II GSK 1057/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Komendanta Stołecznego Policji o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1057/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2689/21 w sprawie ze skargi J. B. na czynność odebrania broni przez Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r. postanawia: odmówić sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1057/22.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7 lutego 2023 r. uwzględnił wywiedzioną przez Komendanta Stołecznego Policji skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2689/21 w sprawie ze skargi J. B. na czynność odebrania broni przez Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia 12 grudnia 2019 r., uchylając wyrok Sądu I instancji, oddalają skargę oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego w ten sposób, że zasądził do J. B. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 440 złotych. Pismem z dnia 4 marca 2024 r. Komendant Stołeczny Policji wniósł o uzupełnienie wskazanego wyroku w ten sposób, aby w punkcie 3 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać, że zasądzona kwota 440 zł dotyczyła kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wskazania na wstępie wymaga, że pismo Komendanta Stołecznego Policji obarczone jest niekonsekwencją co do wyboru środka procesowego, na którym organ opiera swoje żądanie dotyczące powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. W tytule rzeczonego pisma organu wskazano bowiem, że jest ono wnioskiem o sprostowanie wyroku. W uzasadnieniu żądania wskazano natomiast, że organ domaga się uzupełnienia wyroku, w sposób opisany w motywach pisma. Wskazania zatem wymaga, że stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W świetle powołanych przepisów, zakres żądania pomieszczony w piśmie organu zaklasyfikować należało jako żądnie sprostowania postanowienia zawartego w punkcie 3 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. W swoje istocie organ domaga się zmiany – sprostowania niedokładności, jaką w jego ocenie było sformułowanie powołanego postanowienia w ten sposób, że: "zasądza od J. B. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". Zdaniem autora pisma zmiana punktu 3 sentencji wyroku NSA powinna być dokonana w taki sposób, aby zasądzone od skarżącego koszty dotyczyły kosztów zastępstwa procesowego. Wskazuję się bowiem w piśmie, że: "(...) wnoszę o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. w pkt 3 poprzez wskazanie, iż kwota 440 zł ww. wyroku dotyczy kosztów zastępstwa procesowego.". Mając powyższe na uwadze oraz treść powołanego art. 156 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Kwestionowane przez organ brzmienie postanowienia pomieszczonego w punkcie 3 wyroku NSA nie jest obarczone wadą skutkującą rozbieżnością lub niejasnością brzmienia rzeczonego postanowienia z zamierzonym przez wyrokujący Sąd skutkiem, jaki postanowienie to miało osiągnąć w ramach obowiązujących przepisów prawa – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze treść przepisów Działu V powołanej ustawy, w tym jej art. 203 i 204 stwierdzić należy, że brak jest podstaw do określania, jak domaga się organ, jakiego rodzaju konkretnie kosztów dotyczyło orzeczenie w tym przedmiocie. W obu przepisach – art. 203 i art. 204 oraz w art. 200 p.p.s.a. mowa jest o zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw oraz zwrocie poniesionych przez stronę niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Przepis art. 205 p.p.s.a. określa natomiast czym są owe "niezbędne koszty postępowania", wskazując w § 2, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Brak jest, w świetle powyższego podstaw, aby w sentencji wyroku, w ramach zawartego w nim postanowienia o kosztach, używać sformułowania innego niż wynikające z treści powołanych przepisów, a więc sformułowania wskazującego na nałożenie na jedną ze stron obowiązku zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez drugą ze stron w związku z postępowaniem sądowym. Wskazanie, jakie elementy składowe zasądzonych w wyroku niezbędnych kosztów postępowania, zawarte jest natomiast w uzasadnieniu wydanego wyroku, w części wskazującej na podstawę prawną postanowienia w tym przedmiocie. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. wskazuje w końcowej części uzasadnienia, na podstawę prawną postanowienia z punktu 3 sentencji wyroku, w tym na składową zasądzonych na rzecz organu kosztów, którą były koszty zastępstwa procesowego Komendanta Stołecznego Policji, reprezentowanego przez radcę prawnego zarówno w postępowaniu przed Sądem I instancji, jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdują podstaw do sprostowania niedokładności wyroku z dnia 7 lutego 2023 r., na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.