II GPP 5/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi O. D. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 w sprawie ze skargi O. D. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta m.st. Warszawy w rozpatrywaniu wniosków o stypendia sportowe postanawia: oddalić skargę.

W dniu 27 stycznia 2023 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga O. D. (dalej: skarżący) z dnia 25 stycznia 2023 r. na "wieloletnią" przewlekłość postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawach VI SAB/Wa 34/22 i VI SAB/Wa 126/21. Skarżący zażądał stwierdzenia przewlekłości kwalifikowanej postępowania sądowego dokonanej przez sąd pierwszej instancji oraz wypłaty "maksymalnych kwot finansowych" zadośćuczynienia, a także "wyznaczenie Sądowi I instancji szybszych, wskazanych terminów i sposobów właściwego ustrojowo rozpatrzenia spraw, jako wydaniu Mu zaleceń systemowego prawnie postępowania, które znów, nie naruszy moich praw do sądu i nie będzie z powodu zaniechań kontroli administracji". Według skarżącego do przewlekłości doszło w wyniku bezzasadnego oddalenia przez sąd pierwszej instancji skargi O. D.i K.I. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta m. st. Warszawy w związku z rozpatrywaniem złożonym przez skarżących w 2012 i w 2014 r. wniosków o stypendia sportowe. Skarżący zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenia postępowania przed WSA w Warszawie oraz naruszenia w stosunku do postępowania przed organem administracji publicznej w przedmiocie nierozpoznania jego wniosków o stypendia sportowe, przewlekłości i bezczynności organów w tych postępowaniach oraz wadliwej kontroli sądów administracyjnych postępowań prowadzonych przez organy skutkującej dalszą przewlekłością tych postępowań oraz negatywnymi materialnymi konsekwencjami dla strony, powołując się na kilkadziesiąt przepisów, tj.: -" art. 1 u. 1, 2 i 3, art. 2 u. 1 i u. 2, art. 3 pkt. 6. art. 4 u. 1 i u. 3, art. 5 u. 1, art. 6 u. 2 pkt. 1 i 2, u. 3, art. 12 u. 2, 3 i 4, art. 14 u. 1, ustawy z dnia 17 czerwca 2004 roku, Prawo o skardze na naruszenia prawa strony w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. 2004 nr 179, poz. 1843, ze zmianami), dalej: skarga na przewlekłość sądową), w związku z moim żądaniem o stwierdzenie przewlekłości w konieczności powtórnych (już trzecich w tych samych sprawach) postępowań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po VI SAB/Wa 34/22, w kontekście VI SAB/Wa 27/19 (po II GSK 1240/201 i w VI SAB/Wa 126/21, w kontekście VI SAB/Wa 28/19 po II GSK 91/211, jako nie poszanowanie i nieodzwierciedlanie w tych dokonanych postępowaniach, mojego konstytucyjnego prawa do sądu i uchylenie tych orzeczeń oraz nakazanie powtórnego orzekania w sprawach (...)" - art. 1, art. 2, art. 3 § 1 § 2 pkt. 2, 4, 8 i 9, art. 7, art. 13 § 1 i § 2, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 147 § 1 i § 2, art. 149 § 1 pkt. 1, 2 i 3 § 1b i § 2, art. 150, art. 154 § 3 § 6 i § 7, art. 155 § 1. art. 170 i art. 190, ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2002 nr 153, poz. 1270, ze zmianami, (dalej; ustawa o ppsa), w związku : - z art. 1 pkt. 1, 2, art. 5 § 1 § 2 pkt. 6, art. 6, art. 7, art.8 § 1,art. 9, art. 11, art. 12 § 1, art. 15, art. 17 pkt. 1, art. 19, art. 20, art. 35 § 1 § 2 § 3 § 5, art. 36 § 1 i § 2, art. 37 § 2 § 3 pkt. 1 § 5 § 6 pkt. 1, 2 lit. a i b, art. 104 § 1 i § 2, art. 106 § 1, art. 107 § 1 pkt. 4, 5, 6 § 3, art. 110 § 1. art. 123 § 1 i § 2, art. 124 § 1 i § 2, art. 126, art. 127 § 1 i § 2, art. 128, art. art. 136 § 2 i § 3, art. 138 § 1 pkt. 2 § 2 § 2a § 2b, art. 139, art. 154 § 1 i § 2, art. 156 § 1 pkt. 1, 2 i 7, art. 157 § 2, art. 161 § 3, art. 221 § 1, art. 222, art. 227 i art. 241, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Dz. U. 1960 nr 30, poz. 168, ze zmianami (dalej: ustawa o KPA) w związku: - art. 1 u. 1 i u. 2, art. 2 i art. 21 u. 1, ustawy z dnia 12 października 1994 roku, o samorządowych kolegiach odwoławczych, Dz. U. 1994 nr 122, poz. 593, ze zmianami (dalej: ustawa o SKO), w związku: - z art. 2 u. 1 i art. 31 u. 1 i u. 3, ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r., o sporcie Dz. U. 2010 nr 127, poz. 857, ze zmianami, (dalej: ustawa o sporcie), w związku: - z § 1 u. 1 pkt. 1, § 2, § 3 u. 1, 2 i 3, § 6, § 9, § 10, § 11, § 21 u. 1 pkt. 1 i u. 2, § 23 u. 1, § 25 u. 1 i u. 2 pkt. 1,2 i 3, § 134 pkt. 1 i pkt. 2, § 135, § 139 i § 143, rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie - Zasad techniki prawodawczej Dz. U. 2016 poz. 283, (dalej - rozporządzenie legislacyjne), w związku; - z art. 1 § 1 § 2 i art. 3 § 1, ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku, Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. 2002 nr 153, poz. 1269, ze zmianami (dalej; ustawa ustrojowa), w związku: - z art. 1 u. 1, art. 2 u. 1, art. 3 pkt. 1 pkt. 5 pkt 6, art. 4 pkt. 3 pkt 4 lit. a, b i e, art. 6, art. 8 u. 1 pkt 3 pkt. 4, art. 13 u. 1, ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r., O wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania, Dz. U. 2010 nr 254 poz. 1700, ze zmianami, (dalej: ustawa o równym traktowaniu), w związku; - z art. 1, art. 5 pkt. 1 pkt. 2 i pkt. 3, art. 6 pkt. 1 pkt. 6 pkt. 8 i art. 16, ustawy z dnia 20 stycznia 2011 roku, O odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa, Dz. U. 2011 nr 34, poz. 173, ze zmianami (dalej: ustawa o odpowiedzialności funkcjonariuszy), w związku; - art. 1, art. 2, art. 5, art. 6 u. 1, art. 7, art. 8 u. 1 i u. 2, art. 9, art. 16 u. 1, art. 30, art. 31 u. 1, u. 2 I u. 3, art. 32 u. 1 i u. 2, art. 37 u. 1, art. 45 u. 1 i u. 2, art. 58 u. 1, art. 63, art. 68 u. 5, art. 73, art. 77 u. 1. art. 78. art. 83, art. 87 u. 1 i u. 2, art. 93 u. 3, art. 94, art. 163, art. 166 u. 1 i u. 2, art.175 u.1 i art. 178 u. 1, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Dz. U. 1997 nr 78 poz. 483, ze zmianami, (dalej - ustawa zasadnicza, bądź Konstytucja), w związku z: - art. 1, art. 6 u. 1 i art. 13, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka." Pismem z 30 stycznia 2023 r. zatytułowanym "Wniosek", skarżący obszernie opisał okoliczności sprawy, wskazujące na nieuzasadniony i nieusprawiedliwiony systemowo za długi czas trwania postępowania przed organami i sądem oraz błędy popełniane w jego sprawach. Pismem z dnia 6 lutego 2023 r. (data wpływu 9 lutego 2023 r.) skarżący uzupełnił wniesioną skargę o kolejne zarzuty: "Na podstawie art. 14 u. 1, in principio, w związku z art. 1 u. 1, 2 i 3, art. 2 u. 1 i u. 2, art. 3 pkt. 6, art. 5 u. 1, art. 6 u. 3, art. 10 u. 1, art. 12 u. 3, 4, 5 pkt. 1 i u. 7, ustawy o skardze na naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (...), na zasadzie art. 2 u. 1 i u. 2 ustawy o przewlekłości w związku z art. 8 u. 2 i art. 14 u. 1, ustawy o przewlekłości, w związku z art. 7, art. 168 § 1 i § 2, art. 170 i art. 172, ustawy o ppsa, w świetle mojego prawa do sądu, z art. 45 u. 1i art. 77 u.1. i u. 2 oraz art. 175 u.1., art. 178 u. 1 i art. 184 Konstytucji (...), na zasadzie art. 8 u. 2 i art. 14 u. 1, ustawy o przewlekłości, w związku z art. 135, art. 153 i art. 155 § 1 i wspominanych wyżej, art. 168 § 1 i § 2, art. 170 i art. 172, ustawy o ppsa, w związku z art. 45 u. 1, art. 77 u. 1 i u. 2, art. 175 u. 1, art. 178 u. 1 i art. 184, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Skarżący obszernie uzasadniając swoje stanowisko, wniósł o autokontrolę wydanych przez NSA i WSA w Warszawie orzeczeń wydanych w jego sprawach, zarzucając "wieloletnią kontynuowaną przewlekłość sądową Sądu I instancji na skargę na bezczynność i przewlekłość Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w sprawach moich wniosków, o stypendia sportowe", "w związku z oddaleniem w dwóch sygnaturach II GPP 10/21 i II GPP 15/21, przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie mojej skargi z dnia 17 maja 2021 roku uzupełnionej pismem z dnia 20 maja 2021 roku, na przewlekłość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, także w dwóch sygnaturach VI SAB/Wa 27/19 i VI SAB/Wa 28/19, które w wyniku odpowiednio II GSK 1240/20 i II GSK 91/21, przybrały VI SAB/Wa 34/22 i VI SAB/Wa 1240/20". Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej z dnia 21 lutego 2023 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 16 marca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania przez NSA w niniejszej sprawie jest skarga O. D. z dnia 25 stycznia 2023 r. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie VI SAB/Wa 126/21 (skarga z 25 stycznia 2023 r. na "wieloletnią przewlekłość postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (...)" , uzupełniona następnie pismem z 30 stycznia 2023 r. oraz z 6 lutego 2023 r.). Skarga ta zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 1 lutego 2023 r. została zarejestrowana pod sygnaturą II GPP 5/23 W ocenie NSA skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga jest kolejną skargą w przedmiocie naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Od wniesienia poprzedniej skargi, rozpoznanej postanowieniem NSA z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II GPP 15/21 o oddaleniu skargi, upłynął przewidziany w art. 14 ustawy okres 12 miesięcy od daty wydania przez sąd orzeczenia, o którym mowa w art. 12 ustawy. Kolejna skarga wniesiona przez skarżącego w tym przedmiocie nie została bowiem rozpoznana merytorycznie (postanowienie NSA z 19 lipca 2022 r., sygn. akt II GPP 4/22, o odrzuceniu skargi). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 75; dalej: ustawa), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Art. 14 ustawy przewiduje zaś, że ponowna skarga na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie może być wniesiona po upływie 12 miesięcy. Oznacza to, iż ustawodawca uznał za przewlekłe postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy (por. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II GPP 7/11). Aby stwierdzić, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy ocenić w szczególności terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty (...), uwzględniając łączny dotychczasowy czas postępowania od jego wszczęcia do chwili rozpoznania skargi, niezależnie od tego, na jakim etapie skarga została wniesiona, a także charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2 ustawy). Powyższa ocena nie może być oderwana od obowiązku rozpoznawania przez sąd wszystkich spraw wniesionych do tego sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznawanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Szybkość orzekania nie może bowiem stanowić przeszkody we właściwym funkcjonowaniu wymiaru sprawiedliwości. Ocena, czy wystąpiła przewlekłość postępowania, jest dokonywana na podstawie obiektywnych i ustawowych kryteriów w odniesieniu do realiów faktycznych i prawnych danej sprawy (por. m.in. postanowienia NSA z dnia: 12 stycznia 2012r., sygn. akt II FPP 11/11; 8 maja 2012 r., sygn. akt II FPP 3/12; 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II GPP 18/18). Postępowanie przed WSA zostało zainicjowane wniesioną przez skarżącego wraz z K.I. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą na bezczynność i przewlekłość Prezydenta m.st. Warszawy w związku z rozpatrywaniem wniosków o stypendia sportowe. Skarga ta wpłynęła do Sądu I instancji w dniu 18 lutego 2019 r. Poprzednia skarga na przewlekłość postępowania przed WSA w tej sprawie z dnia 25 maja 2021 r. została oddalona postanowieniem NSA z dnia 8 września 2021r., sygn. akt II GPP 15/21. W postanowieniu tym NSA analizując przebieg dotychczasowego postępowania przed WSA w Warszawie uznał, że w tej sprawie nie doszło do zarzucanej przewlekłości w działaniu WSA w Warszawie. Przebieg postępowania sądowego poczynając od wniesienia skargi do dnia wydania przez NSA postanowienia z 8 września 2021 r. został szczegółowo opisany i oceniony jako niemający cech przewlekłości w rozumieniu ustawy. Odpis postanowienia został doręczony stronom na mocy zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z 8 września 2021r. Z akt sprawy wynika, że dalszy przebieg postępowania sądowego wyglądał następująco: Postanowieniem z 20 października 2021 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21, referendarz sądowy WSA Warszawie rozpoznał wniosek adwokata skarżących, T. P. i przyznał ze środków budżetowych tego Sądu wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Po wydaniu przez NSA postanowienia sygn. akt II GPP 15/21, po zwrocie akt z NSA, WSA w Warszawie wyrokiem z 26 stycznia 2022 r, sygn. akt VI SAB/Wa 126/21, stwierdził bezczynność i przewlekłe prowadzenia postępowania Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie rozpatrzenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego za 2014 r. W tej samej dacie i sygnaturze (26 stycznia 2022 r, sygn. akt VI SAB/Wa 126/21) WSA wydał także postanowienie odrzucające skargę K. I. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m. st. Warszawy w zakresie rozpatrzenia wniosku o przyznanie stypendium sportowego z uwagi na brak legitymacji skargowej. Odpis wyroku i postanowienia doręczono stronom postępowania. Wskazany wyrok WSA (z 26 stycznia 2022 r, sygn. akt VI SAB/Wa 126/21) w dacie rozstrzygania niniejszej sprawy przez NSA nie jest prawomocny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ 8 kwietnia 2022 r., a pełnomocnik skarżącego - 27 kwietnia 2022r., zaskarżając wyrok w części tj. w pkt 5. W dniu 15 kwietnia 2022 r. Skarżący wniósł skargę na "kolejną przewlekłość i bezczynność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (...)" i "Wniosek do WSA w Warszawie o uzupełnienie wyroku VI SAB/Wa 126/21...". Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VI WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2022 r. skargę przekazano zgodnie z właściwością do NSA. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 26 kwietnia 2022 r. wpisano skargę z 15 kwietnia 2022 r. do repertorium pod sygnaturą II GPP 4/22 i wezwano pełnomocnika wnoszącego skargę na przewlekłość postępowania do uiszczenia wpisu. Po wpłynięciu wpisu do Sądu , zarządzeniem z 28 czerwca 2022 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne 19 lipca 2022 r. Postanowieniem z 19 lipca 2022 r., sygn. akt II GPP 4/22, NSA odrzucił skargę na przewlekłość postępowania sądowego wskazując, że jest ona niedopuszczalna w świetle art. 9 ust. 2 ustawy, gdyż została wniesiona do Sądu dnia 4 kwietnia 2022 r., a więc przed upływem 12 miesięcy od daty wydania postanowienia NSA z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II GPP 15/21, o oddaleniu poprzedniej skargi na przewlekłość postępowania sądowego. Odnosząc się natomiast do skargi na przewlekłość postępowania przed NSA w sprawie o sygn. akt II GPP 15/21, a więc w postępowaniu w sprawie rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SAB/Wa 28/19, podniesiono, że stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy, skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie, a prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II GPP 15/21, prawomocnie to postępowanie przed NSA zakończono, oddalając skargę na przewlekłość postępowania. Biorąc pod uwagę opisany powyżej przebieg dotychczasowego postępowania przed WSA w okresie stanowiącym przedmiot badania w tej sprawie, tj. od merytorycznego rozpoznania poprzedniej skargi na przewlekłość postępowania sądowego, tj. po wydaniu postanowienia NSA z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II GPP 15/21, do wydania przez WSA w Warszawie wyroku z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21 stwierdzającego bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w rozpatrywaniu wniosków o stypendia sportowe (za wyniki uzyskane w 2014 r.), należy uznać, że nie doszło do przewlekłości postępowania przed WSA. Czynności podjęte przez WSA w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty - uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości oraz zachowanie się strony, sporządzającej bardzo liczne i obszerne wnioski, skargi i uzupełnienia - były podejmowane bez nieuzasadnionej zwłoki. Nie jest zatem zasadny zarzut przewlekłości tego postępowania. Powyżej przedstawiony przebieg postępowania dowodzi, że brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia stanowiska skarżącego, że w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym doszło do przewlekłości prowadzonego postępowania i zasadności zasądzenia na jego rzecz "maksymalnych kwot finansowych za każde z dwóch przewlekłych, integralnych w tym postepowań". Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący nie powołał argumentów wskazujących na zbyt długie prowadzenie postępowania przez WSA w Warszawie. Natomiast przewlekłość upatruje on w załatwieniu sprawy niezgodnie z jego wolą, co nie świadczy o nieterminowości działania Sądu I instancji. W kontekście wydanego przez WSA w Warszawie wyroku z 26 stycznia 2022r., sygn. akt VI SAB/Wa 126/21, nieprawomocnego w dniu wydawania niniejszego rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie zauważa, że z art. 5 ust. 1 ustawy wynika, że skarga o stwierdzenie przewlekłości postępowania jest traktowana jako doraźna interwencja przeciwdziałająca trwającej przewlekłości postępowania (por. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2005 r., III SPP 120/05, OSNP 2006 nr 5-6, poz. 102), czyli środek zapewniający szybką reakcję na trwającą zwłokę w czynnościach sądu i służący dyscyplinowaniu czynności podejmowanych na danym etapie toczącego się jeszcze postępowania w określonej sprawie (por. uchwałę SN z dnia 16 listopada 2005 r., III SPP 42/04, OSNP 2005 nr 5, poz. 71; postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., III SPP 162/05; postanowienie SN z 18 lutego 2005 r., III SPP 19/05, OSNP 2005 nr 17, poz. 277). Jej celem jest zlikwidowanie opieszałości Sądu, przed którym sprawa zawisła, poprzez wymuszenie należytej sprawności sądu i nadanie sprawie odpowiedniego biegu (por. uchwałę SN z dnia 18 stycznia 2005 r., III SPP 113/04, OSNP 2005 nr 9, poz. 134; także postanowienie SN z dnia 12 maja 2005 r., III SPP 76/05, OSNP 2005 nr 21, poz. 345). Natomiast po prawomocnym zakończeniu postępowania, strona może dochodzić od Skarbu Państwa naprawienia szkody wynikłej z przewlekłości postępowania, przy czym dotyczy to zarówno sytuacji, gdy strona nie wniosła skargi na przewlekłość postępowania w jego toku, jak i sytuacji, gdy jej skargę w toku postępowania uwzględniono. Odpowiednia suma pieniężna, którą można przyznać w wyniku uwzględnienia skargi, nie stanowi więc pełnego zaspokojenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych (por. uchwały SN: z 17 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005 nr 5, poz. 71; z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13 oraz postanowienie NSA z 17 października 2019 r., I GPP 22/19 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, po analizie dotychczasowego przebiegu postępowania sądowego, uznał skargę za niezasadną, działając na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.