II FZ 944/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 610/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Skarżący w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2016 r. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wynika to z faktu, że kwota jaką wyliczył organ podatkowy w sprawie spornego zobowiązania podatkowego wynosi 57 776 zł. Skarżący nie jest w stanie uregulować należności w tej kwocie bez uszczerbku dla swoich uzasadnionych potrzeb, zwłaszcza, że zawiesił prowadzoną jednoosobową działalność gospodarczą. Konieczność uregulowania tej kwoty, może doprowadzić do utraty pozostałego majątku skarżącego. Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Podkreślono także, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Pismem z 17 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W rozpatrywanej sprawie słusznie uznał sąd pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie występowały przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie uzasadnił tegoż wniosku. Okoliczności w nim wskazane nie zostały uprawdopodobnione. Wskazanie we wniosku okoliczności, mające uzasadniać przyznanie stronie ochrony tymczasowej, nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione za pomocą dołączonych do wniosku dokumentów, które pozwoliłyby chociażby ocenić wpływ wykonania postanowienia na sytuację majątkową strony. Nie było, zatem podstaw do dokonania obiektywnej oceny wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz stwierdzenia, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej i w konsekwencji jej wykonanie może spowodować opisane we wniosku skutki. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia