II FZ 618/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1120/15 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy i odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z 31 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1120/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 30 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. w pkt I sentencji odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i w pkt II sentencji odrzucił skargę. 2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w sprawie tej dwukrotnie prawomocnie zapadały postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 11 lipca 2016 r., sygn. akt II FZ 322/16, z 1 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 33/17) w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z tym Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem odrzucenia skargi. Na wezwanie to Skarżący odpowiedział kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, a kwoty wpisu nie uiścił. WSA uznał działanie Strony za zmierzające jedynie do przedłużenia postępowania sądowego, bowiem nie wskazał on na nowe okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę oceny co do przyznania prawa pomocy. Przyjmując, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerywał biegu terminu do uiszczenia wpisu, WSA – wobec nieuiszczenia wpisu – odrzucił skargę. 3. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Skarżący w odpowiedzi na wezwanie o uiszczenie wpisu wniósł o przyznanie prawa pomocy i nie uiścił tej opłaty. Nie ma więc żadnych podstaw, aby zakwestionować prawidłowość zastosowania przez WSA w zaskarżonym postanowieniu art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi jako nieopłaconej mimo wezwania Sądu. W zażaleniu Skarżący nie podważył ani opisanych ustaleń w tym względzie, ani nie kwestionował zastosowania wskazanego przepisu p.p.s.a. W zakresie postępowania wpadkowego wywołanego kolejnym już wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, stwierdzić należy, że prawidłowo WSA ocenił, że wniosek ten zmierza jedynie do przedłużenia postępowania. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w sprawie tej prawomocne orzeczenia w tym przedmiocie zapadły już dwukrotnie. Słusznie więc WSA odmówił na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznania prawa pomocy na podstawie wniosku tożsamego de facto z poprzednimi wnioskami. W sytuacji zatem, gdy skarga została odrzucona, a zażalenie w tym względzie okazało się niezasadne, to Naczelny Sąd Administracyjny, zgadzając się z opinią WSA co do kolejnego wniosku Strony o przyznanie prawa pomocy, nie ma podstaw do uwzględnienia zażalenia również w tym aspekcie. 5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.