II GSK 1067/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. oraz C. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 483/21 w sprawie ze skarg M. G. i C. Z. na postanowienie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów dotyczących praw pasażerskich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od skarżących kasacyjnie M. G. oraz C. Z. solidarnie na rzecz Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 483/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi M. G. i C. Zająca (skarżący) na postanowienie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (ULC) z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] (błędnie oznaczony w zaskarżonym wyroku jako numer "[...]") w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów dotyczących praw pasażerskich. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] marca 2019 r. skarżący wnieśli do Prezesa ULC w Warszawie skargę na naruszenie przez przewoźnika lotniczego Polskie Lininie Lotnicze LOT S.A. w Warszawie (PLL LOT S.A.) przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (rozporządzenie nr 261/2004/WE) w zakresie dotyczącym rezerwacji na lot nr LO 7530, planowany do wykonania na dzień [...] października 2014 r. na trasie Antalya (AYT) – Katowice (KTW). Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Prezes ULC odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Prezes ULC stwierdził, że z posiadanych przez niego danych wynika, że skarga ww. pasażerów w sprawie ww. lotu została już wniesiona do Urzędu i toczy się w postępowaniu pod inną sygnaturą. Prezes ULC podkreślił, że w stosunku do obu postępowań zachodzi tożsamość zarówno przedmiotowa – w zakresie podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania stron – jak i podmiotowa. Stwierdzenie tożsamości obu spraw administracyjnych w takim zakresie prowadzi do wniosku, iż w sprawie występuje przeszkoda do wszczęcia nowego postępowania. Dlatego też wydanie nowej decyzji w przedmiotowej sprawie, obarczone byłoby wadą rażącego naruszenia prawa ze względu na stan powagi rzeczy osądzonej (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Pismem z dnia [...] stycznia 2020r. skarżący wnieśli zażalenie na ww. postanowienie Prezesa ULC. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020r. nr [...] Prezes ULC orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienie w mocy. W ocenie organu postępowanie dotyczące spornego lotu zostało już zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2018r. nr [...] wydaną w następstwie rozpatrzenia wniosku ww. pasażerów. W związku z tym organ nie ma możliwości prawnej ponownego orzekania w tej samej sprawie, co do której zapadła już ostateczna decyzja. Pismami z dnia [...] stycznia 2021. skarżący wnieśli do WSA w Warszawie skargi na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. przez błędne ustalenie, że w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, w sytuacji gdy w przedmiotowym postępowaniu wnioskodawcy dochodzą roszczenia z tytułu innej podstawy (odwołanie rejsu), niż błędnie określona w poprzednim postępowaniu (opóźnienie rejsu). Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty skarg nie są zasadne. W ocenie Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcie organu było prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że Prezes ULC w ramach innego postępowania prowadzonego w sprawie dotyczącej tego samego lotu, tego samego stanu faktycznego, tych samych pasażerów oraz tego samego przewoźnika, decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] umorzył postępowanie. W ramach ww. postępowania administracyjnego przewoźnik lotniczy wezwany do złożenia wyjaśnień na temat przyczyn opóźnienia skarżonego lotu, wyjaśnił, że [...] października 2014 r. nie wykonywał lotu LO 7530, na dowód czego przesłał stosowne dokumenty. Skarżący zatem wnieśli skargę co do błędnego przewoźnika lotniczego: PLL LOT S.A., który nigdy nie był i nie miał być operatorem skarżonego lotu, a tym samym nie był stroną postępowania, co czyniło to postępowanie bezprzedmiotowym. Sąd wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1726/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono m.in., że nie istniała żadna umowa wiążąca biuro podróży (organizatora wycieczki) z Polskimi Liniami Lotniczymi LOT S.A. w zakresie dotyczącym przedmiotowego lotu LO 7530 na trasie Antalya (AYT) – Katowice (KTW), natomiast przewoźnikiem obsługującym skarżony lot był podmiot: A. sp. z o.o. W ocenie Sądu, powoływanie się przez skarżących na użycie w rezerwacji desygnatora "LO" jest niewystarczające do wykazania tożsamości przewoźnika lotniczego: Polskie Linie Lotnicze LOT S.A. Prezes ULC uzyskał także informacje od organizatora wycieczki, że lot ten nie był lotem ani odwołanym, ani opóźnionym, co w ocenie Sądu tym bardziej uzasadniało umorzenie postępowania z uwagi na przesłankę bezprzedmiotowości tego postępowania. Od powyższego wyroku skarżący złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego zmianę przez uchylenie ww. postanowienia Prezesa ULC z dnia [...] listopada 2020 r. oraz zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania sprawy, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi do WSA (tj. w kwocie po 1.117 zł w odniesieniu do każdego ze skarżących) i postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (po 875 zł). Skarżący kasacyjnie oświadczyli, że zrzekają się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a) w zw. z treścią art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że: prowadzenie postępowania administracyjnego było bezprzedmiotowe w niniejszej sprawie, a to z uwagi na rozstrzygnięcie tego samego sporu we wcześniejszej decyzji Prezesa, w sytuacji w której w sprawie o sygn. akt: [...] zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie wydał decyzji o charakterze merytorycznym, umarzając postępowanie, co nie wywołuje skutków prawnych pomiędzy stronami; postępowania o sygn. [...] oraz [...] dotyczyły tego samego stanu faktycznego, w sytuacji gdy: - postępowanie [...] dotyczyło sytuacji opóźnienia rejsu (na skutek omyłki przy wskazaniu podstawy faktycznej sporu); - postępowanie [...] dotyczyło sytuacji odwołania rejsu (co jest inną podstawą sporu); 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest art 105 § 1 k.p.a. przez błędne ustalenie, iż postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia praw pasażerów przez przewoźnika Polskie Linienie Lotnicze LOT S.A. w związku z brakiem realizacji rejsu z dnia [...] października 2014 roku nr LO 7530 relacji Antalya – Katowice jest bezprzedmiotowe, pomimo wylegitymowania się przez pasażerów dokumentami określonymi treścią art. 205b ust. 3 ustawy Prawo lotnicze (w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi); 3) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4. p.p.s.a. przez nieuzasadnienie przyczyn odstąpienia od stosowania literalnej wykładni przepisów: a. art. 2 lit. G i L rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r.; b. art. 3 ust. 2B rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r.; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 2 lit. G rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. poprzez błędne uznanie, iż przewoźnik lotniczy nie jest związany treścią potwierdzenia rezerwacji, wydanego przez organizatora turystyki; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 2 lit. L rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. poprzez błędne uznanie, iż niewykonanie przez przewoźnika lotniczego rejsu wskazanego w treści potwierdzenia rezerwacji, wydanego przez organizatora turystyki, zgodnie z treścią art. 2 lit. G rozporządzenia (WE) 261/2004, nie stanowi odwołania rejsu, stanowiącego podstawę do roszczenia odszkodowawczego, określonego art. 7 ust. IB przedmiotowego rozporządzenia; 6) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 2B rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 poprzez jego niezastosowanie polegające na ograniczeniu prawa do rekompensaty przewidzianej rozporządzeniem dla pasażerów, których rozkład rejsu został zmodyfikowany z inicjatywy organizatora turystyki lub z uwagi na jego omyłkę; 7) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 13 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu odpowiedzialności przewoźnika względem pasażerów zarówno za działania własne, jak i podmiotów trzecich; 8) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 lit. (...) pkt. ii-iii) w zw. z art. 7 ust. 1 b rozporządzenia (WE) nr 261/2004 poprzez niezasadne ograniczenie praw odszkodowawczych pasażerów lotów odwołanych, którym to zapewniono połączenie alternatywne innym rejsem. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie zrzekli się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji, jak również podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych, uznając, że zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Na wstępie konieczne jest wyznaczenie zakresu dopuszczalnej weryfikacji merytorycznej podniesionych zarzutów kasacyjnych. Konieczność ta jest konsekwencją poważnych błędów konstrukcyjnych w zakresie formułowania i konkretyzowania podstaw kasacyjnych w przedmiotowej sprawie. Analiza treści skargi kasacyjnej oraz wskazanych w niej zarzutów naruszenia prawa dowodzi, że znaczna część imputowanych Sądowi pierwszej instancji wad prawnych w odniesieniu do wydanego wyroku wykracza poza zakres sprawy, której dotyczyły skargi na postanowienie Prezesa ULC z dnia [...] listopada 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE. Przedmiotem skarg było zatem orzeczenie formalne (postanowienie) skarżonego organu w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie (art. 61a § 1 k.p.a.). W przypadku zaskarżenia tego rodzaju postanowień administracyjnych zakres sprawy rozpoznawanej i rozstrzyganej przez sąd administracyjny jest ograniczony jedynie do przedmiotu tych orzeczeń, co oznacza, że nie może on wykraczać poza kwestie formalne lub procesowe, które były przedmiotem ich rozstrzygnięcia, zgodnie z treścią podstawy prawnej ich wydania. W teorii prawa administracyjnego procesowego wskazuje się, że sprawa, której dotyczy skarga (art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a.), ma w takiej sytuacji charakter "sprawy formalnej", a więc sprawy wyznaczonej przez treść kwestionowanego rozstrzygnięcia procesowego, natomiast kontrolujący to rozstrzygnięcie (np. postanowienie wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.) sąd nie jest uprawiony do całościowej weryfikacji sprawy w sensie materialnoprawnym, w granicach której zapadło orzeczenie formalne. W związku z powyższymi uwagami Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty – niezależnie od ich wad konstrukcyjnych – naruszenia art. 2 lit. g) i l) i art. 3 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004/WE jako samodzielnych wzorców kontroli oraz w zw. z art. art. 141 § 4. p.p.s.a., art. 5 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 7 ust. 1 b oraz art. 13 rozporządzenia nr 261/2004/WE, jako wykraczające poza zakres sprawy rozstrzygniętej przez zaskarżone postanowienie od odmowie wszczęcia postępowania, podlegają a limine oddaleniu. Zakresem weryfikacji merytorycznej mogły natomiast zostać objęte pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie, w jakim autor skargi kasacyjnej zakwestionował – aczkolwiek w sposób wadliwy konstrukcyjnie i błędnie uzasadniony – pozytywną ocenę legalności zaskarżonego postanowienia przez kontrolowany Sąd Wojewódzki. Dokonując oceny kasacyjnej w powyższym zakresie, należało stwierdzić oczywistą bezzasadność zarzutów naruszenia prawa w zakresie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez "błędne zastosowanie" powyższych przepisów na tle okoliczności związanych z wydaniem decyzji nr [...] Prezesa ULC z dnia [...] maja 2018 r. o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie dotyczącej tożsamego lotu z dnia [...] października 2014 r., zakwalifikowanego przez pełnomocnika stron skarżących kasacyjnie jako "lot opóźniony", oraz zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie [...] dotyczącej ww. lotu, zakwalifikowanego tym razem jako "lot odwołany", oraz art 105 § 1 k.p.a. przez "błędne ustalenie, iż postępowanie administracyjne" dotyczące naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE, w związku "z brakiem realizacji rejsu z dnia [...] października 2014 roku", jest bezprzedmiotowe pomimo "wylegitymowania się przez pasażerów dokumentami określonymi treścią art. 205b ust. 3 ustawy Prawo lotnicze (w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi)". Wskazanie przez autora skargi kasacyjnej jako wzorca kontroli przepisu art. 105 § 1 k.p.a., pomimo iż przedmiotem skarg było wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, trzeba ocenić jako oczywiście błędne. Uwzględniając jednak konkretyzujący opis powyższego zarzutu, należało dojść do wniosku, że celem stron skarżących kasacyjnie było w istocie zakwestionowanie oceny Sądu pierwszej instancji w zakresie negatywnej przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie, która odpowiada określonej w art. 105 § 1 k.p.a. przyczynie umorzenia postępowania w postaci jego bezprzedmiotowości. Odnosząc się do tak zrekonstruowanych zarzutów naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że końcowy wniosek Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie oddalenia skargi na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE jest prawidłowy, pomimo pewnych deficytów i wad argumentacyjnych na tle zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a., który stał się przedmiotem zarzutu kasacyjnego. Kontrolowany wyrok odpowiada zatem prawu, a wadliwe lub niepełne oceny prawne sformułowane przez Sąd pierwszej instancji podlegają skorygowaniu lub uzupełnieniu przez Sąd kasacyjny. Przede wszystkim Sąd Wojewódzki, orzekając we właściwie ustalonych granicach art. 134 § 1 w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a., powinien był dostrzec, że zaskarżone postanowienie Prezesa ULC z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE w zakresie niedobytego lotu nr LO 7530 z dnia [...] października 2014 r. na trasie Antalya – Katowice, dotyczyło sprawy, która została nie tylko załatwiona ostateczną i prawomocną decyzją nr [...] ww. organu z dnia [...] maja 2018 r., lecz przede wszystkim została poddana prawomocnej ocenie Sądu pierwszej instancji, który wyrokiem z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1726/18, oddalił skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd Wojewódzki wyraził wiążącą na podstawie art. 170 p.p.s.a. ocenę prawną, że sporny lot z dnia [...] października 2014 r. nie był ani lotem odwołanym, ani opóźnionym. W związku z tym podjęta przez strony skarżące kasacyjnie próba ponownego "otwarcia" sprawy spornego lotu celem analizy jej stanu faktycznego w świetle przesłanki odwołania lotu (art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 lit. l rozporządzenia nr 261/2004/WE) – wobec rzekomego ograniczenia oceny prawnej w poprzednim postępowaniu zakończonym ww. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. (którego – co nie zostało podkreślone przez Sąd I instancji – skarżący kasacyjnie byli stronami) jedynie do przesłanki opóźnienia lotu (art. 6 rozporządzenia nr 261/2004/WE) – musi zostać oceniona jako skazana z góry na niepowodzenie. Nie jest bowiem dopuszczalne podważanie trwałości ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej (także decyzji o umorzeniu postępowania jako orzeczenia niemerytorycznego), jeżeli miałoby to prowadzić do naruszenia związania oceną prawną wyrażoną przez sąd administracyjny w prawomocnym wyroku. W tym zakresie kontrolowany Sąd Wojewódzki powinien był ograniczyć dalsze rozważania jedynie do stwierdzenia, że nie jest dopuszczalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym podważanie prawomocnych ocen prawnych sądu administracyjnego wyrażonych na tle tożsamej sprawy. Kwestią odrębną i dalszą był natomiast fakt, że sprawa naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nr 261/2004/WE na tle tego samego lotu nie traci swojej tożsamości z tego powodu, że w nowych wnioskach (skargach) pasażerowie danego lotu wskażą dodatkowe podstawy kwalifikacji swoich roszczeń wynikających z ww. aktu. Konstrukcja przepisu art. 205b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE wskazuje, że w toku postępowania nadzorczego Prezesa ULC w zakresie skarg pasażerskich dotyczących danego lotu analizowane są wszystkie warianty kwalifikacji prawnej podniesionych przez pasażerów okoliczności w świetle przepisów tego rozporządzenia. W konsekwencji należało przyjąć, że Prezes ULC niewadliwe uznał, że – niezależnie od niezauważonej przeszkody wynikającej z art. 170 p.p.s.a. – zachodzi również negatywna przesłanka dopuszczalności ponownego wszczęcia postępowania ze względu na brak podstaw prawnych i faktycznych do naruszenia trwałości rozstrzygnięcia sprawy, czyli decyzji o umorzeniu postępowania. W tym miejscu należy jedynie wyjaśnić, że wbrew wątpliwościom podnoszonym niekiedy w nauce prawa administracyjnego norma ochronna wynikająca z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. odnosi się także do decyzji niemerytorycznych. W tym stanie sprawy, mając na uwadze, że zaskarżony wyroku odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz o zasądzeniu solidarnie od stron skarżących kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).