II FZ 923/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 854/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2015 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 854/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej jako Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji wskazano, że Skarżąca pismem z dnia 15 lutego 2016 r. wniosła skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 18 marca 2016 r. strona skarżąca, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2016 r., została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi oraz podanie wartości przedmiotu sporu. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało skierowane na adres Skarżącej, jednak wobec niezastania adresata przesyłka została awizowano dwukrotnie. Przedmiotowa przesyłka mimo pozostawienia stosownego zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej nie została podjęta przez adresata i została zwrócona do Sądu w dniu 7 kwietnia 2016 r. z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru "nie podjęto w terminie". Sąd pierwszej instancji przesyłkę uznał za doręczoną z dniem 4 kwietnia 2016 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 11 kwietnia 2016 r., natomiast Skarżąca do dnia wydania postanowienia nie uzupełniła braków skargi, o które została wezwana, zatem Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skargę odrzucił. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Wskazano, że nie otrzymano żadnego awiza i będzie składana reklamacja na poczcie w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Podstawą odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było uznanie, że Skarżącej skutecznie doręczono wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. Sąd przyjął, że z dniem 4 kwietnia 2016 r. zaczął biec termin do uzupełnienia braków formalnych, który upłynął z dniem 11 kwietnia 2016 r. Przyjmując zaistnienie skutku procesowego w postaci doręczenia przesyłki, Sąd oparł się na domniemaniu, że została ona awizowana, zgodnie z procedurą określoną w art. 73 § 1 - 3 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych w tej sprawie. Wezwanie nie zostało odebrane, a przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana, co wynika z adnotacji na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 35 akt sądowych). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. Z całą pewnością domniemania tego nie może obalić twierdzenie pełnomocnika Skarżącej, że Spółka nigdy nie otrzymała przesyłki, nigdy nie pozostawiono w skrzynce oddawczej żadnej informacji ani zawiadomienia o piśmie skierowanym do strony. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wynika że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu 21 marca 2016 r. oraz w dniu 29 marca 2016 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. W związku z tym należy domniemywać, że skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 P.p.s.a. nie został przez pełnomocnika Skarżącej obalony. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia