II FZ 70/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz, , , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 1317/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 8 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2015 r., I SA/Lu 1317/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. (zwanej dalej skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 8 września 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 2. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek o wstrzymanie zawarty w skardze nie został w dostateczny sposób uzasadniony. Argumentacja skarżącej była "lakoniczna, ogólnikowa, a uzasadnienie nie zawierało żadnych konkretnych informacji odnoszących się do sytuacji finansowej strony". Sąd pierwszej instancji wskazał, że "z wniosku nie wynika jakimi skarżąca (prowadząca działalność gospodarczą) dochodami dysponuje, jaki ma majątek, jakie są wydatki jej firmy w zestawieniu z egzekwowaną kwotą". W związku z powyższym sąd pierwszej instancji zauważył, że skoro wniosek został w ten sposób sformułowany, to nie można mówić, iż zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). 3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła "niesłuszne przyjęcie, że nie wykazała, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia zaskarżonym aktem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków". Do zażalenia załączyła wydruk historii rachunku za okres od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 4 stycznia 2016 r., listę płac zatrudnionych pracowników, zestawienie zakupów i sprzedaży oraz wskazanie wysokości rat kredytowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 4. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo : - wyrządzenia znacznej szkody lub - spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Przesłanki te nie zostały przez skarżącą uprawdopodobnione w postępowaniu przed sądem I instancji. Bez wątpienia uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zwrócenie się do sądu z samym żądaniem wstrzymania. Skoro postępowanie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na stronie skarżącej spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał uprawdopodobnienia okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Skarżąca we wniosku zawartym w skardze powinna wskazać kwotę zobowiązania podatkowego, kwotę zgromadzonych na rachunku oszczędności. Dopiero zestawienie tych dwóch kwot daje pewien obraz sytuacji. Skarżąca powinna była przedstawić sądowi I instancji listę płac, ukazując liczbę zatrudnianych pracowników. Dopiero tak sporządzony wniosek, zawierający wszelkie informacje, mógłby zostać przez sąd pierwszej instancji uwzględniony. Skarżąca jednak nie przedstawiła tych informacji, na co sąd zwrócił uwagę. Rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji było prawidłowe. Powyższej konstatacji nie zmienia treść zażalenia wniesionego do NSA. Zażalenie to stanowi pogłębienie uzasadnienia wniosku złożonego do WSA. Skoro sąd I instancji nie miał możliwości przeanalizowania wniosku pod tym kątem – gdyż nie dysponował danymi bowiem skarżąca ich nie przedstawiła - to skarżąca nie może zarzucać sądowi błędnej oceny wniosku i domagać się, by NSA wydał rozstrzygnięcie reformatoryjne, do czego nie ma żadnych podstaw, bo okoliczności podnoszone w zażaleniu nie były znane sądowi I instancji, a zatem brak było podstaw do oceny przez Sąd kasacyjny. 5. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.