń) , dopóty zgodnie z prawomocną decyzją Burmistrza Miasta R. będzie podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat wymienionych w jej treści. Nie ma zatem racji skarżąca, że tytuł wykonawczy wystawiony przez organ egzekucyjny obarczony jest uchybieniem z art. 33 ust.3 u.p.a.e. Treść tego tytułu prawidłowo wskazuje w pozycji 10 jako osobę zobowiązaną K. Z., bo to skarżąca jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty opłat za korzystanie z pasa drogowego. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzenie w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (DZ.U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858 ze zm.) realizację przyłączy do sieci kanalizacyjnej oraz wodociągowej zapewnia na własny koszt odbiorca usług. Przy czym art. 31 ust.1 tej ustawy stanowi, że osoby, które wybudowały z własnych środków urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne, mogą je przekazywać odpłatnie gminie lub przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu, na warunkach uzgodnionych w umowie. W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczność na którą powołuje się skarżąca, w myśl której, z mocy art. 49 § 1 k.c. a contrario w związku z art. 48 i art. 143 k.c., nie jest właścicielem spornych urządzeń, nie ma obecnie znaczenia, skoro w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja zobowiązująca ją do uiszczenia opłat za zajęcie pasa drogowego i do czasu przekazania urządzeń podmiotowi zarządzającemu nimi, to na niej ciąży obowiązek pokrywania kosztów wynikających z decyzji stanowiącej podstawę spornego tytułu wykonawczego. Skargą kasacyjną K. Z. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 33 pkt 3 i 4 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił, iż tytuł wykonawczy został wystawiony na skarżącą, a decyzja będąca podstawą egzekucji nakładała zobowiązanie na "każdoczesnego właściciela urządzeń", nie dostrzegając przy tym, że w sprawie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 33 pkt 3 u.p.e.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, ewentualnie: 2) art. 33 pkt 4 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, a nadto: 3) art. 49 § 1 k.c. a contrario w zw. z art. 48 k.c. i art. 143 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, oraz: 4) art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków przez jego błędną wykładnię. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazane przez stronę skarżącą naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.a.a. zakres oceny sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc, po powyższych uwagach wstępnych, do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że skarżąca zarzucając Sądowi pierwszej instancji uchybienie przepisom postępowania wskazała jedynie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w związku z art. 33 pkt 3 i 4 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy w sprawie miało miejsce naruszenie prawa materialnego. Tak zredagowany zarzut uniemożliwia jego ocenę. Bowiem konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy ("Jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania...") oraz dyspozycji ("... uchyla decyzję lub postanowienie). Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenie przez sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Jeżeli sąd nie stwierdzi takiego naruszenia to nie może stosować tego przepisu. W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie tego przepisu wówczas, gdy sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego aktu, ewentualnie w sytuacji gdy nie dostrzegł uchybienia przepisom postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli z wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji po dokonaniu prawidłowej kontroli decyzji lub postanowienia nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie zgodne jest z dyspozycją stosowanej przez ten sąd normy prawnej. Omawiając zarzuty prawa materialnego w kolejności podanej w osnowie skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż są one nieusprawiedliwione. Zarzut niezastosowania w sprawie art. 33 pkt 3 u.p.e.a jest całkowicie chybiony. Autor skargi kasacyjnej wywodził, że oznaczenie dłużnika (K. Z.) i oznaczenie osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego (każdoczesny właściciel urządzeń) nie jest tożsame. Z uwagi na brak tożsamości zachodzi niezgodność pomiędzy określeniem egzekwowanego obowiązku z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. W tym miejscu należy wskazać, że obowiązek zapłaty oznaczonej kwoty pieniężnej na rzecz gminy wynika z decyzji Burmistrza Miasta R. z [...] listopada 2007 r. w treści której, organ w pkt 1/ zezwolił K. Z. na umieszczenie w pasie drogowym ul. P. dokonanie określonych przyłączeń wody i kanalizacji sanitarnej do budynku na działce nr [...], natomiast w pkt 2/ nałożył na każdoczesnego właściciela urządzeń obowiązek uiszczenia opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, w pkt 3-4/ ustalił wysokość opłaty rocznej oraz określił termin ważności zezwolenia. Natomiast w treści tytułu wykonawczego, w części A wskazano, że zobowiązanym jest K. Z., w części B wskazano, iż podstawę obowiązku stanowi wyżej przywołana decyzja z [...] listopada 2007 r., wydana na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., jako rodzaj należności wskazano "zajęcie pasa drogowego" oraz określono kwoty należności głównej i odsetek. Już sama analiza treści obu tych dokumentów pozwala, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić, że egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej, zarówno co do jego adresata, podstawy prawnej, rodzaju należności oraz kwot. Nadto jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ostateczna decyzja z [...] listopada 2007 r. została poprzedzona skierowanym do Burmistrza Miasta R. wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] listopada 2007 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w którym wyraźnie wskazała w pkt 2, że właścicielem urządzenia umieszczonego w pasie drogowym będzie ona sama, przy czym umieszczenia urządzenia w pasie drogowym planuje od dnia 13 listopada 2007 r. na czas nieokreślony. Strona skarżąca pozostaje nadal właścicielką spornych urządzeń, gdyż nie wystąpiła do właściwego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji o przejęcie wybudowanych z własnych środków urządzeń. Zarzut niezastosowania w sprawie art. 33 pkt 4 u.p.e.a. również nie jest zasadny. Z "błędem co do osoby zobowiązanego" mamy do czynienia, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko innej osobie aniżeli zobowiązany. W niniejszej sprawie, jako osoba zobowiązana w tytule wykonawczym została wskazana K. Z., a zatem ta sama osoba, co wymieniona w pkt 2 w związku z pkt 1 sentencji decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] listopada 2007 r. Zapis umieszczony w pkt 2 ww. decyzji, mógłby wywoływać wątpliwości co do osoby zobowiązanej dopiero w przypadku zmiany właściciela tych urządzeń, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, gdyż K. Z. nadal pozostaje właścicielem urządzeń w postaci przyłącza wody i przyłącza kanalizacji sanitarnej do budynku na działce nr [...], przy ul. P. w R., co wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Naruszenia art. 49 § 1 k.c. a contrario w związku z art. 48 k.c. i art. 143 k.c. autor skargi kasacyjnej dopatruje się w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku wyraźnie wskazał, że treść tych przepisów nie ma w sprawie znaczenia. Tymczasem strona skarżąca wskazywała, iż egzekwowany obowiązek nałożony został na "każdoczesnego właściciela urządzeń, a strona wyzbyła się tej własności z chwilą trwałego połączenia tych urządzeń z gruntem w pasie drogowym, będącym własnością Miasta R. Także i ten zarzut należy ocenić, jako chybiony, bowiem postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego i wszczęta egzekucja administracyjna z tytułu opłat za zajęcie tegoż pasa drogowego, prowadzone są w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40 ust. 1 tej ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust.3). Natomiast opłatę o której mowa w ust. 3, ustala się w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcą była K. Z. - właścicielka urządzeń, która dokonała zajęcia pasa drogowego. Zajmuje bowiem pas drogowy ten kto faktycznie posiada określone urządzenie w pasie drogowym. W tej sytuacji powoływanie się na treść art. 49 § 1 k.c. a contrario w związku z art. 48 i 143 k.c. nie ma znaczenia, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, skoro w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja zobowiązująca ją do uiszczenia opłat za zajęcie pasa drogowego i do czasu przekazania urządzeń podmiotowi nimi zarządzającego, to wyłącznie na niej ciąży obowiązek pokrywania opłat wynikających z decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego. Nadto z treści art. 49 § 2 k.c wynika, że osoba, która wybudowała urządzenia i poniosła ich koszty, jest ich właścicielem, dopóki nie wejdą w skład przedsiębiorstwa. Wejście w skład przedsiębiorstwa wymaga spełnienia dwóch przesłanek: faktycznego przyłączenia do sieci oraz dokonanie określonej czynności przenoszącej na właściciela przedsiębiorstwa własność urządzeń. Do czasu zawarcia stosownej umowy urządzenia te stanowią własność osoby, która wybudowała te urządzenia i poniosła ich koszty. Zarzut błędnej wykładni art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego całkowicie nieusprawiedliwiony. W przepisie tym ustawodawca uregulował kwestie związane z rozliczeniem za urządzenia wodociągowe zbudowane przez osoby inne niż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Przepis ten daje możliwość odpłatnego przekazania urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych na rzecz gminy lub przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Warunki przekazania urządzeń oraz rozliczenia powinna określać umowa między stronami. Z treści przepisu art. 31 ust. 1 ustawy wynika, iż dotychczasowi właściciele urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych mogą je przekazać odpłatnie gminie lub przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji błędnie odczytał treść tego przepisu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.