II FZ 94/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1384/13 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi I. D. i B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia oddalić zażalenie.

Z akt sprawy wynika, że B. D., po wezwaniu go do uiszczenia solidarnie z I. D. wpisu od skargi w wysokości 35.326 zł, wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 14 października 2013 r., referendarz sądowy przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie częściowym, zwalniając z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w części przekraczającej 2.000 zł, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. Po wniesieniu przez skarżącego sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1384/13, odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jako podstawę rozstrzygnięcia podał art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, przedstawione przez wnioskodawcę oświadczenia i dokumenty znajdujące się w aktach sprawy są sprzeczne. W zażaleniu z dnia 23 grudnia 2013 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie pomocy prawnej we wnioskowanym zakresie. W ocenie skarżącego Sąd wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., pomimo, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 199 p.p.s.a. Strony, ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Od tej zasady ustawa przewiduje wyjątek – możliwość przydzielenia stronie skarżącej prawa pomocy. Stosownie do art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Z przepisu tego wynika, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania, że jest w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Strona powinna zatem podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd, co do zasadności przyznania prawa pomocy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Słusznie bowiem Sąd pierwszej instancji skonstatował, że skarżący jest w stanie uiścić część kosztów sądowych, to jest: kwotę 2.000 zł. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że informacje przedstawione przez skarżącego nie obrazują jego pełnej sytuacji finansowej. Skarżący wskazuje bowiem, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie z matką, jednakże z analizy wyciągu z rachunku bankowego oraz przedłożonych dokumentów wynika, że istnieją dodatkowe źródła dochodu, które nie zostały wykazane we wniosku PPF. Jak słusznie konstatuje Sąd wszelkie opłaty za media regulowane są odrębnie wpłatami w kasie banku. Brak jest jakichkolwiek płatności kartą za zakupy czy wypłat z bankomatu. Historia rachunku za sierpień, wrzesień i październik 2013 r. oraz saldo rachunku jednoznacznie wskazują, że pobierana emerytura w ogóle nie jest wydatkowana. Skarżący natomiast już w samym zażaleniu nie wykazał swoją argumentacją, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie jest bowiem prawdą, że obowiązek zapłaty kwoty 2.000 zł pozbawi Skarżącego "prawa do Sądu". Referendarz sądowy stosując bowiem art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przychylił się do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy i postanowieniem z dnia 14 października 2013 r. zwolnił go z obowiązku uiszczenia kwoty 33. 326 zł Mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił oddalić zażalenie.