II FZ 742/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. z siedzibą w K. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 559/14 w sprawie ze skargi G. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 31 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 31 grudnia 2013r. w przedmiocie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Następnie pismem z dnia 11 grudnia 2014r. strona została wezwana m.in. do uzupełnienia braków powyższego wniosku poprzez podpisanie go przez osoby do tego uprawnione i wykazanie ich legitymacji, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Na skutek wydania przez referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzenie z dnia 27 lutego 2015r. w którym pozostawiono wniosek bez rozpoznania strona skarżąca złożyła sprzeciw. Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2015r. WSA w Krakowie również pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że osoba, która podpisała wniosek – E. M. nie jest należycie umocowana do samodzielnego reprezentowania stowarzyszenia, ponieważ dwie z trzech osób (A. C. i J.T.), które udzieliły jej pełnomocnictwa nie były ujawnione w KRS jako członkowie zarządu stowarzyszenia. Pismem z dnia 1 czerwca 2015r. strona skarżąca złożyła zażalenia na powyższe zarządzenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Istotę sporu w sprawie stanowi prawidłowość przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że skarżące stowarzyszenie, mimo wezwania do usunięcia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podpisanie go przez osoby do tego uprawnione i wykazanie ich legitymacji, nie wykonało tego wezwania. W przypadku wniesienia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa (art. 29 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że złożenie pełnomocnictwa bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony, nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu, a umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności (tak też NSA w: wyroku z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, postanowieniu z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2007/14, postanowieniu z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I GSK 1870/14). Takim dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu skarżącej będącej osobą prawną, jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. Podobnie jednak za taki dokument można uznać notarialnie poświadczone wzory podpisów członków zarządu. Należy także uznać, że słusznie strona zauważyła w zażalenie, że rozważanej sytuacji wpis do KRS ma charakter deklaratoryjny. Kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia, było ustalenie, czy Spółka uzupełniła brak formalny skargi przez złożenie pełnomocnictwa należycie podpisanego przez osoby, umocowanie których do działania w imieniu Spółki wykazywano załączonym dokumentem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokumenty przedstawione przez stowarzyszenie dokumentowały w sposób wystarczający umocowanie do reprezentacji osoby prawnej przez osoby, które udzieliły pełnomocnictwa. W tym stanie rzeczy zaskarżone zarządzenie uznać należało za wydane z naruszeniem prawa. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., uchyla zaskarżone zarządzenie.