II FZ 675/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1396/15 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 19 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1396/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 marca 2015 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2016 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw skarżącego od ww. zarządzenia jako wniesiony po upływie terminu. Postanowienie to wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, wysłano do skarżącego 25 listopada 2016 r. Mimo dwukrotnego awizowania przesyłki, tj. w dniach 1 i 9 grudnia 2016 r. skarżący przesyłki nie podjął i zwrócono ją do Sądu uznając za doręczoną z dniem 15 grudnia 2016 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.– dalej zwana: "p.p.s.a."). Skarżący pismem z dnia 24 grudnia 2016r. wniósł o ponowne przesłanie przedmiotowej przesyłki. Skarżącemu doręczono ponownie postanowienie Sądu w celach informacyjnych, bez pouczenia, w dniu 23 stycznia 2017r. Pismem z dnia 18 marca 2017r. skarżący wniósł o merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. ponownie poinformowano skarżącego o doręczeniu postanowienia Sądu z dnia 17 listopada 2016 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. Pismo doręczono skarżącemu 21 kwietnia 2017 r., a pismem z dnia 16 czerwca 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2016 r. Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 87 § 1 p.p.s.a. uznał, że za termin, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu należy przyjąć datę, w której skarżący został poinformowany pismem z dnia 4 stycznia 2017 r. o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie, tj. dzień 23 stycznia 2017 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia upłynął zatem 30 stycznia 2017 r. Skarżący natomiast złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia dnia 16 czerwca 2017 r., a WSA w Warszawie na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu. Od powyższego orzeczenia skarżący wywiódł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Wyjaśnić należy, że przepisy art. 86 i art. 87 p.p.s.a określają ustawowe przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, aby wniosek mógł zostać uwzględniony. Przesłankami tymi są: brak winy strony w uchybieniu terminu, spowodowanie ujemnych skutków dla strony w zakresie postępowania sądowego, a także złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i jednoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności uchybionej. Zgodnie natomiast z art. 88 in principio p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA w Warszawie prawidłowo stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie skarżący uchybił siedmiodniowemu terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Dokonane przez Sąd ustalenia faktyczne, na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie, a następnie ich ocena doprowadziła do trafnych wniosków. Sąd I instancji wskazał, że skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu o odrzuceniu sprzeciwu z dnia 17 listopada 2016 r., zaś termin do złożenia zażalenia upłynął 22 grudnia 2016 r. Za termin, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu prawidłowo przyjęto datę, w której skarżący został poinformowany pismem z dnia 4 stycznia 2017 r. o odrzuceniu sprzeciwu, a doręczonym dnia 23 stycznia 2017 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia upłynął zatem bezskutecznie 30 stycznia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia dnia 16 czerwca 2017 r., a więc z przekroczeniem wskazanego terminu. Tym samym zasadnie Sąd I instancji na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek jako spóźniony. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.