II FZ 767/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2207/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 19 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 6 września 2016 r., III SA/Wa 2207/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 19 maja 2016 r., [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez skarżącego we wniosku nie dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu, omawiany wniosek nie pozwala na ocenienie możliwości finansowych i majątkowych skarżącego. Dodatkowo sąd pierwszej instancji wskazał, że bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji powyższego sąd uznał, że skarżący nie wykazał potrzeby udzielenia mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zaskarżył je w całości, zarzucając mu naruszenie prawa procesowego tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w stanie faktycznym przedstawionym przez skarżącego nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskrżonej decyzji oraz o zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była strona skarżąca i to na niej ciążył – z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. – obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analiza treści skargi, w której zawarty był wniosek, doprowadziła sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że nie wskazano w nim okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. Strona skarżąca wskazała tylko na okoliczność wystąpienia ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiła natomiast dostatecznej argumentacji na poparcie tego stwierdzenia. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia". W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, bowiem słusznie uznał sąd pierwszej instancji, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący powinien wskazać na okoliczności oraz potwierdzające je dokumenty, z których wynikałoby, że w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się z kolei do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.