II FZ 886/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 562/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 24 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 października 2019 r., sygn. akt I SA/Lu 562/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. W. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 24 czerwca 2019 r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zaległości osoby trzeciej w podatku od nieruchomości za okres od maja do grudnia 2018 r. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że w skardze na ww. decyzję wskazano, że wnosi ją J. W. jako pełnomocnik skarżącej. W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 września 2019 r. został on wezwany m.in. do wyjaśnienia statusu skarżącej w niniejszej sprawie, a nadto do złożenia pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Na wezwanie Sądu J. W. sprecyzował, że A. W. jest skarżącą, przedłożył również pełnomocnictwo (akt notarialny, k. 21), zgodnie z którym umocowany jest do reprezentowania skarżącej m.in. przed wszelkimi sądami powszechnymi oraz wszelkimi organami administracji państwowej i samorządowej. Wobec uznania, że nie uzupełniono braków pełnomocnictwa, w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 września 2019 r. wezwano skarżącą do wskazania, czy popiera skargę wniesioną w jej imieniu, a jeżeli tak, to do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych tej skargi poprzez jej podpisanie lub złożenie ponownie z własnoręcznym podpisem. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 30 września 2019 r. (k. 32). W piśmie z dnia 7 października 2019 r. skarżąca wskazała, że w pełni popiera złożoną w jej imieniu skargę. Zaznaczyła też, że przedłożone wcześniej pełnomocnictwo notarialne nadal obowiązuje i nie zostało odwołane. Skarżąca nie podpisała złożonej skargi ani nie przedłożyła jej podpisanego egzemplarza. W zaskarżonym postanowieniu WSA wyjaśnił, że wezwanie do podpisania skargi ze stosowym pouczeniem o skutkach niezastosowania się do tego wezwania zostało skarżącej doręczone w sposób prawem przewidziany w dniu 30 września 2019 r. Brak formalny skargi nie został natomiast uzupełniony. Sąd pierwszej instancji podniósł, że przedłożone pełnomocnictwo notarialne nie obejmuje swoim zakresem upoważnienia do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi. Wobec tego, że WSA uznał, iż braki skargi nie zostały uzupełnione w terminie (skarżąca nie podpisała skargi, a jednocześnie skarga nie została podpisana przez pełnomocnika, posiadającego umocowanie do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi) Sąd skargę odrzucił. Skarżąca wywiodła zażalenie od ww. postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonym postanowieniu WSA wyjaśnił, że skarga podlegała odrzuceniu dlatego, że skarżąca nie podpisała skargi, a jednocześnie skarga nie została podpisana przez pełnomocnika, posiadającego umocowanie do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi. Stanowisko to nie zostało skutecznie podważone w zażaleniu. Wyjaśnić raz jeszcze należy, że sporządzone w formie aktu notarialnego pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy nie obejmuje reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym (ściśle: przed WSA w Olsztynie). Jakkolwiek wymieniono w tym pełnomocnictwie sporo instytucji i organów (w tym także sądy powszechne pierwszej i drugiej instancji), nie wymieniono sądu administracyjnego. Wyjaśnić tutaj można, że sądy administracyjne nie są sądami powszechnymi. J. W., kiedy nadesłał pełnomocnictwo sporządzone w formie aktu notarialnego, nie zastosował się więc do treści wezwania sądu - z nadesłanego dokumentu nie wynikało, że może występować w imieniu A. W. przed WSA w Olsztynie. Sąd wezwał więc kolejno samą skarżącą, by potwierdziła, iż popiera złożoną skargę. A jeśli tak (do czego również wzywał WSA), winna ona podpisać skargę bądź złożyć ją ponownie (z własnoręcznym podpisem). Skarżąca uchybiła temu wymogowi. Samo stwierdzenie skarżącej, iż skargę popiera nie jest wystarczające - w niniejszej sprawie w aktach musiała znaleźć się podpisana przez skarżącą skarga, do czego wzywał Sąd. Skarżąca temu wymogowi uchybiła, więc skardze nie można było nadać dalszego biegu. Ponieważ brak wystąpił mimo stosownego wezwania Sądu w tym zakresie, skarga musiała zostać odrzucona. Na marginesie NSA zauważa, że obok opisanych wezwań WSA w Olsztynie wzywał także do wykazania, iż skarżąca w ogóle może w niniejszej sprawie występować - a to dlatego, że zaskarżona decyzja, ustalająca solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe, dotyczy A. W. Kwestia ta nie została wiążąco w sprawie rozstrzygnięta, niemniej NSA uznaje za właściwe wyjaśnić stronie, iż skargę do sądu administracyjnego może wnieść tylko taki podmiot, który spełnia wszystkie wymogi prawem przewidziane - a do tych należy m.in. interes prawny w zaskarżeniu danej, konkretnej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 i art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") zażalenie oddalił.