II FZ 7/17

Dnia 30 stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 2322/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. I SA/Po 2322/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 17 października 2016 r., umarzające postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji podał, że skarżący pismem z dnia 6 listopada 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 października 2015 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 grudnia 2015 r., wezwano skarżącego do nadesłania dowodu nadania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 stycznia 2016 r., odrzucił skargę skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 października 2015 r. Skarżący pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 lutego 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący pismem z dnia 29 marca 2016 r. wniósł sprzeciw na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 10 maja 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 25 maja 2016 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 11 lutego 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. odrzucił zażalenie. Skarżący pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Następnie złożył sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r. odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi. Skarżący pismem z dnia 28 lipca 2016 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II FZ 550/16 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II FZ 551/16 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r. Wobec powyższego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 października 2015 r. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 17 października 2016 r., umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł od powyższego rozstrzygnięcia sprzeciw, w wyniku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 8 listopada 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu. Podał, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., "p.p.s.a.") postanowienia wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 260 p.p.s.a. w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego są prawomocne i nie służą od nich żadne środki zaskarżenia. Brak jest też innego przepisu szczególnego umożliwiającego wniesienie zażalenia na takie rozstrzygnięcia. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, w którym sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia. Trafnie wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie. Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie zaś z art. 260 § 2 p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że również w art. 194 § 1 p.p.s.a. ani w żadnym innym przepisie p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona w dniu 6 listopada 2015 r., to w odniesieniu do wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia skarżącego, uznając je za niedopuszczalne. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.