II FZ 668/14

Dnia 24 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. i P. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 3113/11 w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. B. i P. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 3113/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej; "WSA") odmówił M. B. i P. B. (dalej: "Skarżący") zmiany postanowienia z dnia 4 marca 2013 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu WSA podał, że kwestia prawa pomocy była już rozpoznawana przez sąd pierwszej i drugiej instancji. Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy mógł być, stosownie do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), potraktowany jedynie jako wniosek o uchylenie bądź zmianę postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy. WSA pierwszej instancji stwierdził, że wniosek złożony ponownie nie zawierał żadnych nowych okoliczności, które miałyby znaczenie dla sprawy tj. uzasadniały przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podnieśli, że ich faktyczna sytuacja majątkowa jest inna niż wskazana w postanowieniu WSA. Zarzucili również, ze brak przyznania prawa pomocy zamyka im drogę do sądu i skłania do dochodzenia praw na drodze pozasądowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia przyznania Skarżącym prawa pomocy była już raz przedmiotem postanowień zarówno WSA, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. WSA prawidłowo zastosował w tym przypadku przepis art. 165 p.p.s.a. i potraktował go jako wniosek o uchylenie, bądź zmianę postanowienia wskutek zmiany okoliczności. Zgodnie z treścią powołanego przepisu postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W świetle tej regulacji zmiana postanowienia wydanego w kwestii incydentalnej może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy nastąpiły zmiany okoliczności sprawy tak istotne, że tę zmianę uzasadniające. W art. 165 p.p.s.a. nie chodzi, więc o jakąkolwiek zmianę okoliczności sprawy, a o taką zmianę, która w porównaniu ze stanem poprzednim, dawałaby sądowi możliwość zmiany czy uchylenia poprzedniego orzeczenia. Z przedstawionego przez Skarżących wniosku nie wynika zaś, że w sprawie zaszły takie właśnie zmiany okoliczności w porównaniu z pierwotnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Ponowny wniosek Skarżących o przyznanie prawa pomocy stanowił zasadniczo powtórzenie argumentacji, jaką zawierał wniosek wcześniejszy. Zważywszy, że skarżący nie wykazali skutecznie nowych okoliczności, które jednocześnie byłby tego rodzaju, iż przemawiałyby za zmianą dotychczasowego rozstrzygnięcia i przyznaniem prawa pomocy, uznać należy, że WSA zasadnie odmówił zmiany pierwotnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez WSA, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało zażalenie oddalić.