II FZ 937/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1205/14 w przedmiocie wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania podatkowego postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.

Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2014 r., I SA/Wr 1205/14, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) wezwał pełnomocnika H. K. (dalej: Skarżący) do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z dnia 20 marca 2014 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 marca 2014 r., nr [...], w kwocie 200 zł. Jako podstawę prawną określenia wpisu wskazano § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: rozporządzenie RM). Wnosząc na podstawie art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie na ww. zarządzenie, Skarżący zarzucił Przewodniczącemu Wydziału I WSA we Wrocławiu naruszenie rozporządzenia RM i wniósł o ustalenie wpisu w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia w kwocie 100 zł. Uzasadniając zażalenie Skarżący podniósł, że zaskarżone do WSA we Wrocławiu postanowienie Dyrektora IS dotyczy zawieszenia postępowania i nie zostało wydane w żadnym trybie nadzwyczajnym wymienionym w § 2 ust. 5 rozporządzenia RM. Postanowienie to zostało wydane w postępowaniu administracyjnym. Wcześniej wydano postanowienie o wznowienie postępowania, ale nie było ono przedmiotem skargi Skarżącego, natomiast w przyszłości zostanie dopiero wydana decyzji rozstrzygająca wznowioną sprawę co do istoty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione postawy, dlatego podlega uwzględnieniu, a zaskarżone zarządzenie jako niezgodne z prawem podlega uchyleniu. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę na ww. postanowienie Dyrektora IS, którym utrzymano w mocy wcześniejsze postanowienie Dyrektora IS z dnia 31 grudnia 2013 r. zawieszające wznowione odrębnym postanowieniem postępowanie w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2001 r. Wbrew ocenie zawartej w zaskarżonym zarządzeniu, będące przedmiotem skargi postanowienie nie jest postanowieniem, o którym mowa w § 2 ust. 5 rozporządzenia RM. W myśl powyższego przepisu znajduje on zastosowanie w sprawach skarg dotyczących m.in. decyzji lub postanowień "wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego". Posłużenie się pojęciem "w trybie" nie oznacza, że przepis ten dotyczy wszystkich rozstrzygnięć, nawet incydentalnych kwestii, podejmowanych w toku wznowionego postępowania. Sprawy ze skarg na akty administracyjne wydane w trybie wznowienia obejmują tylko rozstrzygnięcia kończące (formalnie lub merytorycznie) postępowanie w takiej sprawie. W pozostałych przypadkach koniecznym staje się odwołanie do normy ogólnej zawartej w § 2 ust. 1 rozporządzenia RM. Przepis ten odnosi się do wszystkich postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, bez rozróżniania czy chodzi o postępowanie ogólnoadministracyjne (jurysdykcyjne), czy też postępowania prowadzone w specyficznych trybach (nadzwyczajnych). O ile w danej sprawie nie zaistnieją zatem opisane w kolejnych przepisach (§ 2 ust. 2-5 rozporządzenia RM) sytuacje szczególne, to zastosowanie w sprawie znajdzie właśnie § 2 ust. 1 rozporządzenia RM (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II OZ 1242/13, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), na co wskazuje wykładnia systemowa wewnętrzna § 2 ww. rozporządzenia. O ile § 2 ust. 1 rozporządzenia RM ma charakter lex generalis, na co wskazuje użyte w nim wyrażenie "Wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi...", dalsze ustępy tego paragrafu (od ust. 2 do ust. 6) mają charakter lex specialis ze względu na dookreślenie przedmiotu spraw, od których wnosi się skargę do sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższą wykładnię rozporządzenia RM, należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania (skargi Skarżącego do WSA we Wrocławiu) nie jest postanowieniem, o którym mowa w § 2 ust. 5 rozporządzenia RM, bowiem nie jest to postanowienie kończące merytorycznie tryb wznowieniowy sprawy Skarżącego. Stąd nie znajduje w sprawie zastosowania reguła kolizyjna lex specialis derogat legi generali, a zatem wysokość wpisu w sprawie winna być określona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM i wynieść 100 zł, na co słusznie wskazuje autor zażalenia. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.