II FZ 785/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt I SA/Op 374/16 odmawiającego przywrócenia terminu w sprawie ze skargi W.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 25 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić termin.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 25 lipca 2016 r. W.S. zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wskazując na konieczność opieki nad chorym dzieckiem. Wyjaśnił, że córka na co dzień pozostaje pod opieką matki we Wrocławiu, jednakże z uwagi na niemożność opieki w tym okresie przez matkę, koniecznym było przejęcie obowiązków nad chorym dzieckiem. Skarżący podkreślił, że z uwagi na nagły charakter stanu zdrowia dziecka (tj. wysoka temperatura) wyjeżdżając do Wrocławia nie zabrał ze sobą dokumentacji, która była niezbędna do sporządzenia skargi. Skarżący, jako dowód przedłożył druk zaświadczenia lekarskiego z dnia 26 sierpnia 2016 r. Odmawiając przywrócenia terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że z akt sprawy wynika, iż skarżący wprawdzie wskazał na istnienie przeszkody tj. choroby córki oraz braku dla niej opieki ze strony jej matki, jednakże w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że przeszkody tej przy dołożeniu starań możliwych w danej sytuacji, nie można było przezwyciężyć. W ocenie Sądu skarżący poza przedłożoną kserokopią zwolnienia lekarskiego (k. 4 akt sądowych), z którego wynika, że w okresie od dnia 25 sierpnia 2016r. do dnia 2 września 2016r. winien sprawować opiekę nad chorą córką nie wykazał, że w analizowanej sprawie problemy zdrowotne dziecka obiektywnie wykluczały możliwość podjęcia działania w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący w okresie sprawowania opieki nad chorym dzieckiem, tj. w dniu 26 sierpnia 2016r. osobiście stawił się w siedzibie Izby Skarbowej w Opolu, w celu zapoznania się z zebraną w sprawie dokumentacją, co potwierdza sporządzona w tym dniu notatka służbowa (k. 148 akt administracyjnych). Zatem pomimo powołanych przez skarżącego trudności, w czasie, kiedy jak twierdzi nie był w stanie zająć się swoimi sprawami, podejmował tego rodzaju działania. Powyższe postanowienie Skarżący zaskarżył zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Przystępując do rozpoznania sprawy, należy podkreślić okoliczność, że przesłanką przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (por. art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Rację ma sąd administracyjny pierwszej instancji, wskazując, że samo "przedłożone przez skarżącego zaświadczenie lekarskie potwierdzające sprawowanie opieki nad chorym dzieckiem nie przesądza o uprawdopodobnieniu brak zawinienia w uchybieniu terminu". Nie sposób się jednak zgodzić z twierdzeniem sądu, że okoliczności przedstawione we wniosku przez Stronę nie uprawdopodabniają braku zawinienia w niedokonaniu w terminie czynności procesowej. W tym kontekście zwrócić należy uwagę na sekwencję zdarzeń przedstawioną przez Skarżącego we wniosku oraz w zażaleniu. Nie ulega wątpliwości, że Skarżący podjął szereg czynności związanych z przygotowaniem skargi. W ostatnim dniu biegu terminu do wniesienia skargi wystąpiła okoliczność nagła i nieprzewidziana - choroba córki Skarżącego. Wnioskodawca zachowywał uprawnienie do wniesienia skargi do końca dnia, w którym upływał termin. Wystąpienie w tym czasie nieprzewidzianego zdarzenia związanego z pilną koniecznością zapewnienia opieki choremu dziecku, udokumentowane zwolnieniem lekarskim, uprawdopodabnia w wystarczającym stopniu brak winy Skarżącego w uchybieniu terminu. Wbrew stanowisku sądu administracyjnego pierwszej instancji, Wnioskodawca nie miał możliwości zabezpieczenia się przed tego rodzaju zdarzeniem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przywrócił Skarżącemu termin do wniesienia skargi