II FZ 88/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska, , , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1408/15 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 19 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1408/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił zażalenie I. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1408/15, odmawiające przyznania spółce prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W zażaleniu na ww. postanowienie z dnia 17 września 2015 r., wniesionym z zachowaniem terminu, spółka wniosła o jego uchylenie oraz o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 października 2015 r., wezwano spółkę do usunięcia braku formalnego powyższego zażalenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia, poprzez podanie zwięzłego uzasadnienia zażalenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, udzielonej z zachowaniem wyznaczonego terminu, spółka wyjaśniła, że uzasadnienia składanego zażalenia dokonała w jego treści. Sąd pierwszej instancji odrzucając zażalenie spółki wskazał, iż poza wnioskiem o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wnioskiem o zwolnienie spółki od kosztów sądowych, nie zawiera ono żadnego uzasadnienia. Za bezzasadne uznał Sąd twierdzenie spółki, że uzasadnienia składanego zażalenia dokonała w jego treści. W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwolnienie jej z kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Wymagania ustanowione dla pism w postępowaniu sądowym określa m.in. art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu, każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia lub niepoprawienia zażalenia zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., podlega ono odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie zażalenie spółki nie zawierało jakiegokolwiek uzasadnienia, w związku z czym strona została zasadnie wezwana przez przewodniczącego wydziału do uzupełnienia braków formalnych pisma we wskazanym powyżej zakresie. W odpowiedzi na wezwanie spółka przesłała pismo procesowe z dnia 20 października 2015 r., w którym wskazała, że "zwięzłego uzasadnienia składanego zażalenia dokonała w treści zażalenia". Reasumując, w przedstawionych wyżej okolicznościach sprawy, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wskazany brak zażalenia nie został skutecznie uzupełniony. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków zażalenia spowodować musiało jego odrzucenie, co Sąd uczynił zaskarżonym postanowieniem, zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.