II FZ 822/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia PPH L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1611/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi PPH L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r, sygn. akt I SA/Gd 1611/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie PPH L. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (zwanej dalej "Skarżącą") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 września 2016 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 24 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącej o przyznania prawa pomocy. Na przedmiotowe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalne, w związku z czym zaistniały podstawy do jego odrzucenia na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. nr 1369 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zaskarżyła je w całości i wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że posiada ona drogę sądową do dochodzenia swoich żądań, a odrzucenie jego środka zaskarżonym postanowieniem było błędne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), mocą której został zmieniony m. in. art. 260 p.p.s.a. Przepis ten nie przewiduje prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie. Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla również, że ani w art. 194 § 1 p.p.s.a. ani w żadnym innym przepisie tej ustawy nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił. [pic]