II FZ 795/13

Dnia 11 października 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 21/13 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.L.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 października 2012 r Nr [...] w przedmiocie: ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok z tytułu przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia: oddalić zażalenie.

H.L.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia z dnia 12 października 2012 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. z tytułu przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała jedynie, że wykonanie decyzji zagraża egzystencji skarżącej, może bowiem spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji gdy za wyjątkiem lokalu użytkowego w Juracie skarżąca nie posiada żadnego majątku, ma na utrzymaniu dwójkę dzieci i męża pozostającego obecnie bez pracy. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżącej. W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. (t.j.Dz. U. z 2012r, poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wskazała na żadne konkretne i wiarygodne okoliczności, które uprawdopodabniałyby niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Wobec braku jakichkolwiek danych o stanie majątkowym skarżącej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, oraz nie przedstawieniu informacji w tym zakresie na potrzeby postępowania w przedmiocie prawa pomocy sąd nie miał możliwości ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu. W złożonym w dniu 1 lipca 2013 roku zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w dniu 3 grudnia 2012 roku wystąpiła do Naczelnik urzędu Skarbowego w B. z wnioskiem o ustanowienie hipoteki przymusowej na będącej jej własnością nieruchomości. Mimo to organ podatkowy zajął jej wynagrodzenie oraz rachunki bankowe . Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak trafnie wywiódł sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na www.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżąca poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, swych twierdzeń w żadnym stopniu nie uprawdopodobniła. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawczyni, to ona musi uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl. Postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795). Wnioskodawczyni ani we wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji ani piśmie z prośbą o przyspieszenie jego rozpoznania poza informacją o zajęciu jej wynagrodzenia oraz rachunków bankowych nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących wysokość posiadanych przez rodzinę środków utrzymania oraz jej niezbędnych wydatków wskazujących na realne wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu wskazać należy, że trudna sytuacja finansowa strony, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki z art. 61§ 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. Wskazać też należy, iż w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8 – 10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawczyni nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 roku, II GZ 111/05, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach dostępnej na stronie https://cbois.nsa.gov.pl.). Dlatego też przywołane przez wnioskodawczynię okoliczności związane z zajęciem jej wynagrodzenia oraz rachunków bankowych same w sobie nie przesądzają, że przymusowa realizacja decyzji wywoła skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wnioskodawczyni nie podjęła przy tym nawet próby skonkretyzowania i wykazania, że wszczęcie egzekucji zaległości spowodowało brak możliwości zaspokojenia niezbędnych wydatków jej i jej rodziny. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na tak znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawczyni są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawczyni było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Ponieważ sąd I instancji prawidło odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.