II FZ 742/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1760/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 20 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt SA/Gd 1760/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 20 marca 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarżąca w toku postępowania przed organem drugiej instancji udzieliła pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi. Pełnomocnik wskazał jako adres do korespondencji adres kancelarii, który pokrywał się z adresem spółki. Pełnomocnik nie podał innego adresu do korespondencji, jak również nie kwestionował prawidłowości doręczeń korespondencji na podany adres, a kwitowanych przez pracownika spółki. Dalej WSA stwierdził, że doręczenie pełnomocnikowi skarżącej zakwestionowanej w sprawie decyzji należy uznać za skuteczne. Z akt sprawy wynika, że odbioru decyzji w dniu 10 lipca 2017 r., skierowanej na adres podany przez pełnomocnika, dokonała osoba zatrudniona w spółce, posługująca się pieczątką spółki, a zatem była to osoba uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej na ten adres. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 9 sierpnia 2017 r. Natomiast strona skarżąca wniosła skargę w dniu 24 listopada 2017 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, w związku z czym Sąd skargę odrzucił. W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia spółka wniosła o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżąca utrzymuje, że nie doszło do doręczenia jej skarżonej decyzji ponieważ przesyłkę odebrała nieuprawniona do tego osoba. Stanowisko to jest niezasadne z przyczyn podanych przez Sąd pierwszej instancji. Słusznie WSA w Gdańsku wskazał - powołując się na art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 800), w skrócie O.p. - że pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. W niniejszej sprawie dokonano takiego doręczenia, z tym, że osoba, która potwierdziła odbiór, posłużyła się jednocześnie pieczęcią spółki (E. SA Oddział w K.) - gdy w sprawie skarżąca wskazywała, że doręczeń należy dokonywać do kancelarii. Co istotne, osoba ta zarówno wcześniej jak później dokonywała odbioru korespondencji wysyłanej do pełnomocnika na adres kancelarii, zaś odbiór i fakt otrzymywania pism nie był poza tą jedną sytuacją negowany, z czego wnosić należy, iż wewnętrzny schemat przekazywania korespondencji pod danym adresem jest taki, iż do jej odbioru uprawniona była osoba, która podpisała przedmiotowe potwierdzenie odbioru, czy też w ogóle odpowiedzialni są za to bezpośredni pracownicy spółki, którzy potwierdzają odbiór pism stosowną pieczęcią. Dodać do tego należy, że spółka w zażaleniu nie wskazuje argumentów, które mogłyby skutecznie zaprzeczyć ww. ustaleniom. Oczywiście, doręczanie pism procesowych jest elementem szczególnie sformalizowanym i nie sposób przyjmować, że jakiekolwiek nieścisłości w tym względzie można by interpretować inaczej niźli na korzyść podatnika, jednak w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia sytuacją, gdy skarżąca stosuje pewną stałą praktykę dla odbioru pism w toku postępowań (przed organami i przed sądami), po czym w jednym przypadku neguje ów sposób, bliżej nie podając żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać jej stanowisko. Brak jest np. oświadczenia danego pracownika, czy też wyjaśnień skarżącej dlaczego wszystkie jej pisma odbierane są przez osoby, które posługują się pieczątką spółki. Co do zawarcia kilku pism w jednej przesyłce - zasadnie WSA zwrócił uwagę, że praktyka taka nie budzi zastrzeżeń. W zażaleniu brak też argumentacji spółki w tym zakresie. W związku z powyższym uznać trzeba, że doszło do doręczenia decyzji SKO w dniu 10 lipca 2017 r., co oznacza, iż skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2017 r. wniesiona została po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.").