II FZ 80/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 804/17 którym odrzucono skargę M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 17 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 804/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 17 lipca 2017 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z dnia 25 września 2017 r. M. G. (dalej jako: "skarżąca") została pisemnie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. W treści wezwania zakreślono termin na zapłatę wymaganego wpisu od skargi, a także zawarto pouczenie o rygorze odrzucenia skargi, jeśli wpis nie zostanie zapłacony w podanym terminie. Wezwanie było dwukrotnie awizowane, poprzez złożenie w oddawczej skrzynce pocztowej informacji o pozostawieniu oczekującej korespondencji w placówce pocztowej, w dniach 3 i 11 października 2017 r., a następnie zwrócone sądowi w dniu 19 października 2017 r. z adnotacją o niepodjęciu w terminie. W tej sytuacji wezwanie do zapłaty wpisu od skargi zostało uznane za doręczone z upływem 17 października 2017 r., zgodnie z art. 73 § 1 - § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Z uwagi więc na nieopłacenie skargi, Sąd stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę odrzucił. W złożonym zażaleniu skarżąca wskazywała, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie zostało przez nią odebrane z powodu błędnego nazwiska. Wyjaśniła, że ani listonosz ani urzędnik pocztowy nie mógł wydać jej przesyłki. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. W złożonym zażaleniu skarżąca kwestionowała de facto prawidłowość doręczenia, wskazując, że przesyłka z Sądu zawierała błąd w nazwisku adresata, co uniemożliwiło jej odbiór. Powyższe nie znajduje jednakże potwierdzenia w aktach niniejszej sprawy. Na karcie 17 akt sądowych znajduje się bowiem koperta, adresowana do skarżącej, zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Na kopercie został prawidłowo wskazany adresat wezwania. Przesyłka została bowiem skierowana do M. G. Jako adres wskazano zaś [...]. Dane te zgodne są z danymi, którymi posługiwał się Sąd oraz organ na wcześniejszych etapach postępowania. Niezrozumiałe jest więc uzasadnienie zażalenia, że korespondencja zawierała błąd w nazwisku skarżącej, co uniemożliwiło jej odbiór przesyłki. Wskazać również należy, że z informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki nie wynika, aby skarżąca podjęła próby odbioru korespondencji. Na zwrotce znajduje się informacja, że w dniu 3 października 2017 r. pracownik poczty pozostawił awizo w oddawczej skrzynce pocztowej, że przesyłki nie podjęto z placówki pocztowej oraz, że w dniu 19 października 2017 r. została wydana nadawcy. Nie ma natomiast żadnych dodatkowych danych, które wskazywałyby na próbę odbioru przesyłki przez skarżącą. Wskazać przy tym należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się rubryka, w której możliwe jest wpisanie innej przyczyn nieodebrania przesyłki. Skoro nie została ona wypełniona, należy przyjąć, że nie nastąpiły żadne inne okoliczności niż niepodjęcie przesyłki z placówki pocztowej. Zważając na powyższe wskazać należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który - jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim poświadczone. I choć obalenie tego domniemania jest możliwe, to jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ skarżąca kwestionowała jedynie błąd w nazwisku adresata, nie czyniąc żadnych dodatkowych działań np. udowodnienia próby odbioru korespondencji z placówki pocztowej. Zważając na powyższe, zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę skarżącej, z uwagi na jej nieopłacenie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.