II FZ 991/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. S. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FZ 991/16 o oddaleniu wniosku o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 991/16 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 września 2016 r. nr (...) w przedmiocie uzupełnienia postanowienia postanawia: oddalić wniosek.

W dniu 22 maja 2017 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek M. S. (dalej: skarżący, strona) o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FZ 991/16. W postanowieniu tym oddalono wniosek skarżącego o wykładnię postanowienia NSA z 20 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 991/16. Skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia NSA z 20 kwietnia 2017 r. ze względu na brak merytorycznych rozstrzygnięć skarg, które wniósł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast na podstawie art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis stosuje się także do postanowień. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2017 r., gdyż postanowienie to zawiera wszystkie elementy wymagane prawem i rozstrzyga wniosek skarżącego w całości. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł w tym postanowieniu rozstrzygać o zasadności skargi skarżącego, bowiem nie było to przedmiotem postępowania zainicjowanego wnioskiem o wykładnię postanowienia NSA. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.