II FZ 658/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1009/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 17 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia oddalić zażalenie.

R. Sp. z o.o. w L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 17 marca 2016 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W skardze Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z 4 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1009/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek, wskazując, że przedmiot skargi w rozpatrywanej sprawie stanowi postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie ma charakteru wykonalności, a zatem wniosek o wstrzymanie tego postanowienia jako niedopuszczalny podlega oddaleniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 2 pkt 1) P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, z uwagi na stwierdzenie przez Sąd niemożności orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest w stopniu oczywistym pozbawione usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że autor zażalenia błędnie powołał przepisy, które – w jego mniemaniu – miał naruszyć sąd administracyjny pierwszej instancji. Mylnie wskazano jako podstawę zażalenia zarzut naruszenia art. 61 § 2 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), bowiem WSA w Poznaniu, oddalając wniosek, orzekał na podstawie art. 61 § 3 tej ustawy. Powołany przez Skarżącą przepis dotyczy wyłącznie działań organów administracji po wniesieniu skargi, natomiast postępowanie przed sądem administracyjnym w przedmiocie przyznania ochrony tymczasowej normuje art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponieważ jednak w postępowaniu zażaleniowym sąd drugiej instancji nie jest związany zarzutami zażalenia, przyjąć należało, że intencją Spółki było zakwestionowanie wydanego postanowienia w zakresie naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. Zarzut ten okazał się jednak oczywiście chybiony. Jak słusznie wskazał sąd administracyjny pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji, ogranicza się jedynie do urzędowego potwierdzenia możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wydane postanowienie nie ma zatem przymiotu wykonalności, wobec czego uznać należało, że WSA w Poznaniu zasadnie odmówił Skarżącej przyznania środka ochrony tymczasowej. Z tych też względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a.