II FZ 89/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa , po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 sierpnia 2025 r. sygn. akt I SA/Ke 492/24 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 10 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2024 r. postanawia: 1) zażalenie oddalić, 2) sprostować oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 sierpnia 2025 r. sygn. akt I SA/Ke 492/24 w ten sposób, że zamiast nieprawidłowego roku wydania tegoż postanowienia "2024" wpisać rok "2025".

Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2025 r. (w sentencji błędnie wskazano rok 2024) sygn. akt I SA/Ke 492/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę kasacyjną M. P. (dalej jako "Skarżący"). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 16 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Skarżącego na decyzję z dnia 10 września 2024 r. Pismem z dnia 10 czerwca 2025 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2025 r., przesłanym drogą elektroniczną, pełnomocnik Skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego o skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powołując się na art. 74a § 6 i § 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." Sąd wskazał, że z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 98 akt sądowych) wynika, że data utworzenia pierwszego UPD miała miejsce dnia 20 czerwca 2025 r., natomiast data utworzenia powtórnego UPD miała miejsce dnia 28 czerwca 2025 r. Zgodnie zatem z art. 74a § 8 P.p.s.a., kształtującym instytucję fikcji doręczenia, przesyłka została uznana za doręczoną dnia 6 lipca 2025 r. W związku z powyższym termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął 14 lipca 2025 r. W wyznaczonym siedmiodniowym terminie od doręczenia wezwania z dnia 17 czerwca 2025 r., Skarżący kasacyjnie nie uiścił wymaganej kwoty wpisu. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie ww. postanowienia w całości. Powyższemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania: a) art. 220 § 3 i art. 178 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że zostało skutecznie doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, podczas gdy doręczenie to nastąpiło w sposób sprzeczny z art. 74a § 1 P.p.s.a., tj. w formie elektronicznej, podczas gdy skarga kasacyjna nie została wniesiona do Sądu w formie elektronicznej, jak też nie został złożony wniosek strony o doręczenia pism w formie elektronicznej; w rezultacie powyższego uchybienia doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu należy uznać za nieważne, co oznacza, że termin do uiszczenia wpisu nie rozpoczął biegu; b) błędne zastosowanie w sprawie art. 74a P.p.s.a., pomimo braku spełnienia przesłanek wskazanych w § 1 tegoż artykułu; c) 74a § 8 P.p.s.a., poprzez jego zastosowanie mimo braku spełnienia przesłanek do zastosowania fikcji doręczenia Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 74a § 1 P.p.s.a., doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków: 1) wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo; 2) wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny; 3) wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny. Z § 2 wynika zaś, że jeżeli strona zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego. Jak już wyżej wskazano, nawet po wcześniejszym spełnieniu przesłanek doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej strona może zrezygnować z tej formy doręczania. W takim przypadku sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie nieelektronicznej. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego. (por. Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 74a). Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego wysłał skargę w postaci dokumentu elektronicznego. W piśmie z dnia 25 listopada 2024 r. pełnomocnik wskazał swój adres ePUAP "[...]". Z powyższego należy wnioskować, że jest to zgoda na doręczanie korespondencji pełnomocnikowi Skarżącego w drodze elektronicznej. Wprawdzie w skardze kasacyjnej zawarte zostało stwierdzenie, że "Równolegle, z ostrożności oświadczam, iż rezygnuję z doręczania wszelkiej korespondencji w formie elektronicznej poprzez platformę E-puap" (str. 4 skargi kasacyjnej), jednak skarga kasacyjna została nadana w formie tradycyjnej, w placówce pocztowej. Powyższe oznacza, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej zostało wysłane prawidłowo. Nie zmienia tego niekonsekwencja Sadu, który część korespondencji prowadził drogą tradycyjną, a część elektroniczną. Zasadnie więc Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną. Stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Ponieważ taka właśnie oczywista omyłka wystąpiła w komparycji postanowienia Sądu pierwszej instancji, gdzie wskazano nieprawidłowy rok wydania zaskarżonego postanowienia - 2024 zamiast 2025, konieczne było jej sprostowanie, co też Naczelny Sąd Administracyjny uczynił na podstawie art. 156 § 1 - 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.[pic]