II FZ 607/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 219/14 w sprawie ze skargi Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 5 lipca 2013 r. do 29 sierpnia 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 14 marca 2014 r. po rozpoznaniu wniosku Ł. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 grudnia 2014 r. (z akt sprawy wynika, że decyzja jest z 24 grudnia 2013 r.) w przedmiocie opłaty targowej za okres od 5 lipca 2013 r. do 29 sierpnia 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji podał, że w uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył, że jest młodym przedsiębiorcą. Zapłata nienależnej według niego opłaty targowej uszczupli posiadane środki pieniężne, które mógłby przeznaczyć na rozwój firmy, a w konsekwencji spowolni i częściowo wstrzyma zaplanowane wcześniej inwestycje. Skarżący zwrócił uwagę, że przed rozpoczęciem działalności nie brał pod uwagę obowiązku uiszczania opłaty targowej, chociaż, jak twierdzi, "orientował się" jakie obciążenia musi ponieść w związku z prowadzeniem małej gastronomii. Dotychczas nikt nie żądał od skarżącego opłaty targowej. Zdaniem Sądu I instancji, który przytoczył i wyjaśnił przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." skarżący nie wykazał, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wskazał również, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać twierdzenie strony skarżącej o zasadności skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego aktu, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Ł. B. stwierdził, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. w pełni odnosi się do jego sytuacji. Podniósł, że wykonanie decyzji utrudni mu lub wręcz uniemożliwi wykorzystanie dofinansowania inwestycji na rozbudowę własnej firmy w ramach programu rozwoju mikro-przedsiębiorców na obszarach wiejskich. W przypadku zapłacenia Gminie M. opłaty targowej powstanie nieodwracalna strata w postaci utraty dofinansowania ze środków unijnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże zgodnie z § 3 Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Jak wskazuje się w piśmiennictwie (B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, str. 162) - warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak należytego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Oceniając wniesione zażalenie stwierdzić należy, że zostało ono sformułowane na tyle ogólnikowo i lakonicznie, że nie pozwala Sądowi na wnikliwą ocenę przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że wyegzekwowanie spornej należności spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy też wyrządzi znaczną szkodę. Skarżący skupił się na wykazaniu, że wykonanie decyzji spowoduje utratę dofinansowania inwestycji w ramach programów wsparcia dla małych przedsiębiorców. Należy jednak zauważyć brak jakiejkolwiek argumentacji, że okoliczność taka rzeczywiście może zaistnieć. Wobec tego należało orzec jak w sentencji postanowienia, stosownie do ww. przepisów.