II FZ 95/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 8 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2026 r. sygn. akt I SA/Lu 231/26 w przedmiocie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 26 marca 2026 r. nr 0601-IOD-1.601.3.2025.46 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 22 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Lu 231/26, oddalił skargę Z. M. (dalej: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 26 marca 2026 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. Pismem z 22 lipca 2026 r. skarżący wniósł o sporządzenie i doręczenie uzasadnień wyroków wydanych w sprawach o sygn. akt I SA/Lu 225/26, I SA/Lu 226/26, I SA/Lu 227/26, I SA/Lu 228/26, I SA/Lu 229/26, I SA/Lu 230/26, I SA/Lu 231/26, I SA/Lu 232/26, I SA/Lu 233/26. Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2026 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na podstawie art. 234 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w sprawach I SA/Lu 225-233/26 – w terminie 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego wezwania, pod rygorem egzekucji należności. Wysokość opłaty kancelaryjnej ustalona została stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192, dalej: "rozporządzenie"). Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący zarzucając żądanie opłaty nieadekwatnej do poniesionych przez Sąd nakładów, a także naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej, wynikającej z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) oraz zasady sprawiedliwości podatkowej, wynikającej z art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622, dalej: "O.p"). Skarżący podniósł, że decyzje wydane w jego sprawach są tożsame, wobec czego wystąpił do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z wnioskiem o łączne rozpoznanie spraw dotyczących lat 2013–2021. Mimo to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wezwał go do uiszczenia wpisów sądowych w łącznej wysokości 1800 zł, choć skarżący wniósł jedną skargę, a nie dziewięć. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p.p.s.a.), przy czym opłatami sądowymi są wpisy oraz opłaty kancelaryjne (art. 212 § 1 p.p.s.a.). W sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczony na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Uzasadnienie wyroku zostało sporządzone na wniosek skarżącego, złożony w ustawowym terminie, a odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został mu doręczony. W tej sytuacji Sąd, działając zgodnie z powołanymi przepisami, prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od sporządzonego na jego wniosek uzasadnienia wyroku, pod rygorem egzekucji należności. Wysokość opłaty została określona prawidłowo. Stosownie do § 2 rozporządzenia, opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że sprawy skarżącego dotyczące kolejnych lat podatkowych wykazują podobieństwo. Podatek dochodowy od osób fizycznych ma charakter roczny, gdyż zgodnie z art. 11 O.p. rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. W konsekwencji zobowiązanie podatkowe za każdy rok podatkowy stanowi odrębny przedmiot rozstrzygnięcia organu podatkowego, a następnie odrębny przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej. Tożsamość podatnika oraz podobieństwo okoliczności faktycznych i zagadnień prawnych dotyczących kolejnych lat nie oznaczają, że postępowania te dotyczą jednej sprawy - granice sprawy wyznacza bowiem zobowiązanie podatkowe za dany rok podatkowy. Niedopuszczalne jest zatem objęcie jednym rozstrzygnięciem dwóch lub więcej lat podatkowych. Również ewentualne połączenie spraw do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. ma wyłącznie charakter organizacyjny i nie prowadzi do powstania jednej sprawy obejmującej zobowiązania za różne lata podatkowe; połączone sprawy zachowują swoją odrębność. Należy ponadto zauważyć, że obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości miarkowania wysokości opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem ze względu na nakład pracy poniesiony przez sąd przy sporządzaniu uzasadnienia. Obowiązku uiszczania kosztów sądowych, w tym opłaty kancelaryjnej, nie mają jedynie podmioty ustawowo zwolnione od kosztów sądowych (art. 239 p.p.s.a.), do których skarżący nie należy, oraz podmioty, którym przyznano prawo pomocy obejmujące takie zwolnienie (art. 243–245 p.p.s.a.). Końcowo należy wskazać, że argumentacja i żądania skarżącego dotyczące korekty wpisów sądowych w łącznej wysokości 1800 zł nie mogą mieć wpływu na skuteczność zażalenia w przedmiocie opłaty kancelaryjnej. Skarżący na wcześniejszym etapie postępowania miał możliwość zakwestionowania obowiązku uiszczenia wpisu od skargi i jego wysokości, z której nie skorzystał. Zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczyły wyłącznie zasadności wezwania do uiszczenia ww. opłaty. Niemniej jednak pozostają one aktualne również w kontekście wysokości wpisu sądowego pobranego w 9 sprawach wniesionych przez skarżącego. Skoro zatem zaskarżone zarządzenie zostało wydane we właściwym trybie, a wysokość wskazanej w nim opłaty jest zgodna z obowiązującymi przepisami, brak było podstaw do jego uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., oddalił zażalenie.