II FZ 965/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. i A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 530/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 27 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. W. i A. S. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 27 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący wskazali, że prowadzona przez nich działalność gospodarcza przynosi straty, ale musi być kontynuowana z powodu zawarcia kilkuletniej umowy franczyzy. Jako źródło dochodów skarżący podali wynagrodzenie za pracę skarżącej i minimalne dochody z gospodarstwa rolnego skarżącego. Wskazali na konieczność zapłaty podatku od nieruchomości łącznie ponad 76.000 zł. W ocenie skarżących zapłata tej kwoty wpędzi ich w ubóstwo i spowoduje konieczność zaciągnięcia kredytów. Do wniosku załączono wydruk z CEIDG oraz kopie zeznań podatkowych skarżących za lata 2013 – 2015, rachunku zysków i strat za 2014 r., a także bilansu za 2013 r. i 2015 r. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że strona składająca wniosek winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strony nie przedstawiły takiej argumentacji. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucili naruszenie art. 61 § 3 i § 4 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące odmową wstrzymania wykonani zaskarżonej decyzji. Skarżący wnieśli o zmianę postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. 3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza uzasadnienia wniosku doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że wniosek ten nie został prawidłowo uzasadniony. Nie wskazano w nim w sposób pełny i wyczerpujący okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania aktu administracyjnego. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu, która stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Strona występująca o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jej żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając ją, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Odnosząc powyższe rozważania na stan rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonego aktu. To w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie jest poparcie tych twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez stronę na nią się powołującą, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w złożonym wniosku skarżący nie wskazali ani nie udokumentowali w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po ich stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego należy uznać, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ogólnikowe wskazania zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, same w sobie nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zostały spełnione. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.