II GSK 1050/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 6/13 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Dyrektora W.-M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. na rzecz D. S. kwotę 320 (słownie: trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 6/13 oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora W. – M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w E. przyznał D. S. płatności na zalesianie gruntów rolnych do całej zadeklarowanej powierzchni, tj. 3,43 ha, w łącznej wysokości 24.542,60 zł, w tym z tytułu: 1) wsparcia na zalesienie w wysokości 17.372 zł; 2) premii pielęgnacyjnej w wysokości 2.368,60 zł, płatnej corocznie przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia; 3) premii zalesieniowej w wysokości 4.802 zł, płatnej corocznie przez okres 20 lat, począwszy od dnia zalesienia. W dniu [...] maja 2010 r. przeprowadzono kontrolę uprawy leśnej, w trakcie której inspektorzy stwierdzili mniejszą w stosunku do zadeklarowanej powierzchnię zalesienia oraz nieuprawnione korzystanie z podwyższonej płatności wynikającej z utrudnień w wykonaniu i pielęgnacji zalesienia (nachylenie stoku powyżej 12 stopni). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Kierownik ARiMR wznowił postępowanie w sprawie płatności na zalesianie. Decyzją z [...] października 2010 r. Kierownik ARiMR uchylił decyzję dotychczasową i odmówił wnioskodawcy przyznania płatności na zalesienie oraz zamknięcia programu zalesieniowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Dyrektor W.-M. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 99/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uchylił decyzję II instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. W dniu [...] października 2011 r. przeprowadzono kolejną kontrolę na miejscu uprawy leśnej wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Kierownik ARiMR stwierdził wydanie decyzji z [...] lipca 2006 r. w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych z naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Dyrektor ARiMR uchylił rozstrzygnięcie Kierownika ARiMR z [...] grudnia 2011r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W prowadzonym po raz trzeci postępowaniu przed organem I instancji przesłuchano D. S., geodetę, który na zlecenie strony wykonał pomiar, zastępcę nadleśniczego, który wykonał plan zalesienia, klasyfikatora gruntów, który dokonał przekwalifikowania gruntu rolnego na leśny oraz inspektorów terenowych ARiMR przeprowadzających kontrolę na miejscu w dniu [...] października 2011 r. Wobec rozbieżności w zeznaniach świadków, organ I instancji powołał biegłego geodetę i biegłego leśnika do pomiaru zalesienia wykonanego na działce ewidencyjnej nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w E. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał m.in. art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.). W uzasadnieniu organ podniósł, że w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniu [...] maja 2010 r. oraz opinię biegłego geodety z [...] sierpnia 2012 r. ustalono, że na działce ewidencyjnej nr [...] nachylenie stoku nie wynosi powyżej 12 stopni, wobec czego nie może korzystać z preferencyjnych stawek płatności z tego tytułu. Na podstawie opinii biegłego geodety ustalono ponadto, że powierzchnia zalesienia wynosi 3,3634 ha. W związku z tym, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną nie przekroczyła 0,10 ha, obszar zatwierdzony uznano za równy obszarowi zadeklarowanemu, co uzasadnia przyznanie płatności do powierzchni zadeklarowanej wynoszącej 3,43 ha. Za nową okoliczność, istniejącą w dniu wydania decyzji, lecz nieznaną organowi, który ją wydał uznano stwierdzenie przez biegłego geodetę braku na działce ewidencyjnej nr [...] nachylenia stoku powyżej 12 stopni. Z uwagi jednak na upływ 5-letniego okresu od dnia doręczenia pierwotnej decyzji nie było możliwe jej uchylenie, w związku z czym organ I instancji stwierdził wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Płatność za lata 2007 – 2010 musi zatem zostać pomniejszona o wykryte różnice. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. S., zarzucając jej naruszenie art. 151 w zw. z art. 146 i 145 k.p.a. Zdaniem strony, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych nie oznacza, że taki sam stan istniał w poprzednich latach. Wyniki kontroli z 2011 r. mogą odnosić się wyłącznie do stanu aktualnego, nie zaś do stanu z 2006 r. Podniósł, że biegli oraz organ stwierdzili, iż nie jest aktualnie możliwe zbadanie poziomu nachylenia stoku, wobec czego organ powinien uznać za spełnione warunki do wypłaty płatności. Tymczasem organ uznał, że skoro pomiar nachylenia nie jest możliwy, to brak jest nachylenia powyżej 12 stopni. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na treść art. 145 § 1 pkt 5, art. 146 § 1, art. 151 § 2 k.p.a. i stwierdził, że organ I instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego. Podstawą wznowienia w sprawie była okoliczność polegająca na braku na działce ewidencyjnej nr [...] nachylenia stoku powyżej 12 stopni. Okoliczności ta ma zasadnicze znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji z dnia [...] lipca 2006 r., gdyż stawka płatności na terenach o nachyleniu powyżej 12 stopni jest znacznie wyższa niż stawka płatności na terenie o korzystnej konfiguracji, a co ma wpływ na wysokość przyznanej płatności. Dyrektor stwierdził, że brak na ww. działce nachylenia stoku powyżej 12 stopni istniał w dniu wydania decyzji z [...] lipca 2006 r., co wykazały wyniki kontroli z dnia [...] maja 2010 r. oraz opinia biegłego geodety z dnia [...] sierpnia 2012 r. Organ I instancji zasadnie zatem wznowił postępowanie w rozpoznawanej sprawie oraz z uwagi na upływ 5-letniego terminu od doręczenia decyzji uniemożliwiający jej uchylenie, wydał decyzję o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji o płatnościach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. złożył D. S., wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. oraz umorzenie postępowania w sprawie. Organowi zarzucił naruszenie art. 145 i 146 k.p.a., poprzez uznanie, że w sprawie zaistniały podstawy do przyjęcia, że decyzja o płatnościach z dnia [...] lipca 2006 r. została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że nie ma aktualnie możliwości ustalenia, jaki jest kąt nachylenia, bowiem las jest zbyt gęsty. Twierdzenie to wynika również z opinii sporządzonej w toku postępowania. Opinia ta nie stwierdza zaś braku nachylenia stoku. W ocenie skarżącego, należało przyjąć, że nie ma podstaw do kwestionowania jego prawa do ekwiwalentu. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę. WSA podniósł, że składając wniosek o przyznanie płatności skarżący określił powierzchnię gruntów na 3,43 ha, w tym 1,41 ha na stokach o nachyleniu powyżej 12 stopni. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) płatność na zalesianie przyznawana jest producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej jeśli, zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187 poz. 1929 ze zm.), spełni warunki w nim przewidziane, w tym, jeśli m.in. zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności, była prowadzona produkcja rolnicza. Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy wykonały zalecenia z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 99/11. Na podstawie opinii biegłego geodety ustalono, że powierzchnia zalesienia wynosi 3,3634 ha. W związku z tym, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną nie przekroczyła 0,10 ha, obszar zatwierdzony uznano za równy obszarowi zadeklarowanemu, co uzasadnia przyznanie płatności do powierzchni zadeklarowanej wynoszącej 3,43 ha. Na podstawie opinii biegłego geodety z [...] sierpnia 2012 r. oraz w oparciu o wyniki kontroli z dnia [...] maja 2010 r. ustalono, że na działce ewidencyjnej nr [...] nachylenie stoku nie wynosiło powyżej 12 stopni. Stwierdzenie przez biegłego geodetę braku na działce ewidencyjnej nr [...] nachylenia stoku powyżej 12 stopni stanowi nową okoliczność, istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który ją wydał. Z uwagi jednak na upływ 5-letniego okresu od dnia doręczenia pierwotnej decyzji nie było możliwe jej uchylenie, wobec czego organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa. W świetle tych ustaleń faktycznych za niezasadny WSA uznał zarzut naruszenia art. 145 i 146 k.p.a. Wydanie decyzji związane było bowiem z ustaleniem nowych okoliczności faktycznych, które nie były znane organowi w momencie decyzji w przedmiocie przyznania płatności. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że taki sam stan nie istniał w poprzednich latach. Opinia biegłego wprawdzie została wydana w 2012 r., ale odnosi się zarówno do stanu aktualnego, jak i do stanu istniejącego w 2006 r. WSA nie zgodził się również z zarzutem o braku możliwości zbadania poziomu nachylenia stoku, bowiem nachylenie stoku zostało ustalone przez biegłego geodetę i okoliczności tej skarżący nie jest w stanie skutecznie podważyć. Kwestia ta ma znaczenie zasadnicze przy ocenie prawidłowości decyzji z dnia [...] lipca 2006 r., bowiem ma bezpośredni wpływ na wysokość przyznanej płatności, zatem nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 i 146 k.p.a. Stosowanie przepisów prawa materialnego związane było z okolicznością faktyczną podaną w treści wniosku, w którym wykazano nachylenie stoku powyżej 12 stopni. Z uwagi na to, iż okoliczność powyższa okazała się nieprawdziwa, w ocenie WSA doszło do zawyżenia w przyznaniu płatności. II Skargę kasacyjną złożył D. S. Wyrok zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z operatu technicznego z dnia [...] kwietnia 2013 r. na okoliczność istnienia stopnia nachylenia zadeklarowanego we wniosku o płatność. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - art. 1 § 1 i 2 oraz 151 ww. ustawy poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja, co do której toczyło się postępowanie wznowieniowe była wadliwa i naruszała regulacje art. 145 § 1 pkt 1 i 146 k.p.a., bowiem nie zaistniały nowe dowody dające podstawę do zastosowania ww. regulacji i uchylenia decyzji ostatecznej, w związku z czym zaskarżona decyzja winna zostać na podstawie art. 145 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylona. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, opinie biegłego leśnika oraz biegłego geodety należało uznać za korzystne dla skarżącego z uwagi na wyraźne obmiary powierzchni zalesionej oraz stanowisko biegłego geodety, iż nie można dokonać fizycznych pomiarów nachylenia gruntu. Kasator podniósł, że nie można uznać za wystarczający dowód dla uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie płatności na zalesianie stwierdzenia geodety, że na przedłożonych mapach nachylenie nie występuje. Celem postępowania dowodowego było dokonanie fizycznych pomiarów zarówno powierzchni zalesionej, jak i jej nachylenia, a nie dokonywanie teoretycznych ustaleń, tymczasem w postępowaniu administracyjnym nie dokonano fizycznych pomiarów nachylenia. Wskazał, że wobec stanowiska zaprezentowanego w wyroku WSA zlecił wykonanie pomiarów geodecie, który przy zastosowaniu specjalistycznego sprzętu był w stanie dokonać fizycznych pomiarów nachylenia gruntu. Operat potwierdza jednoznacznie, iż nachylenie występuje i przekracza ono w istotnym stopniu wymagane 12%. Kasator wniósł o przeprowadzenie dowodu z dołączonej do skargi kasacyjnej opinii geodety. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że opinia biegłego, który stwierdza, że nie może dokonać fizycznych pomiarów nachylenia badanego gruntu nie może stanowić dowodu na istnienie przesłanek budzących wątpliwości i skutkujących uchyleniem dotychczasowych rozstrzygnięć w trybie wznowienia postępowania, czyli w szczególnym trybie wzruszenia decyzji ostatecznej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor W. – M. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów procesu. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Na wstępie zauważyć należy, że zarzut kasacyjny jest nieprecyzyjnie sformułowany i kasator jako naruszony wskazuje art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i 146 k.p.a., podczas gdy z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kwestionuje on, tak jak to czynił w toku całego postępowania, prawidłowość zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowił podstawę wznowienia postępowania z uwagi na wykazanie nowej istotnej okoliczności, iż nachylenie zalesionego stoku było mniejsze niż 12 stopni. Wskazanie w petitum skargi kasacyjnej pkt 1 § 1 art. 145 k.p.a. zamiast pkt 5 § 1 tegoż artykułu, Naczelny Sąd Administracyjny traktuje jako oczywistą omyłkę pisarską i przyjmuje, że kasator zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepisy o wznowieniu postępowania ustanawiają instytucję szczególną i wyjątkową, prowadzącą do wzruszenia prawomocnych decyzji administracyjnych, zatem jako regulacja prowadząca do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych muszą być interpretowane ściśle. Powstępowanie wznowieniowe wszczyna się na wniosek lub z urzędu w razie stwierdzenia istnienia jednej z enumeratywnie określonych w k.p.a. przyczyn wznowienia. Wydanie postanowienia o wznowieniu powstępowania rozpoczyna postępowanie administracyjne, którego celem jest przede wszystkim ustalenie, czy wskazana w postanowieniu podstawa wznowienia rzeczywiście istnieje. Tylko bezwzględnie pewne ustalenie istnienia podstawy wznowieniowej uprawnia organ do kolejnych kroków prawnych (wzruszenia prawomocnej decyzji administracyjnej lub stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa). Stwierdzenie braku istnienia podstawy wznowieniowej uniemożliwia wydanie wymienionych rozstrzygnięć. W sytuacji, w której organ jako podstawę wznowienia postępowania z urzędu wskazuje art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i powołuje się na wykrycie nowej, nieznanej mu wcześniej istotnej okoliczności faktycznej, powinien w toku postępowania przede wszystkim tę okoliczność w sposób bezsporny wykazać. W sprawie niniejszej Sąd I instancji uznał, że organ zasadnie przyjął w oparciu o protokół kontroli z dnia [...] maja 2010 r. i opinię biegłego z dnia [...] sierpnia 2012 r., iż została wykazana nowa okoliczność - nachylenie gruntu objętego zalesianiem mniejsze niż 12 stopni, co wiązało się z niższą wysokością płatności należnej wnioskodawcy. Zatem, w ocenie Sądu, podstawa wznowieniowa istniała i zasadnie organ przyjął, że decyzja o płatnościach została wydana z naruszeniem prawa. Powyższe stanowisko Sądu I instancji, w świetle materiału zawartego w aktach sprawy, nie może być uznane za trafne. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że po trzech latach prowadzenia postępowania wznowieniowego okazało się, iż nowe okoliczności dotyczące mniejszej powierzchni poddanej zalesieniu, wykluczające prawo do płatności, nie potwierdziły się, zaś ustalenia kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniu [...] maja 2010 r. były w tej kwestii całkowicie wadliwe. Do prawidłowości tej kontroli wnioskodawca zgłosił szereg zastrzeżeń, była ona przedmiotem skargi do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zaś WSA w O. w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r. o sygn. akt I SA/Ol 99/11 (uchylającym zaskarżoną decyzję opartą na protokole z tej kontroli) uznał, iż omawiana kontrola była nierzetelna, a organ sporządził dwa różnej treści protokoły z tej kontroli. Ten stan rzeczy pominął Sąd I instancji oceniając prawidłowość i wiarygodność ustaleń opartych na protokole kontroli z dnia [...] maja 2010 r. Dalej wskazać należy, że WSA w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r. nakazał ocenę wszystkich dowodów oraz przeprowadzenie kontroli na miejscu z udziałem biegłego celem jednoznacznego ustalenia jaka powierzchnia została zalesiona oraz czy powierzchnia ta obejmuje obszar o nachyleniu stoku powyżej 12 stopni. Omawiany wyrok nie został zaskarżony, zatem zawarte w nim wskazania były wiążące zarówno co do zakresu postępowania dowodowego, jak i co do zalecenia konieczności oceny dowodów w ich wzajemnej łączności. Organ przeprowadził dodatkową kontrolę na miejscu w dniu [...] października 2011r., a w jej protokole stwierdzono, że pomiar nachylenia terenu jest niemożliwy z powodu zadrzewienia. Inspektorzy przesłuchani w charakterze świadków okoliczność tę potwierdzili i wyjaśnili, że dokonanie pomiaru jest niemożliwe. Powołany biegły geodeta w opinii z dnia [...] sierpnia 2012 r. także stwierdził, że wykonanie pomiaru wysokościowego nie jest możliwe. Ten powołany przez organ biegły wskazał, że na podstawie analizy mapy topograficznej nie stwierdził nachyleń stoku powyżej 12 stopni. Biegły nie wyjaśnił, w jaki sposób doszedł do takich konstatacji, zaś w opinii nie są one poparte jakimikolwiek wywodami opartymi na wiadomościach specjalnych. Sąd I instancji nie rozważył, czy w sytuacji, gdy pomiar nachylenia stoku okazał się niemożliwy, można uznać, iż zalecenie Sądu zawarte w pierwszym wyroku, tj. określenie nachylenia gruntu na podstawie kontroli na miejscu z udziałem biegłego zostało zrealizowane. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skoro Sąd w prawomocnym wyroku wskazał w jaki sposób ma zostać wykazana podstawa wznowieniowa (tj. okoliczność stopnia nachylenia gruntu), a po zastosowaniu tego sposobu podstawa wznowieniowa nie została wykazana, to ten stan rzeczy ma wpływ zasadniczy na ocenę wykazania istnienia podstawy wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także uwagę, że protokół kontroli z dnia [...] maja 2010 r. został przez WSA w pierwszym wyroku oceniony jako nierzetelny. Późniejsze postępowanie administracyjne wykazało, że zawarte w nim pomiary terenu oraz poczynione na tej podstawie ustalenia były całkowicie wadliwe. Zatem, zawarte w tym protokole w "uwagach inspektora" jednozdaniowe i niczym niepoparte stwierdzenie, iż "nie stwierdza się nachylenia większego niż 12 stopni", w szczególności w świetle zaleceń zawartych w uzasadnieniu pierwszego wyroku WSA, nie może być podstawą czynienia bezspornych ustaleń, co do istnienia nowej istotnej okoliczności faktycznej, jako podstawy wznowienia. Co istotne, zaledwie rok później inspektorzy terenowi zgodnie stwierdzili, że pomiar jest niemożliwy, a biegły stan ten potwierdził. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponownie, że aby możliwe było wydanie, w wyniku wznowionego postępowania, decyzji administracyjnej podważającej prawomocną decyzję, podstawa wznowienia musi być wykazana w sposób niewątpliwy. Zatem jeżeli podstawą stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa ma być nowa okoliczność, polegająca na ustaleniu, że nachylenie zalesionego terenu nie przekracza 12 stopni, to okoliczność ta musi być w sposób bezwzględnie pewny wykazana. Na marginesie tylko należy zauważyć, że w sprawach, w których kąt nachylenia terenu wpływa na wysokość płatności na zalesianie, kontrola na miejscu powinna być przeprowadzana na etapie rozpatrywania wniosku lub niezwłocznie po zalesieniu, nie zaś po upływie 5, 6 i 7 lat, kiedy teren jest porośnięty gęstym lasem, uniemożliwiającym pomiary. Niemożność wykonania pomiaru nie świadczy jednak o tym, że wniosek był nieprawidłowy, a kąt nachylenia terenu był niższy niż podany przez wnioskodawcę. W zaskarżonym wyroku ocena prawidłowości wykazania przez organ istnienia podstawy wznowieniowej okazała się powierzchowna, bowiem Sąd zaakceptował wydanie decyzji na podstawie opinii biegłego, w istocie niepoddającej się ocenie z powodu braku profesjonalnego uzasadnienia oraz nierzetelnego protokołu kontroli z dnia [...] maja 2010 r. Spowodowało to konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku. Oceniając sprawę ponownie, Sąd weźmie pod uwagę wywody powyższe, a w szczególności okoliczność, że jedynie bezwzględnie pewne wykazanie istnienia podstawy wznowieniowej warunkuje podważenie prawomocnej decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w postępowaniu kasacyjnym nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego, zatem dołączona do skargi kasacyjnej nowa opinia biegłego geodety nie może być brana pod uwagę przy wyrokowaniu. Także Sąd I instancji nie może na jej podstawie czynić jakichkolwiek ustaleń, gdyż zadaniem Sądu jest kontrola działalności administracji publicznej, nie zaś zastępowanie jej w działaniu. Nie zwalnia to jednak Sądu od szczególnie wnikliwej oceny prawidłowości ustaleń, poczynionych przez organ w oparciu o opinię biegłego geodety z dnia [...] sierpnia 2012 r., której rzetelność powinna budzić wątpliwości. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.