II GSK 1012/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku "A." Sp. z o.o. w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej "A." Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/ Łd 597/25 w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 maja 2025 r., nr SKO.4141.1076.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 2 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 597/25, oddalił skargę "A." Sp. z o.o. w R. (dalej: Strona, Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 maja 2025 r., nr SKO.4141.1076.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku, pełnomocnik Strony zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia, jedynie w jego osnowie wskazano, iż z uwagi na swoją profesję Skarżąca potrzebuje "bieżącej płynności finansowej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej: p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Rolą wnoszącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77). Na wstępie należy zauważyć, że wniosek Strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był już rozpatrywany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który postanowieniem z dnia 3 września 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 597/25 odmówił Skarżącej zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, uznając, że Strona nie wskazała ani nie udokumentowała okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zwierał bowiem żadnego uzasadnienia w tym zakresie. Skarżąca nie złożyła zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie i orzeczenie to stało się prawomocne. Przechodząc do oceny wniosku Skarżącej zawartego w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez Skarżącą ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu dotyczącym tej kwestii. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi bowiem do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia. Analizując ponowny wniosek Strony, należy podnieść, że nie został on przez Skarżącą uzasadniony, co pozbawia Naczelny Sąd Administracyjny możliwości oceny takiego wniosku pod kątem spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 4 w zw. z § 3 p.p.s.a. oraz podstaw do zmiany prawomocnego postanowienia Sądu I instancji z 3 września 2025 r. Skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ograniczając się do przywołania podstawy prawnej żądania udzielenia ochrony tymczasowej. Nadal nie wyjaśniła również, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. W obu wnioskach brak jest bowiem jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Tymczasem dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący ogólnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie, a już z całą pewności nie jego brak, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (vide: J. P. Tarno /w:/ J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Skarżąca miała więc obowiązek przedstawić konkretne, zmienione okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także twierdzenia te poprzeć stosowną dokumentacją, a czego zaniechała. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.