II GSK 1080/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1195/21 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 lipca 2021 r. nr SKO/K/41.3/438/2021/8312/EŚ w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 21 stycznia 2022r., sygn. akt II SA/Gl 1185/21 oddalił skargę D. S. (dalej: Strona, Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium, SKO) z 23 lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, który zaskarżono w całości, złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) Strona, która zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) przez jego niezastosowanie w sytuacji ustalenia przez Sąd l instancji, że decyzja Prezydenta Miasta R. z 8 września 2014 r. została wydana bez podstawy prawnej; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie skargi z powodu niedostrzeżenia przez Sąd l instancji innej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, niż wskazana w skardze - wydanie decyzji bez podstawy prawnej; b) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasad kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej jedynie pod względem zgodności z prawem polegające na wprowadzeniu pojęcia terminu instrukcyjnego nieznanego ustawie; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 23 lipca 2021 r. została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, a więc zgodnie z wykładnią literalną brak jest możliwości nieważności decyzji ,,w części". Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący kasacyjnie wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu l instancji; zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa pełnomocnika, według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w innym składzie. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Organ -Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosiło o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Strony nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, a wyrok Sądu I instancji bowiem, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Przed oceną zarzutów skargi kasacyjnej przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Kierując się powyższymi założeniami i wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny zgodności z prawem wydanego przez Sąd I instancji wyroku w zakresie zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, NSA stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zaskarżone do sądu administracyjnego w kontrolowanej sprawie decyzje zostały podjęte w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny środek weryfikacji decyzji administracyjnej, będący wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej wymaga jednoznacznego ustalenia, że decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy (oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które to wady, wyliczone w sposób wyczerpujący w ww. przepisie prawa, stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki te należy interpretować w sposób ścisły. Wskazać należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O wydaniu decyzji bez podstawy prawnej można mówić w sytuacji, gdy w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę prawną decyzji będącej przedmiotem kontroli w trybie nadzoru. Z kolei rażące naruszenie prawa cechuje oczywistość tego naruszenia. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Dla stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa nie wystarczy jednak sama "oczywistość" naruszenia, gdyż należy również stwierdzić "rażący" charakter tego naruszenia, dokonując jego oceny przede wszystkim przez pryzmat skutków prawnych wywołanych przez decyzję. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 450/18; opublikowany jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na to, że dla stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. konieczne jest wykazanie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, w tego rodzaju postępowaniu nie wystarczy powołanie się na okoliczność naruszenia prawa, jak w zwykłym postępowaniu odwoławczym. W tym postępowaniu istnieje konieczność wykazania kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1433/07; 31 stycznia 2006r., sygn. akt I OSK 883/05). Jednocześnie należy dodać, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie rozstrzyga sprawy co do meritum. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Natomiast postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy- obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1822/11). Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji jest wydana w trybie nadzoru decyzja SKO z 23 lipca 2021 r., którą to organ ten uchylił w całości swoją wcześniejszą decyzję z 21 maja 2021 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: Prezydent) z 8 września 2014 r. o zatrzymaniu Stronie z dniem 8 września 2014 r. prawa jazdy kategorii B i stwierdził nieważność opisanej decyzji Prezydenta Miasta R. z 8 września 2014 r. w części dotyczącej wskazania terminu zatrzymania prawa jazdy z dniem 8 września 2014 r. oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta w pozostałej części. Decyzję tę Kolegium podjęło działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Z kolei decyzja Prezydenta będąca przedmiotem kontroli w trybie nadzoru została wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a), b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 600 z późn. zm.; dalej: u.k.p.) i z powołaniem się na art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a) tej ustawy. Z okoliczności sprawy wynikało, że decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności została wydana w związku z nieprzedstawieniem przez Stronę w wyznaczonym (wymaganym) terminie orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami, przy czym Prezydent uważał, że Skarżący powinien był się im poddać w terminie 30 dni od otrzymania decyzji tego organu z 4 września 2013 r. kierujących Stronę na ww. badania lekarskie i badania psychologiczne, które to decyzje zostały jej doręczone 11 września 2013 r., a Kolegium i WSA zaś, że miał to uczynić niezwłocznie, mając na uwadze regulacje k.p.a. Natomiast Skarżący twierdził, że skoro w dacie wydania przez Prezydenta decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności (8 września 2014 r.) nie było ustawowych regulacji wyznaczających "wymagany przez art. 102 ust. 1 pkt 3 u.k.p. termin przedstawienia orzeczenia lekarskiego bądź psychologicznego", gdyż na mocy art. 139 u.k.p. "termin miesiąca od doręczenia decyzji" został wprowadzony do ustawy dopiero 4 stycznia 2016 r., to brak było podstaw do wskazania w decyzjach kierujących go na badania jakiegokolwiek terminu, a następnie w decyzji z 8 września 2014 r. powoływanie się na nieistniejący ustawowy termin i rozstrzyganie z powoływaniem się na niego. Zdaniem Skarżącego kwestionowana w trybie nadzoru decyzja Prezydenta została wydana bez podstawy prawnej, a co najmniej z rażącym naruszeniem prawa (s. 3-4 skargi kasacyjnej), co zarzucił w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Również, według Skarżącego (s. 4-5 skargi kasacyjnej) nie znajdowały oparcia w przepisach obowiązujących w dacie wydania decyzji, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności, tj. 8 września 2014 r. argumenty Sądu I instancji o obowiązku Strony niezwłocznego wykonania decyzji kierujących go na badania lekarskie i psychologiczne, w terminie instrukcyjnym – 30 dni (pkt 2 lit. b) petitum skargi kasacyjnej podnoszący naruszenie w związku z tym art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Trzeba także dodać, że przyczyną wydania decyzji o skierowaniu Strony na badania: lekarskie i psychologiczne było otrzymanie przez Prezydenta prawomocnego (od 4 lipca 2013 r.) wyroku Sądu Rejonowego w R. [...] Wydziału Karnego z 26 marca 2013 r., sygn. akt [...], skazującego Stronę za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości), w którego punkcie 4 orzeczono wobec Strony środek kamy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Należy wyjaśnić, że zarówno w dacie wydawania przez Prezydenta decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie oraz badanie psychologiczne (4 września 2013 r.), jak i decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (8 września 2014 r.) obowiązywała ustawa o kierujących pojazdami, w tym jej: art. 79 ust. 2 i art. 84 ust. 1, stanowiące podstawę skierowania na ww. badania, jak i art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) będący podstawą wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności domagała się Strona (por. art. 139 u.k.p.). Owszem, na mocy art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) cyt. ustawy starosta (tutaj: Prezydent) miał obowiązek wydać decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia: a) o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2, b) o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Skarżący odwołując się do art. 139 pkt 3 u.k.p. uważał, że termin miesiąca na przedstawienie orzeczeń od dnia doręczenia decyzji jako "wymagany" przez art. 102 ust. 1 pkt 3 u.k.p. został określony i zaczął obowiązywać dopiero od 4 stycznia 2016r. Strona nie dostrzegła, że na mocy art. 137 u.k.p. dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80d ust. 7, art. 88 ust. 7, art. 94 ust. 4, art. 100 ust. 2, art. 115, art. 115l, art. 123, art. 125 oraz art. 127 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zachowywały moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień określonych w tej ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (czyli najpóźniej do 20 lipca 2014 r., skoro na mocy art. 139 ustawa weszła generalnie w życie 19 styczna 2013 r.). Natomiast w obowiązujących w dacie wydania przez Prezydenta decyzji o skierowaniu na badania (4 września 2013 r.): rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r., poz. 133) w załączniku nr 1 i nr 2 wskazywano, że w pouczeniu ma być zawarte, że na badanie lekarskie należy zgłosić się do wskazanego Ośrodka Medycyny Pracy w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnej decyzji/skierowania, a w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. nr 69, poz. 622) w § 2 ust. 10 zakreślono, że wskazane osoby zgłaszają się na badanie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania skierowania lub decyzji o skierowaniu na badanie. Zatem zawarte w decyzjach Prezydenta z 4 września 2013 r. pouczenia o terminach wykonania badań wynikały z przepisów rozporządzeń, które z kolei miały umocowanie w upoważnieniach ustawowych art. 123 i art. 125 ustawy –Prawo o ruchu drogowym, a terminy te były wymaganymi w rozumieniu art. 103 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) u.k.p. Terminy powyższe obowiązywały w chwili wszczęcia postępowania o zatrzymaniu prawa jazdy Stronie (19 lutego 2014 r.). Do tego zostały powtórzone w obowiązujących od 20 lipca 2014 r., wydanych na podstawie delegacji ustawowych zawartych w art. 81 i art. 90 u.k.p.: § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. poz. 949) i § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. poz. 937 z późn. zm.). Pozostawały więc aktualne w chwili wydania przez Prezydenta decyzji z 8 września 2014 r. W świetle powyższych uregulowań nie można zgodzić się ze Skarżącym, że w przepisach do 4 stycznia 2016 r. nie były określone dla zobowiązanego "wymagane" (w rozumieniu art. 102 ust. 1 pkt 3 u.k.p.) terminy wykonania i przedstawienia omawianych badań lekarskich i psychologicznych, zważywszy też, że podmioty wykonujące te badania mają obowiązek przesłania ich do właściwego starosty (art. 79 ust. 8 pkt 2 i art. 84 ust. 5 pkt 2 u.k.p.). Z uwagi na powyższe, nie można także podzielić stanowiska Kolegium i WSA, że wyznaczony Skarżącemu termin niezwłocznego (w ciągu 30 dni) poddania się badaniom miał charakter instrukcyjny. Jednakże stanowisko to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż organy, a za nimi WSA zasadnie przyjęli, że decyzja Prezydenta z 8 września 2014 r. nie naruszała prawa (nie mówiąc o rażącym naruszeniu) i prawidłowo w niej orzeczono o zatrzymaniu Stronie prawa jazdy, właśnie z powodu niepoddania się w zakreślonym terminie badaniu lekarskiemu i psychologicznemu (art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) u.k.p.). Dlatego też za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w pkt 1. i pkt 2. lit. b) petitum skargi kasacyjnej. Co do drugiego wspomnianego zarzutu, należy zauważyć, że art. 1 p.p.s.a. nie dzieli się na jednostki redakcyjne i w świetle art. 183 § 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a, nie można się do niego odnieść. Nie doszło też do naruszenia art. 3 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skoro przeprowadzono kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem i zastosowano środki przewidziane ustawą. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (ujęty w pkt 2. lit. a) petitum skargi kasacyjnej) poprzez niedostrzeżenie przez WSA innych przesłanek nieważności decyzji niż wskazana w skardze. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd I instancji orzekł w granicach sprawy. Granice sprawy sądowej zakreśla przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt kwestionowany w skardze (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96 (ONSA 1997/3/104). Zaskarżona została decyzja ostateczna wydana w postępowaniu opartym o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z żądaniem Strony (art. 157 § 2 k.p.a.). Skarżący przez całe postępowanie administracyjne i przed WSA podnosił, że decyzja Prezydenta z 14 września 2014 r. jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze kasacyjnej dopiero, zgłaszając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. wskutek tego, że Sąd I instancji nie rozważał innych przesłanek stwierdzenia nieważności ww. decyzji, nie określił, które podstawy z art. 156 § 1 k.p.a. miałyby zaistnieć, a nie zostały ocenione. Skarżący nie zauważył przy tym, że Kolegium w zaskarżonej decyzji stwierdziło, że nie dopatrzyło się żadnych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (s. 3 decyzji). Ponadto zarzut ten równocześnie z uwagi na swoją ogólność i brak uzasadnienia, które spełniałoby wymogi z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a do tego wykazywałoby istotny wpływ na wynik sprawy, jak tego z kolei wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać za nieskuteczny. Jako nietrafny należało potraktować zarzut podniesiony w pkt 2. lit. c) petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. poprzez akceptację przez WSA decyzji Kolegium wydanej z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a. Należy zgodzić się ze Stroną, że przepis art. 156 k.p.a. stanowi o stwierdzeniu nieważności decyzji i nie zawiera zastrzeżenia, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji w części. Jednakże w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykształcił się pogląd, zgodnie z którym brak w k.p.a. przepisu wyraźnie dopuszczającego stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. nie wyklucza takiej możliwości, zwłaszcza że art. 145 § 1 pkt 2 pkt p.p.s.a. dopuszcza możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji nie tylko w całości, ale również w części (por. wyroki NSA z: 6 listopada 2024 r., sygn. akt I OSK 1485/21 i powołane w nim orzecznictwo; 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt I GSK 128/19). Również w doktrynie nie budzi wątpliwości możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jedynie w części dotkniętej wadą. Warunkiem dopuszczalności częściowego stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że pozostała jej część musi się charakteryzować samodzielnością w obrocie prawnym (por. P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el.2025, komentarz do art. 156, t. 11; J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 145.). Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji Kolegium, wyeliminowany przez nią element w decyzji Prezydenta z 8 września 2014 r. nie wyłączył możliwego samodzielnego bytu prawnego pozostałej części tego ostatniego rozstrzygnięcia, która podawała się kontroli. Podsumowując, w rozumieniu art. 184 in fine p.p.s.a. zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, gdy rozstrzygnięcie sądu I instancji pozostaje w zgodności z treścią uzasadnienia i wnioskami wynikającymi z tego uzasadnienia, natomiast ewentualne błędy w nim zawarte dotyczą wykładni prawa, czy też nawet podstawy prawnej, a nie ulega wątpliwości, że po ich usunięciu sentencja nie uległaby zmianie (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 219/22). Wobec treści oraz funkcji art. 184 in fine p.p.s.a., za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że niesłuszne stanowisko Sądu I instancji w zakresie odnoszącym się do charakteru terminu wykonania badań psychologicznych i lekarskich nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonego wyroku. Kierując się powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.