II FZ 605/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Spółdzielni Usług R. z siedzibą w D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3/13 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie ze skargi Spółdzielni Usług R. z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 5 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia oddalić zażalenie.

II FZ 605/13 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 3/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: "WSA") działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. określanej dalej: "p.p.s.a"), sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w postanowieniu tego Sądu z dnia 6 marca 2013 r. w ten sposób, że w wersie 10 komparycji sentencji oraz w wersie 5 uzasadnienia w miejsce słowa "W." wpisał słowo "O.". W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółdzielnia Usług R. z siedzibą w D. (dalej: "skarżąca") zarzuciła WSA brak rozpoznania skargi w całości. Zdaniem skarżącej WSA w uzasadnieniu postanowienia odniósł się jedynie do sprostowania omyłki pisarskiej, natomiast pominął fakt, iż postanowieniem z dnia 11 stycznia 2013 r. zażądał od skarżącej "złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielania", co ma istotne znaczenie gdyż skarżąca nie reprezentuje spółki, a spółdzielnię, a co z a tym idzie nie była w stanie dostarczyć wymaganego dokumentu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. W niniejszej sprawie WSA postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. sprostował oczywistą omyłkę dostrzeżoną w sentencji oraz w uzasadnieniu postanowienia tego Sądu z dnia 6 marca 2013 r., polegającą na mylnym wskazaniu siedziby Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako "W.", gdy w rzeczywistości zaskarżony w sprawie akt został wydany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O.. Dostrzeżony błąd wystąpił wbrew zamierzeniu WSA, zaś jego sprostowanie nie prowadziło do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość określonym wymaganiom, a przede wszystkim powinno zawierać zwięzłe uzasadnienie odnoszące się do przedmiotu zaskarżonego aktu, w tym przypadku postanowienia z dnia 6 czerwca 2012 r. Tego ostatniego elementu - uzasadnienia, zażalenie skarżącej jest praktycznie pozbawione. Bowiem skarżąca kwestionuje wyłącznie możliwość przedstawienia przez nią dokumentacji dotyczącej umocowania osób które udzieliły pełnomocnictwa, chociaż to nie było przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Tym samym zarzuty zawarte w zażaleniu, nie odnoszą się do zaskarżonego postanowienia. Mając zatem na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zmiany, jakich dokonał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, stanowią sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.