II FZ 675/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 909/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 909/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 23 marca 2016 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W wyniku rozpoznania sprzeciwu strony, WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis tego postanowienia, bez pouczenia o prawie jego zaskarżenia, doręczono skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2016 r. Pismem z dnia 24 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw na powyższe postanowienie Sądu. Uwzględniając okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że wniesiony środek odwoławczy stanowi de facto zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 16 sierpnia 2016 r., a nie sprzeciw. Następnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie zostało wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia i postanowieniem z dnia 14 września 2016 r. odrzucił je jako niedopuszczalne. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Obowiązujące od 15 sierpnia 2015 r. brzmienie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako P.p.s.a.) w istotny sposób zmieniało tryb postępowania w sprawach dotyczących prawa pomocy. W obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie art. 260 § 1 P.p.s.a., stosownie do którego sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przepis ten należy traktować jako wyjątek od reguły z art. 167a § 3 P.p.s.a., gdyż w art. 260 § 2 P.p.s.a. ustawodawca stanowi wyraźnie, że sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie skarżący nadał skargę przesyłką pocztową na adres organu administracji publicznej 26 kwietnia 2016 r. Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte z chwilą wniesienia skargi, a więc w dniu 26 kwietnia 2016 r. To zaś oznacza, że na podstawie art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) do rozpoznania sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy zastosowanie miał art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jako sąd drugiej instancji i słusznie przyjął, że zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z 14 września 2016 r. jest niedopuszczalne i orzekł o jego odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., zażalenie oddalił.