II FZ 662/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 27 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 508/16 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 19 maja 2015 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 508/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił wniosek P. B. (zwanego dalej "Stroną", "Skarżącym") o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności Prokuratury Rejonowej w T. w trybie art. 114 Ordynacji podatkowej. Przesyłka polecona zawierająca powyższe postanowienie, skierowana na podany przez Stronę adres skrytki pocztowej, została zwrócona nadawcy, tj. Dyrektorowi Izby Skarbowej z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Następnie w odpowiedzi na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w kwestii dotyczącej doręczenia ww. przesyłki, pracownik Poczty Polskiej S.A. w piśmie z dnia 15 lipca 2015 r. wskazał, że przesyłka ta w dniu 25 maja 2015 r. została awizowana i pozostawiona w UP K. do odbioru. Zawiadomienie pozostawiono w skrytce pocztowej adresata. Powtórne zawiadomienie pozostawiono w tej skrytce w dniu 2 czerwca 2015 r. Dnia 9 czerwca 2015 r. dokonano zwrotu przesyłki z powodu nie podjęcia w terminie. W dniu 12 lutego 2016 r. Strona stawiła się w siedzibie organu odwoławczego w celu wglądu w akta sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r. W świetle protokołu z dnia 12 lutego 2016 r. Stronie wydano kserokopię ww. postanowienia oraz pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 15 lipca 2015 r. Protokół podpisała Strona oraz pracownicy Izby Skarbowej. W dniu 8 marca 2016 r. (data nadania) Skarżący złożył skargę na postanowienie z dnia 19 maja 2015 r. (omyłkowo wskazano 2016 r.). Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia "z powodu braku podstaw prawnych do podjęcia tej decyzji". Jednocześnie w skardze zawarł wniosek "o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 19.05.2016 r." (winno być 2015 r.). Podniósł, że nie odebrał korespondencji z poczty w dniu 25 maja 2016 r. (winno być 2015 r.) bez swojej winy. Każdego 25 dnia miesiąca wysyła do Urzędu Skarbowego deklaracje podatkowe, więc bywa w tym czasie w urzędzie pocztowym i zawsze odbiera wówczas korespondencję ze skrytki. Gdyby awizo było w skrytce w dniu 25 maja 2015 r. to na pewno odebrałby korespondencję w tym dniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Opisując doręczenie przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że doręczenie tego postanowienia nastąpiło w dniu 8 czerwca 2015 r. w trybie zastępczym, tj. w trybie z art. 150 Ordynacji podatkowej, gdyż wszystkie warunki tego doręczenia zostały spełnione. Odnosząc się następnie do wniosku o przywrócenie terminu, organ podniósł, że Skarżący nie uczynił zadość warunkowi dopuszczalności wniosku, ponieważ nie złożył go z zachowaniem siedmiodniowego terminu od dnia ustania przeszkody do złożenia takiego żądania. Wyjaśnił, że Skarżący w dniu 12 lutego 2016 r. miał możliwość zapoznania się z treścią postanowienia, a zatem termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 19 lutego 2016 r. Sąd stwierdził, że rozpoznawany wniosek został złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."). Nie ulega bowiem wątpliwości, że w dacie otrzymania kopii postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, Strona powzięła wiadomość o jego wydaniu. W konsekwencji, wskazana we wniosku przyczyna uchybienia terminu, tj. niewiedza Skarżącego o wydaniu tego postanowienia, ustała najdalej z chwilą doręczenia mu kopii tego postanowienia. Skoro więc kopia postanowienia z dnia 19 maja 2015 r. została doręczona Skarżącemu w dniu 12 lutego 2016 r., to termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu upłynął zatem najpóźniej w dniu 19 lutego 2016 r. Skarżący złożył zaś ów wniosek w dniu 8 marca 2016 r. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako spóźniony Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak stanowi z kolei art. 88 tej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że przyczyna uchybienia terminu ustała najdalej z chwilą doręczenia Stronie kopii postanowienia z dnia 19 maja 2015 r., tj. w dniu 12 lutego 2016 r., a więc termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu upłynął zatem najpóźniej w dniu 19 lutego 2016 r. Wobec prawidłowego stwierdzenia, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął z dniem 19 lutego 2016 r., wniosek złożony dopiero w dniu 8 marca 2016 r. uznać należało za spóźniony. W konsekwencji zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji normy zawartej w art. 88 p.p.s.a. uznać należało za w pełni uzasadnione okolicznościami procesowymi niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. [pic]