II FZ 8/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2003/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 lipca 2022 r. nr 0112-KDWL.4011.410.2022.2.MBN w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 listopada 2022 r., III SA/Wa 2003/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 lipca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie uiściła należnego wpisu, pomimo wezwania sądu, zawierającego szczegółowe pouczenie, co do skutków jego niewykonania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła brak skutecznego doręczenia przez WSA wezwania do uiszczenia zapłaty i wniosła o uchylenie ww. postanowienia o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje ustalenie, że Skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu w terminie, co skutkowało odrzuceniem skargi. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia wezwania do dokonania tej czynności. Wobec tak zakreślonej kwestii spornej należy wskazać, że do skutecznego doręczenia pisma zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków skargi doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 P.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ww. przepisy stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" doręczenia. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może ustalić, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Skarżąca nie podważyła skuteczności doręczenia zastępczego. Znajdująca się w aktach sprawy informacja o umieszczeniu zawiadomienia (o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej) w oddawczej skrzynce pocztowej jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona, chcąc udowodnić okoliczność przeciwną od wynikającej z dokumentu urzędowego, powinna przedstawić na to dowód. Z koperty jak również ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że listonosz podjął pierwszą próbę doręczenia przesyłki 15 września 2022 r., a następnie przesyłkę pozostawił w urzędzie pocztowym (k. 27 akt). Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce listowej. Świadczy o tym druk zwrotnego potwierdzenia odbioru opatrzony datą, podpisem listonosza oraz urzędową pieczęcią z datownikiem Urzędu Pocztowego. Powtórne awizowanie nastąpiło 23 września 2022 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 30 września 2022 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. Okoliczności te nie zostały skutecznie podważone przez Skarżącą. Za skuteczny przeciwdowód nie mogą zostać uznane wyłącznie gołosłowne twierdzenia Skarżącej. Argumentacja zmierzająca do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego na podstawie twierdzenia o braku awiza w skrzynce pocztowej na listy i nierzetelności doręczającego nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Jedną z możliwości służących obaleniu domniemania doręczenia przesyłki jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Skarżąca wskazała, że "złożyła reklamację", jednakże nie przedstawiła w postępowaniu zażaleniowym (także na jego dalszym etapie, w postaci uzupełnienia zażalenia) jej efektów, w szczególności pism, które potwierdzałaby twierdzenia formułowane przez Skarżącą co do nieprawidłowości w doręczeniu spornej przesyłki. W konsekwencji nie udało się podważyć ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo stwierdził, iż Skarżąca w ustawowym terminie nie uiściła wpisu od skargi, mimo prawidłowego wezwania, trafnie uznanego za skutecznie doręczone. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Na marginesie powyższych rozważań, NSA zauważa, że Skarżąca miała wiedzę co do konieczności uiszczenia wpisu od skargi jak i jego prawidłowej wysokości. Powyższe stwierdzenie wynika z analizy treści wniesionej przez nią samodzielnie skargi z 25 lipca 2022 r., gdzie prawidłowo została wskazana wartość a ponadto została przywołana okoliczność jego uiszczenia (k. 9 i 16 akt). Jednakże wpłata nie została uiszczona w terminie (potwierdzenie z analizy dokumentów księgowych do dnia 8 listopada 2022 r., k. 29 akt). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.