II FZ 774/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "G." sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1729/14 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi "G." sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1729/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę G.. Sp. k. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. 8 sierpnia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Sąd wskazał, że strona – mimo skutecznego wezwania – nie uiściła należnego wpisu od skargi, w konsekwencji czego zastosowano dyspozycję art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka wniosła pismo z 14 stycznia 2015 r., zatytułowane "zażalenie". Postanowieniem z 13 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie Spółki. W zażaleniu na ostatnie z ww. rozstrzygnięć Spółka podniosła, że pismo z 14 stycznia 2015 "była jedynie błędnie zatytułowane jako , zamiast prawidłowego . Należy podkreślić, iż pismo winno być rozpatrywane przez Sąd zgodnie z jego treścią, a nie z jego tytułem. Postanowieniem z 11 kwietnia 2016 r. WSA w Krakowie uchylił postanowienie tego sądu z 13 lutego 2015 r. oraz odrzucił skargę kasacyjną. Sąd administracyjny pierwszej instancji zgodził się ze Skarżącą, że pismo z 14 stycznia 2015 r. stanowiło w istocie skargę kasacyjną, a nie zażalenie. Jednocześnie jednak WSA w Krakowie odrzucił tę skargę kasacyjną, wskazując, że przy jej sporządzeniu nie dopełniono obowiązków wynikających z art. 175 § 1 P.p.s.a., tj. wniesiony środek zaskarżenia nie został sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego. Na postanowienie z 11 kwietnia 2016 r. Spółka wniosła zażalenie, wskazując, że pismo z 14 stycznia 2015 r. było zażaleniem, a nie skargą kasacyjną. Skarżąca powołała się na treść art. 194 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. – w brzmieniu z dnia wydania postanowienia o odrzuceniu skargi - od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z kolei art. 194 § 1 P.p.s.a. – w ówczesnym brzemieniu – stanowił, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania; 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Niezależnie od sprzeczności twierdzeń skarżącej Spółki, co do charakteru wniesionego pisma, przesądza o nim treść przepisów obowiązujących w dniu wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. W ówczesnym staniem prawnym postanowienie sądu o odrzuceniu skargi – również wydane na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. – należało zakwalifikować jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W konsekwencji, zgodnie z treścią powołanego powyżej art. 173 § 1 P.p.s.a., od takiego rozstrzygnięcia przysługiwała skarga kasacyjna. W tym stanie rzeczy, postanowienie WSA w Krakowie z 11 kwietnia 2016 r. ocenić należało jako zgodne z prawem. Wniesiony środek zaskarżenia był w istocie – jak słusznie zauważył sąd – skargą kasacyjną, a nie zażaleniem. W związku z tym przy sporządzaniu spornego pisma obowiązywały m.in. rygory przewidziane w art. 175 § 1 P.p.s.a., tj. przymus adwokacko-radcowski. Ponieważ wniesiona skarga kasacyjna została sporządzona z pominięciem obowiązku wskazanego w tym przepisie, skargę tę należało odrzucić. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.