II GSK 1081/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 170/16 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 8 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 170/16 oddalił skargę M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. Z. (dalej: skarżący) wniósł między innymi o wstrzymanie wykonania opisanej wyżej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. wymierzającej mu karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podał, że w dniu [...] stycznia 2017 r. otrzymał upomnienie z dnia [...] stycznia 2017 r. wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w S. w wykonaniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. na kwotę 13055,60 zł. Jednocześnie wskazał, że wykonanie tej decyzji będzie skutkowało koniecznością zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny. Do wniosku skarżący załączył sporządzony przez Biuro Rachunkowe dokument w postaci obliczenia dochodu za 2016 r., z którego wynika, iż dochód netto skarżącego wyniósł 8543,52 zł. Tym samym zapłata kwoty określonej w upomnieniu nie mogłaby się odbyć bez doznania przez skarżącego uszczerbku utrzymania koniecznego dla strony i jej rodziny. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. skarżący uzupełniająco nadesłał wniosek o dopuszczenie dowodu na okoliczność wszczęcia przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie wskazanej wyżej decyzji oraz na okoliczność spowodowania w ten sposób niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności zakończenia prowadzonej przez skarżącego działalności i zwolnienia zatrudnianych pracowników. Do wniosku dołączono odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2017 r., odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] lutego 2017 r., odpisy potwierdzeń przelewów kwot dla wierzyciela i potwierdzeń przelewów opłat dodatkowych pobieranych przez Bank. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem WSA w Poznaniu z 21 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 170/16, którym odmówiono zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że wówczas powodem rozstrzygnięcia o takiej treści był brak argumentacji przemawiającej za uwzględnieniem wniosku, jak również nieujawnienie danych o sytuacji majątkowej i możliwościach płatniczych strony. Ponownie wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżący wprawdzie wskazuje decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. wymierzającą mu karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, jednak jak wynika z uzasadnienia wniosku i dołączonych dokumentów (upomnienie z [...] stycznia 2017 r. wystawione przez Dyrektora Izby Celnej w S. w wykonaniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. na kwotę 13055,60 zł; odpis tytułu wykonawczego z dnia [...] stycznia 2017 r., odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] lutego 2017 r.) podstawą egzekucji jest zaskarżona do Sądu decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący ponownie wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności zakończenia prowadzonej przez niego działalności i zwolnienia zatrudnianych pracowników, jednocześnie podnosząc, że doszło do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego (na kwotę 2621 zł). Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) w skrócie: p.p.s.a., sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd badając, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jednak jego merytoryczną ocenę. Niewątpliwie wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy, ponieważ art. 61 § 3 p.p.s.a. uzależnia zastosowanie tej instytucji od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Regulacja ta nakłada na wnioskodawcę określone obowiązki. Strona dążąc bowiem do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z jej wykonania (zob. postanowienie NSA z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex nr 1145639). We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, Lex nr 1470059). W rozpoznawanej sprawie skarżący w sposób szczątkowy i fragmentaryczny uzasadnił swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza nie wykazał przesłanek przemawiających za skorzystaniem z tej formy ochrony. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GZ 354/16; publ. CBOSA). W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na treść dokumentu wystawionego przez Biuro Rachunkowe, z którego wynika, że z tytułu prowadzonej działalności za rok 2016 osiągnął dochód netto w wysokości 8 543, 52 zł. Skarżący nie dostrzega jednak, że z tego samego dokumentu wynika, iż uzyskał przychód w wysokości ponad 200 tys. złotych, z czego zakup towarów i materiałów to prawie 100 tys. złotych, a kolejne 92 523 złote to "poniesione wydatki". Analiza przedłożonego dokumentu prowadzi do wniosku, że skarżący prowadzi działalność na szeroką skalę, ponosi wydatki na zakup materiałów i towarów wielokrotnie przekraczające wysokość nałożonej na niego kary. Kolejną pozycją (dopisaną odręcznie na tym dokumencie) są " koszty nieujęte w kpir" w wysokości ponad 13 tys. złotych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne – 4485,42 złote. Skarżący podnosi również, że uiszczenie nałożonej na niego kary w wysokości 12000 zł sprowadzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej oraz zwolnienia pracowników. Jednak skarżący w ogóle nie wykazał, że pracowników zatrudnia, ilu i na jakich warunkach. W załączonym dokumencie z Biura Rachunkowego w pozycji wynagrodzenia widnieje kwota 0,00. Jak wynika z powyższego, skarżący swoją sytuację przedstawia w sposób fragmentaryczny, poprzez ogólnikowe stwierdzenia nieznajdujące poparcia w przedłożonych dokumentach. Brak jest w aktach sprawy choćby wyciągów z rachunków bankowych, skarżący nie przedstawił swojej sytuacji rodzinnej, choć stwierdza, że w wyniku zapłaty kary rodzina poniesie uszczerbek. W ten sposób nie wykazał skarżący by ziściły się przesłanki udzielenia mu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na koniec podkreślić wypada, że ewentualne uzyskanie przez skarżącego korzystnego wyroku mogłoby skutkować zawieszeniem czynności egzekucyjnych oraz roszczeniem o zwrot wyegzekwowanej kwoty. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.