II FZ 89/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 186/24 w przedmiocie odmowy sprostowania wyroku w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 grudnia 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.611.2023.2.ZK w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 17 lipca 2024 r., I SA/Łd 186/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 maja 2024 r., I SA/Łd 186/24 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 grudnia 2023 r. w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że żądanie pełnomocnika skarżącej spółki nie zasługuje na uwzględnienie, zmierza bowiem wprost do zmiany podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Sam pełnomocnik wskazuje w swoim wniosku, że Sąd ma prawo uchylić zaskarżony akt nie tylko w całości, ale także (tylko) w części. Rozstrzygnięcie skargi należy do Sądu. Już zatem z treści rozpatrywanego wniosku wynika, że pełnomocnik strony domaga się merytorycznej zmiany wyroku. Tymczasem wyrokiem tym Sąd rozpoznawał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z zakresem zaskarżenia, na co wprost wskazuje uzasadnienie tegoż wyroku, które należy łącznie odczytywać z rozstrzygnięciem. W sprawie interpretacji podatkowej, o czym stanowi art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny orzeka wszak w ramach zarzutów, co też w tej sprawie uczynił. Zaskarżona interpretacja nie zawiera też wprost rozstrzygnięcia odnoszącego się do pytania trzeciego i dopiero z jej uzasadnienia dowiadujemy się którego pytania dotyczy jej rozstrzygnięcie. Zmiana taka, stosownie do tego nie jest możliwa w trybie sprostowania wyroku. Sprostowanie służy wyeliminowaniu niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych albo innych oczywistych pomyłek, nie zaś zmianie rozstrzygnięcia. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu jest możliwa wyłącznie przy pomocy przysługujących stronie środków zaskarżenia. 2. Zażalenie na to postanowienie wniósł pełnomocnik spółki wnosząc o jego zmianę, względnie jego uchylenie. 3. Sprostowaniu, o którym mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione zarówno w komparacji, jak i w merytorycznej części wyroku. Dlatego wniosek w tej kwestii podlega merytorycznemu rozpoznaniu i w razie jego bezzasadności zostaje oddalony. Oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem. W tym trybie nie mogą być również konwalidowane braki w zakresie obligatoryjnych (wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a.) części składowych uzasadnienia, np. podstawy prawnej rozstrzygnięcia, czy też wskazania co do dalszego postępowania. Należy więc przypomnieć, że przez sformułowanie "błąd pisarski" lub "oczywista omyłka" należy rozumieć widoczne "od razu", bez potrzeby analizowania akt błędy lub omyłki sądu, niezgodne z zmierzeniem lub niewłaściwe użycie wyrazu, widoczną mylną pisownię czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Wynikająca z art. 156 § 1 możliwość prostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w wyroku jest środkiem procesowym, który ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany treści lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że kwestionowane orzeczenie nie wymaga sprostowania w trybie przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. o treści żądane przez skarżącą spółkę. Nie można w tym trybie dokonać merytorycznej zmiany wyroku. Omawianym wyrokiem Sąd rozpoznawał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z zakresem zaskarżenia, na co wprost wskazuje uzasadnienie tegoż wyroku, które należy łącznie odczytywać z rozstrzygnięciem. W sprawie interpretacji podatkowej, o czym stanowi art. 57a p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka wszak w ramach zarzutów, co też w tej sprawie uczynił. Zaskarżona interpretacja nie zawiera też wprost rozstrzygnięcia odnoszącego się do pytania trzeciego i dopiero z jej uzasadnienia dowiadujemy się którego pytania dotyczy jej rozstrzygnięcie. Zmiana taka, stosownie do tego nie jest możliwa w trybie sprostowania wyroku. Sprostowanie służy wyeliminowaniu niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych albo innych oczywistych pomyłek, nie zaś zmianie rozstrzygnięcia. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu jest możliwa wyłącznie przy pomocy przysługujących stronie środków zaskarżenia. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.