II FZ 84/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2729/15 w zakresie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2729/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. D. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 lipca 2015 r., w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. i dokonanie zabezpieczenia w majątku. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Skarżący nie wykazał istnienia określonych w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się jedynie do stwierdzenia, że zabezpieczenie zobowiązania podatkowego na majątku Skarżącego skutkować będzie zakłóceniem normalnej działalności gospodarczej oraz niebezpieczeństwem wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody. W zażaleniu Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania tj. art.61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącemu i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony jest wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma Sąd pierwszej instancji, twierdząc w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek umożliwiających wstrzymanie decyzji. We wniosku złożonym przez Skarżącego brakuje konkretnych okoliczności (potwierdzonych odpowiednimi dokumentami) i wyjaśnienia jak określone fakty wpłynęłyby na sytuację Skarżącego. Skarżący nie podał Sądowi, co spowodowałoby u Skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudne do odwrócenia skutków. Jedyna wzmianka - o wydaniu decyzji zabezpieczającej przez organ podatkowy - taką okolicznością nie jest. Sąd pierwszej instancji ani też Naczelny Sąd Administracyjny nie mogą za Skarżącego ustalać tych okoliczności. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 197 oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia