II FZ 846/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "G." Sp. komandytowa w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1799/13 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi "G." Spółka jawna w B., obecnie "G." Sp. komandytowa w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 22 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 14 kwietnia 2014 r., I SA/Gl 1799/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi "G." spółka jawna w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z 22 października 2013 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że w ramach skargi z 25 listopada 2013 r., wniesionej na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, strona skarżąca wniosła o "zwolnienie od ponoszenia kosztów w tym od opłaty od skargi". Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, referendarz sądowy pismem z 28 stycznia 2014 r. wezwał stronę skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 3 lutego 2014 r. Zarządzeniem z 4 marca 2014 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznawania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niezłożenie urzędowego formularza wniosku. Strona wniosła sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z 4 marca 2014 r. W treści uzasadnienia strona oświadczyła, że wniosek z 25 listopada 2013 r. należy uznać za uzasadniony. Sprzeciw nie został podpisany. Nie załączono do niego również urzędowego formularza PPPr. Wobec powyższego na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 20 marca 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez własnoręczne podpisanie sprzeciwu w siedzibie sądu albo nadesłanie własnoręcznie podpisanego sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Strona skarżąca w terminie uzupełniła brak formalny sprzeciwu. Wezwanie do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu do chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie zostało wykonane. W wyniku wniesienia sprzeciwu skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym postanowieniem pozostawił wniosek bez rozpoznania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd wskazał, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a." wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzy jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Jego nieuzupełnienie, zgodnie z art. 257 P.p.s.a., skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. 2. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła zażalenie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości gdyż "skarżąca nie ma środków na pokrycie należności". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008 r. z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie nie ulega jednak wątpliwości, że skarżąca, mimo prawidłowo doręczonego jej wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała wymaganego, uprzednio przesłanego jej urzędowego formularza. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., zasadnie pozostawiono wniosek skarżącej bez rozpoznania. W konsekwencji stwierdzić należy, że wbrew zarzutom zażalenia, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie narusza prawa. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.