II FZ 624/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Andrzej Jagiełło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. sp. z o.o. z siedzibą w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1575/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 24 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia: oddalić zażalenie

II FZ 624/17 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1575/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369, t.j.) - dalej p.p.s.a., odrzucił skargę I. sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 24 października 2016 r., w przedmiocie oczywistej omyłki pisarskiej. I. Sp. z o.o. w G. (dalej: "skarżąca" albo "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 grudnia 2016 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie, skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia spółka wniosła sprzeciw. Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 maja 2017 r. skarżąca wezwana została do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 29 grudnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono w dniu 9 czerwca 2017 r. Należny wpis od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że termin przewidziany na uiszczenie wpisu od skargi upłynął skarżącej bezskutecznie z dniem 16 czerwca 2017 r., a to wobec doręczenia wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 9 czerwca 2017 r. Z uwagi na nieuiszczenie wymaganego wpisu Sąd postanowił odrzucić skargę zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. Spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Jak wynika z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie może podjąć żadnej czynności w sprawie na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w następstwie prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy należało stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi zgodnie z prawomocnym zarządzeniem, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza bowiem, że strona ma obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 667/14, postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I GZ 379/16). W analizowanej sprawie skarżąca, mimo stosownego wezwania, nie uiściła wpisu. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. zasadnie odrzucił skargę skarżącej. Dodać należy, że skarżąca nie przedstawiła w zażaleniu żadnych zarzutów dotyczących kwestionowanego postanowienia. Nie wiadomo więc, na czym w jej przekonaniu polega jego wadliwość. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.