II FZ 841/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt I SA/Po 64/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 20 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 27 grudnia 2017 r. A. K. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 20 listopada 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki, jednocześnie wnioskując o przyznanie tejże prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z uwagi na brak reakcji skarżącej na wystosowane doń wezwanie z daty 12 marca 2018 r. oraz bezskuteczny upływ terminu na dokonanie czynności procesowej, postanowieniem z 25 kwietnia 2018 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, zaś postanowieniem z 28 maja 2018 r. rzeczone rozstrzygnięcie utrzymano w mocy. Pismem z 7 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącą do uiszczenia zaległego wpisu od skargi. Do 6 września 2018 r. nie zarejestrowano w sądzie wpływu środków pieniężnych od skarżącej. Postanowieniem z 2 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2018 poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 25 października 2018 r., skarżąca zaskarżyła kwestionowane postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska ponownie wskazała, iż ma trudną sytuację materialną, która uzasadniała wystąpienie o przyznanie prawa pomocy, podkreślając przy tym, iż dochowała wszystkich wymogów formalnych koniecznych do rozpoznania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem niniejszego postępowania wpadkowego jest wyłącznie ocena prawidłowości wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś postanowienie tegoż sądu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż rzeczone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu bez uiszczenia należnej opłaty, po wyczerpaniu trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, niewątpliwym pozostaje fakt, iż skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania tejże prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi, toteż prawidłowo została wezwana do uregulowania należności. Korespondencja sądowa zawierająca rzeczone wezwanie z zarządzeniem została skarżącej doręczona 21 sierpnia 2018 r., zaś termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upływał tejże 28 sierpnia 2018 r. Stosownie do notatki służbowej znajdującej się w aktach sprawy (vide: k. 88) do 6 września 2018 r. brakująca opłata nie została uzupełniona, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.