II FZ 929/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1797/15 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 12 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1797/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze w przedmiocie podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że brak uzasadnienia wniosku przez skarżącą uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżąca nie wskazała, na czym szkoda miałaby polegać. Nie przedłożyła również żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową i majątkową. W ocenie Sądu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wynikają także z akt administracyjnych. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy jej wykonanie skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, polegających na ustaniu bytu prawnego przedsiębiorcy oraz konieczności sprzedaży jedynego majątku skarżącej tj. nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałby znaczenia dla strony lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy. Warunkiem jej zastosowania jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Obowiązek uprawdopodobnienie istnienia przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Analiza uzasadnienia wniosku doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że wniosek ten nie został prawidłowo uzasadniony. Przede wszystkim nie wskazano w nim okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. Podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek. Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sad Administracyjny uznał, że skarżąca nie wykazała inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności aktu administracyjnego. Spółka ograniczył się do samego sformułowania wniosku, nie starając się go prawidłowo uzasadnić ani przedstawić dokumentów na poparcie podnoszonych kwestii. Tymczasem bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji nie miał możliwości ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, czy w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania względem skarżącej środka ochrony tymczasowej. Należy również podkreślić, że bardziej szczegółowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy też wskazanie nowych okoliczności na etapie postępowania zażaleniowego, nie czyni błędnym bądź też nieprawidłowym rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jest ono środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu pierwszej instancji, co oznacza, że służy zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny na etapie rozpoznawania wniosku spółki dysponował jedynie danymi w nim zawartymi, to jego orzeczenie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prawidłowe. Ponadto warto zwrócić uwagę, że stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a. w razie zmiany okoliczności sąd może zmienić bądź uchylić postanowienie wydane w sprawie wstrzymania aktu lub czynności. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.