II FZ 94/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 7 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z.M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Lu 230/26 w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi Z.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 26 marca 2026 r., nr 0601-IOD-2.601.20.2025.28 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Lu 230/26, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie ze skargi Z.M. (dalej: Skarżący, Strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: organ) z dnia 26 marca 2026 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. wezwał Skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczeń z uzasadnieniem w sprawach I SA/Lu 225-233/26 w terminie 7 dni, pod rygorem egzekucji. Pismem z dnia 9 sierpnia 2026 r. na powyższe zarządzenie Skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zażądał: 1. korekty żądanych przez WSA w Lublinie opłat wpisowych z 1800 zł na 200 zł oraz opłat kancelaryjnych z 900 zł na 100 zł, albowiem zarówno DIAS w Lublinie (na podstawie art. 166 O.p. w zw. z art. 62 k.p.a.), jak i WSA w Lublinie (na podstawie art. 111 p.p.s.a.) połączyły faktycznie w/w sprawy do wspólnego rozpoznania jako jedną, ponieważ zarówno do DIAS w Lublinie, jak i do WSA w Lublinie Skarżący składał tylko 1 skargę/zażalenie, gdyż jest oczywistą oczywistością, że zarzuty wyłudzenia ode Skarżącego dla pozyskania osobistych korzyści materialnych przez lubelskie służby skarbowe nienależnych zobowiązań podatkowych z wolnego od podatku w Polsce niderlandzkiego Pracowniczego Programu Emerytalnego za lata 2013-2021 pozostają ze sobą w związku i mogły być objęte jedną skargą, a treść korespondencji DIAS w Lublinie i WSA w Lublinie jest 9-krotnie powielana metodą kopiuj/wklej dla każdego roku podatkowego, co stanowi, de facto, fikcyjne działanie dla multiplikacji kosztów, bez wykonywania rzeczywistej pracy analitycznej i merytorycznej oddzielnie, co ewidentnie narusza zasadę sprawiedliwości społecznej, urzeczywistnianą w art. 2 Konstytucji RP oraz sprawiedliwości podatkowej, wynikającej z mocy art. 121 Ordynacji podatkowej; 2. alternatywnie, w przypadku odmowy wykonania w/w korekty, Skarżący wniósł o cofnięcie jego wniosku z dnia 22 lipca 2026 r. o wydanie pisemnego uzasadnienia "wyroku" z dnia 22 lipca 2026 r. w sprawach o sygn. akt: I SA/Lu 225; I SA/Lu 226; i SA/Lu 227; I SA/Lu 228; I SA/Lu 229; I SA/Lu 230; I SA/Lu 231; I SA/Lu 232; I SA/Lu 233/26, uznając, że w/w "wyroki" są obarczone nieusuwalną wadą prawną, bo zostały wydane bez przestrzegania dyspozycji art. 45 ust. 1 Konstytucji RP – wydanie pisemnego uzasadnienia tylko jednego, któregokolwiek "wyroku" WSA w Lublinie z dnia 22 lipca 2026 r., co będzie stanowić dowód w sprawie karnej w SR Lublin-Zachód w Lublinie o sygn. akt: [...] o podejrzeniu popełnienia przestępstwa/oszustwa dla wyłudzenia ode mnie nienależnego podatku z niderlandzkiej emerytury w ramach Pracowniczego Programu Emerytalnego za lata 2013-2021 przez Naczelnika III US w Lublinie na ogólną kwotę 631 932 zł, co jest karalne z mocy art. 231 Kodeksu karnego, w zw. z art. 286 Kodeksu karnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. W pierwszej kolejności należy przytoczyć treść przepisów znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 212 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie zaś z art. 234 § 1 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3. § 2 stanowi, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Jak wyjaśnił Skarżący w uzasadnieniu zażalenia, złożył on jedną skargę obejmującą 9 lat podatkowych, a nie 9 skarg. Należy jednak zauważyć, że choć przedmiot zaskarżenia został objęty jedną skargą, to wojewódzki sąd administracyjny rozpatrywał skargę w odniesieniu do każdego roku podatkowego jako osobną sprawę. Sprawy te zostały jedynie połączone przez WSA na rozprawie do wspólnego rozpoznania oraz odrębnego rozstrzygnięcia w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że we wszystkich sprawach Skarżącego zapadły odrębne wyroki (każdy wyrok dotyczył innego roku podatkowego). Z tego powodu Skarżący zobowiązany był do uiszczenia wpisu od każdej skargi osobno, a także opłaty kancelaryjnej od każdego odpisu uzasadnienia sporządzonego do zapadłych w 9 sprawach wyroków. Jak natomiast wskazuje się w literaturze: "Obowiązku uiszczenia wpisu od skargi nie uchyla połączenie spraw, bowiem – jak wyjaśnił NSA w postanowieniu z 20.02.2014 r., II FZ 134/14, LEX nr 1426682 – połączenie spraw "podyktowane względami technicznymi i ekonomią procesową nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane sprawy są nadal dwiema samodzielnymi, nie wyłączając obowiązku strony uiszczenia wpisu w każdej z nich"." (T. Kolanowski [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. J. Wegner, Warszawa 2026, art. 230). Powyższe znajduje analogiczne zastosowanie do zasad pobierania opłaty kancelaryjnej. W tym stanie rzeczy Skarżącego zasadnie wezwano do uiszczenia opłat kancelaryjnych od każdego z odpisów uzasadnień, stąd zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału nie narusza prawa. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 p.p.s.a.