II FZ 81/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 415/24 w sprawie ze skargi H. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 15 grudnia 2023 r. nr 1401-IOD-4.4102.42.2023.19.GW w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 415/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. N. (dalej: "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 15 grudnia 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z 8 maja 2024 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 931 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd wskazał, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczeniu wpisu została przesłana na adres pełnomocnika skarżącej, była dwukrotnie awizowana, po czym została zwrócona przez pocztę z adnotacją o jej niepodjęciu w terminie przez adresata – została uznana za doręczoną z dniem 5 czerwca 2024 r. w trybie określonym w art. 73 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."). Skarżąca w żaden sposób nie odpowiedziała na ww. wezwanie, a w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych według stanu na dzień 25 czerwca 2024 r. nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego od skargi do niniejszej sprawy. Z podniesionych względów, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W treści zażalenia pełnomocnik skarżącej wskazał na problemy zdrowotne strony, które uniemożliwiały jej samodzielny odbiór korespondencji sądowej. Jednocześnie wskazał, że sam nie był w stanie odebrać kierowanej do skarżącej korespondencji, ze względu na 3 miesięczny wyjazd zagranicę. Pełnomocnik wskazał również, że przed wyjazdem udzielił swojemu bratu pełnomocnictwa do odbioru wszelkiej korespondencji, jednakże i on nie odebrał przesyłki kierowanej do strony, ponieważ wyjechał na urlop wypoczynkowy zagranicę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem kontroli jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu nieopłaconej skargi, w którym Sąd bada, czy przesłanki, na których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności będzie dopiero rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i na tym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie zajmuje stanowiska w tej kwestii. Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu nieopłaconej skargi - której braków nie uzupełniono mimo wezwania - jest prawidłowe, a zażalenie niezasadne. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Bez wątpienia opłata nie wpłynęła na konto właściwego sądu administracyjnego, zatem skarga figurowała jako nieopłacona. Nie ulega również wątpliwości, że brak ten nie został uzupełniony w terminie, mimo wezwania. Z akt sprawy wynika, że w związku z wniesieniem przez skarżącą skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, Przewodniczący Wydziału III WSA w Warszawie wezwał skarżącą uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 931 zł (k. 72) W wezwaniu określono siedmiodniowy termin do uiszczenia wyżej wymienionej kwoty, liczony od dnia otrzymania wezwania, sposób jej uiszczenia jak również zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia wpisu w wyznaczonym terminie. Przesyłka pocztowa zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczeniu wpisu została przesłana na adres pełnomocnika skarżącej, była dwukrotnie awizowana, po czym została zwrócona przez pocztę z adnotacją o jej niepodjęciu w terminie przez adresata – została uznana za doręczoną z dniem 5 czerwca 2024 r. w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 6 czerwca 2024 r. Termin ten upłynął zaś z dniem 12 czerwca 2024 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych według stanu na dzień 25 czerwca 2024 r. nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego od skargi do niniejszej sprawy. Wobec nie uzupełnienia braków skargi przez stronę w zakreślonym terminie, odrzucenie tego pisma przez Sąd administracyjny pierwszej instancji ocenić należy jako zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a, w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.