II FZ 785/18

Dnia 3 stycznia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1890/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od prawnych postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 4 października 2018 r. o sygn. III SA/Wa 1890/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, spółka) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z dnia 7 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Postanowienie jest dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Warszawie podał, że ww. interpretacja DKIS została doręczona skarżącej w dniu 20 maja 2018 r., natomiast skarga na nią została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 20 czerwca 2018 r. Sąd stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na interpretację upłynął z dniem 19 czerwca 2018 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. Dlatego uznał, że wniesiona skarga została z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. 3. Stanowisko skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 3.1. Skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego), wnosząc zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie i domagając się jego uchylenia, zarzuciła postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 144 § 5 w związku z art. 121 § 1-2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: o.p.), art. 83 §1 p.p.s.a. i art. 111 § 1-2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm.; dalej: k.c.) oraz art. 14c § 3 i art. 53 § 1 p.p.s.a., przez niewłaściwe przyjęcie, że skarga na interpretację została wniesiona po upływie ustawowego terminu. W uzasadnieniu wskazała, że skarga została wniesiona w ciągu 30 dni od dnia, który został wskazany został jako termin doręczenia w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia (w skrócie: UPD) od 21 maja 2018 r. Oprócz informacji o dacie doręczenia UPD zawierało także informację o dacie odbioru, tj. 20 maja 2018 r. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi. Zgodnie z art. 54 § 1 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie popełnił błędu ustalając, że skarżąca spółka uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Przypomnieć należy, że jednym ze sposobów doręczenia decyzji, przewidzianym w art. 144a § 1 o.p., jest doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1219 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie było okolicznością bezsporną, że pełnomocnik skarżącej spółki złożył wniosek o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W związku z powyższym podstawę doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącej spółki stanowił art. 152a o.p., według którego w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1. informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, 2. wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma, 3. pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. W § 2 tego artykułu przewidziano, że w przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w art. 152a § 1 pkt 3 o.p. organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. Konsekwencje braku odebrania dokumentu przewiduje art. 152a § 3 o.p., w którym wskazano, że w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Zaznaczyć należy, co widnieje w znajdującym się w aktach sprawy UPD (karta 33 akt administracyjnych), że datą odbioru jest dzień 20 maja 2018 r. Co istotne, pełnomocnik w złożonym zażaleniu nie neguje, że odebrał korespondencję w tym dniu. Natomiast w danych uzupełniających (opcjonalnych) do UPD znajdują się informacje o: dacie utworzenia pierwszego i powtórnego UPD odpowiednio 7 i 15 maja 2018 r., a także o terminie doręczenia, który upływał w dniu 21 maja 2018 r. Informacje dodatkowe są informacjami, według których można ocenić kiedy po raz pierwszy i drugi dokonano awizacji dokumentu oraz jaką datę, w przypadku niedokonania odbioru przez adresata, należy uznać za termin doręczenia, o jakim mowa w art. 152a § 3 o.p. W rozpoznawanej sprawie w dniu 20 maja 2018 r. (niedziela) dokonano odbioru dokumentu - interpretacji podatkowej, a zatem termin do wniesienia skargi na nią upływał z dniem 19 czerwca 2018 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. Nie ma racji skarżąca, że doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej w niedzielę jest naruszeniem zasady zasadny zaufania, o jakiej mowa w art. 121 § 1 o.p. Podkreślić należy, że ustawodawca w przepisach określił koniec terminu do wykonania określonej czynności nie ma zaś przepisów regulujących termin kiedy można odebrać korespondencję. Uzależnione jest to od formy nadania korespondencji. W przypadku doręczenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jak w rozpatrywanej sprawie, do dyspozycji mamy 14 dni, natomiast w przypadku tradycyjnego doręczenia uzależnione jest to od operatora pocztowego. Poczta Polska zazwyczaj doręcza przesyłki w dni robocze, natomiast w niektórych punktach istnieje możliwość samodzielnego odbioru przesyłek w dni wolne od pracy. W rozpoznawanej sprawie odbiór przez pełnomocnika korespondencji nadanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w niedzielę był tylko i wyłącznie jego wyborem. Od tego też dnia należy obliczać termin do złożenia skargi na interpretację indywidualną. Za całkowicie pozbawione podstaw należy uznać zarzuty profesjonalnego pełnomocnika o braku i zakresie pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pełnomocnik zgodnie z zasadami prawa został pouczony m.in. o terminie wniesienia skargi na interpretację indywidualną (k. 22-23 interpretacji), jak również miał świadomość, w jaki dzień odebrał ww. interpretację. Od profesjonalnego pełnomocnika, jako podmiotu posiadającego fachowe przygotowanie i kompetencje do wykonywania zawodu pełnomocnika procesowego (doradcy podatkowego), wymaga się zachowania znacznie większej wiedzy o procedurze administracyjnej i sądowoadministracyjnej niż od innej osoby. W taki sam sposób należy ocenić powołanie w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 111 § 1-2 k.c., który nie był ani podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia ani nie może mieć zastosowania w sprawie sądowoadministracyjnej dotyczącej odrzucenia skargi na interpretację indywidualną, do którego to postępowania mają zastosowanie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami admnistracyjnymi. Samo zaś doręczenie interpretacji jest oceniane na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. 4.2. W świetle podanych wyżej ustaleń WSA w Warszawie zasadnie przyjął, że termin do wniesienia skargi na interpretację upłynął z dniem 19 czerwca 2018 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. Dlatego prawidłowo uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.