II GSK 1003/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Chromicki Sędziowie Kazimierz Brzeziński (spr.) NSA Stanisław Gronowski Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 850/07 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zalesienia gruntów rolnych - oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z 10 października 2002 r. skarżący wystąpił do Starosty G. o przeznaczenie do zalesienia działek oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...] o powierzchni 9,09 ha, położonych w obrębie J., gmina R. Decyzją z [...] sierpnia 2004 r. znak: [...] Starosta G. pozostawił ten wniosek bez rozpatrzenia z uwagi na nieprzedłożenie przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na skutek złożonego przez skarżącego odwołania, SKO w O. decyzją z [...] grudnia 2004 r. znak: [...] uchyliło decyzję organu I instancji, jako wydaną bez podstawy prawnej i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. SKO wskazało, że instytucja pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie może być stosowana w formie decyzji administracyjnej. Po rozpoznaniu skargi J.K., WSA w O. wyrokiem z dnia 2 czerwca 2005 r. o sygn. akt II SA/OI 207/05 uchylił ww. decyzje organów obu instancji wskazując, że z uwagi na treść przepisu przejściowego, zawartego w art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), dalej: ustawa z dnia 28 listopada 2003 r., którą uchylona została ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.), dalej: ustawa o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony zgodnie z przepisami ustawy z 8 czerwca 2001 r. Na skutek powyższego wyroku, organ I instancji decyzją z [...] lutego 2006 r. nr [...] odmówił skarżącemu wyrażenia zgody na przeznaczenie ww. gruntów do zalesienia z uwagi na nieokreślenie powierzchni gruntów rolnych, które mogą być przeznaczone do zalesienia na obszarze powiatu. Organ stwierdził, iż ostatnim rokiem z ustalonym limitem zalesienia był rok 2003 oraz że limit taki nie został ustalony na rok 2004 z uwagi na to, że ustawa z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 46, poz. 392) weszła w życie w dniu 2 kwietnia 2003 r., tj. po terminie wskazanym w art. 2 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, jako ostateczny do uzgodnienia limitów na rok 2004, tj. 31 marca. SKO w O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...], wydaną na skutek odwołania skarżącego, uchyliło powyższą decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania wskazując, że limity zalesień powinny być tak długo ustalane, dopóki nie zostaną załatwione wszystkie wnioski i że w związku z tym nadal istnieje potrzeba prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego, organ I instancji decyzją z [...] lutego 2007 r. Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie. Powołał się m.in. na wyjaśnienia Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi zawarte w piśmie z [...] grudnia 2006 r. znak [...], w którym stwierdzono, że w przypadku gdy ilość wniosków złożonych przed 15 stycznia 2004 r. przekraczała ustalony dla powiatu limit zalesienia, postępowanie z tych wniosków powinno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej unieważnienie zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa i podniósł, że nie zaproponowano mu przyznanego Starostwu G. na 2003 r. limitu zalesienia, który nie został wykorzystany. SKO w O. decyzją z [...] lipca 2007 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję z [...] lutego 2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji może wydać decyzję jedynie w oparciu o roczne limity zalesienia zgodnie z art. 3 ust. 8 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. W związku z tym, że roczny limit zalesiania na 2003 r. nie został w pełni wykorzystany, organ odwoławczy uznał, że zachodzi potrzeba dokonania oceny, czy jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego, chociaż w części. W skardze na powyższą decyzję J.K. powołał się na wyrok WSA w O. z dnia 2 czerwca 2005 r. oraz decyzję SKO w O. z [...] kwietnia 2006 r., w których stwierdzono, że w sprawie tej mają zastosowanie przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, w związku z czym istnieją podstawy prawne do uzgodnienia limitu na zalesienie gruntów należących do wnioskodawcy. WSA w O. oddalając skargę wskazał, że wniosek skarżącego powinien być rozpoznawany na podstawie przepisów ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Sąd podkreślił, że z uwagi na zmianę ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia ostatnim rokiem, w którym ustalono limit zalesień był rok 2003. W kolejnych latach nie dokonywano ustaleń rocznych limitów zalesień gruntów rolnych i dlatego skarżący otrzymywał odmowne decyzje, co do wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia. Sąd stwierdził, że zgodnie z wytycznymi jakie otrzymała Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w oparciu o wnioski złożone przed dniem 15 stycznia 2004 r. starosta powinien rozpatrzyć i wydać decyzję w ramach rocznego limitu zalesienia. W przypadku gdy ilość wniosków przekraczała ustalony dla powiatu limit, sprawy wszczęte z tych wniosków powinny być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., bowiem Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. nie miała podstaw prawnych do przyznania dla Starostwa G. środków na wypłatę ekwiwalentu z tytułu zalesienia dodatkowych gruntów, czy dokonania korekty limitu zalesienia uzgodnionego w latach 2002-2003. Sąd I instancji podkreślił, że w wyroku z dnia 2 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/OI 207/05, WSA w O. wskazał przepisy, w oparciu o które wniosek skarżącego winien być rozpatrzony, co nie przesądza uwzględnienia żądania w całości, w sytuacji gdy nie ma niezbędnych uzgodnień, a limity zalesień zostały prawie w całości wyczerpane. Za bezpodstawne Sąd uznał zawarte w skardze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wskazując, że do końcowego załatwienia sprawy wystarczy prawidłowe rozpoznanie wniosku skarżącego w zwykłym trybie, co będzie konsekwencją wydania przez SKO na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzji kasacyjnej. Sąd stwierdził, że przepis ten daje organowi odwoławczemu możliwość uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W związku z faktem, iż limit zalesienia na rok 2003 nie został w pełni zrealizowany, organ I instancji winien rozpatrzyć wniosek skarżącego i ustalić, czy istnieje możliwość wydania decyzji choćby częściowo uwzględniającej żądanie skarżącego. J.K. zaskarżył w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w O. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie: prawa materialnego, to jest art. 2 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia przez ich niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię i przyjęcie, że przesłanką do udzielenia zgody na zalesienie jest roczny limit zalesienia, gdy tymczasem takiego warunku nie ma w art. 3 ust. 1-2 tej ustawy, a spełnienie co najmniej jednego z nich jest już wystarczające do przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia; prawa materialnego, to jest nierozważenie przez Sąd I instancji faktu, iż organy administracji naruszyły art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez bezprawne żądanie przez organ I instancji uzupełnienia wniosku o zalesienie, gdy tymczasem nie było takiej delegacji ustawowej, co spowodowało, iż skarżący nie mógł uzyskać zgody na zalesienie w pierwszej kolejności; przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w związku z niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji, iż SKO w O. nie zastosowało przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co skutkowało błędnym zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że zarówno organy, jak i Sąd I instancji nie miały zastrzeżeń co do faktu, iż skarżący spełnia warunki określone w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Starosta umarzając postępowanie administracyjne motywował to tym, iż nie posiada już limitów zalesienia na lata 2002-2003, a na kolejne lata odmówiono uzgodnień w trybie art. 2 tej ustawy. Skarżący podniósł, że limit zalesienia, o którym mowa w art. 2 tej ustawy nie został zaliczony do warunków, od których uzależnione jest przeznaczenie gruntów do zalesienia. Warunki te zostały określone w art. 3 ust. 1-2 cytowanej ustawy i spełnienie co najmniej jednego z nich jest już wystarczające do przeznaczenia gruntu rolnego do zalesienia. Skarżący stwierdził, że spełnił te warunki i podniósł, że nieustalenie przez starostę, z bliżej nieokreślonych przyczyn, limitu zalesień nie stanowi wystarczającego powodu do negatywnego załatwienia wniosku o wyrażenie zgody na zalesienie. Skarżący powołał się w tym zakresie na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 405/06. Skarżący podniósł również, że przez zaniedbania organu I instancji (bezczynność, wezwanie do dostarczania dokumentów niemających oparcia w przepisach ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia) został pozbawiony możności uzyskania decyzji o zalesieniu - jego wniosek został przesunięty w rejestrze na dalszą pozycję. Organ I instancji działał niezgodnie z prawem i dlatego nie wydał decyzji o zalesieniu w stosownym czasie, co stanowi naruszenie art. 6 i art. 7 k.p.a. Organy obu instancji powinny rozpatrzyć wniosek w oparciu o pierwszy wpis do rejestru (art. 3 ust. 7 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia). Zła interpretacja i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego spowodowały, iż Sąd I instancji uznał zasadność rozstrzygnięcia organów, bez uwzględnienia faktu, iż w okresie pierwszego wpisu do rejestru działki skarżącego mieściły się w ustalonym limicie zalesienia. Zdaniem skarżącego, SKO powinno zbadać ponownie sprawę i ustalić, jaki był limit zalesienia w dacie pierwszego wpisu do rejestru i na tej podstawie wydać merytoryczne rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany przez Sąd I instancji z naruszeniem przytoczonych w pkt 1 petitum skargi przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie oraz z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez niedostrzeżenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchylając decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi błędnie zastosowało w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., zamiast art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej uzasadnia rozpoznanie w pierwszej kolejności, jako najdalej idącego, zarzutu niedostrzeżenia przez Sąd I instancji błędnego wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przepisy art. 138 § 1 pkt 2 in fine i art. 138 § 2 k.p.a. regulują wydawanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnych. Na podstawie rozwiązań przyjętych w tych przepisach wyróżnia się dwa typy decyzji kasacyjnych, a mianowicie: decyzję kasacyjną typową, kończącą rozpatrzenie sprawy i decyzję kasacyjną powodującą przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podstawę prawną do wydania tego drugiego rodzaju decyzji stanowi przepis art. 138 § 2 k.p.a. Uregulowany tym przepisem rodzaj decyzji kasacyjnej różni się od decyzji kasacyjnej typowej tym, że nie może być zastosowany wtedy, gdy istnieją podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 w związku z art. 136 k.p.a. przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres postępowania wyjaśniającego, a mianowicie, gdy "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Podjęcie decyzji przez organ pierwszej instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W takim przypadku organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, ponieważ nie mieści się to w jego kompetencji, gdyż zgodnie z art. 136 k.p.a. może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 592). W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji uznając, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wskazał, że limit zalesienia w roku 2003 nie został w pełni zrealizowany i że w związku z tym organ pierwszej instancji powinien ustalić, czy istnieje możliwość częściowego uwzględnienia wniosku skarżącego. Sąd I instancji miał zatem uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, a tym samym, że spełniona została przesłanka do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnego zastosowania tego przepisu nie mógł być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony. Przystępując do oceny pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy na wstępie zauważyć, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi ( art. 183 § 1 p.p.s.a.) wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznać przy tym należy, że adresatem zarzutu naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania może być tylko sąd pierwszej instancji. Przedmiotem kontroli kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego jest bowiem orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie decyzja lub inny akt administracyjny. Nie jest zatem wystarczające powołanie w podstawie skargi kasacyjnej przepisów procesowych regulujących postępowanie przed organami administracji, ponieważ wojewódzki sąd administracyjny, przeciwko którego orzeczeniu skarga kasacyjna jest skierowana, nie stosuje bezpośrednio norm regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Odnosząc powyższe uwagi ogólne do treści zarzutu zawartego w pkt 2 skargi kasacyjnej należy zauważyć, że powołane w podstawie tego zarzutu przepisy art. 6 i 7 k.p.a. nie są normami prawa materialnego, jak przyjęto w skardze kasacyjnej, lecz przepisami procesowymi normującymi zasady ogólne postępowania przed organami administracji publicznej. Samo odwołanie się do tych przepisów bez jednoczesnego wskazania jakie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały naruszone przez Sąd I instancji nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych, co wyklucza uznanie tej podstawy za usprawiedliwioną (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., sygn. akt GSK 73/04, LEX nr 108540; wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 166/05, LEX nr 194422; wyrok NSA z 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 104/05 z aprobującą glosą A. Kubiak-Kozłowskiej, opubl. w: OPS 2007/1/7). Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2004, s. 246 i powołane tam orzeczenie Sadu Najwyższego). W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji, wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej, nie dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów art. 2 i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.) w zakresie warunków, od których uzależnione jest wydanie przez starostę decyzji o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że ustawa ta ma zastosowanie w stanie faktycznym sprawy na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do spraw w zakresie wyrażania zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia objętych przepisami ustawy, o której mowa w art. 15, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (15.01.2004 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego nie zostało zakończone decyzją ostateczną do dnia 15 stycznia 2004 r., a zatem mają do niego zastosowanie przepisy dotychczasowe zawarte w ustawie z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy grunt rolny będący częścią gospodarstwa rolnego lub stanowiący jego całość może być przeznaczony do zalesienia, jeżeli spełnia co najmniej jeden z warunków wymienionych w pkt 1-3 tego artykułu i jeżeli jest przewidziany do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 8, jeżeli głoszone wnioski przekraczają limit zalesienia, starosta powiadamia właścicieli gruntów, których wnioski nie zostały rozpatrzone, o terminie ich rozpatrzenia oraz planowanym rozpoczęciu zalesienia w kolejnych latach. W świetle tego ostatniego przepisu, jeżeli zgłoszone wnioski przekraczają limit zalesienia starosta nie może wydać decyzji o przeznaczeniu gruntu do zalesienia, lecz obowiązany jest powiadomić właścicieli gruntów, których wnioski nie zostały rozpatrzone, o terminie ich rozpatrzenia oraz planowanym rozpoczęciu zalesienia w kolejnych latach. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż w sprawie wyjaśnienia wymaga kwestia możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego w związku z niewykorzystaniem limitu zalesienia określonego na rok 2003. Stanowisko to uwzględnia treść art. 3 ust. 8 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, co czyni chybionym zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisów art. 2 i art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, gdyż jak to już wyżej wskazano, starosta nie może wydać decyzji o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia, jeżeli zgłoszone wnioski przekraczają ogólną powierzchnię gruntów rolnych, które zostały przeznaczone do zalesienia na obszarze powiatu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.