II FZ 574/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 21 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 435/16 w przedmiocie wpis od zażalenia w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Zarządzeniem z 8 czerwca 2016 r., III SA/Wa 435/16, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał S. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z 3 czerwca 2016 r. w kwocie 100 zł w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 19 listopada 2015 r., [...], w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). 2. Pełnomocnik skarżącego wnosząc zażalenia na ww. zarządzenie, zaskarżył je w całości i wniósł o jego uchylenie. Uzasadniając zażalenie skarżący podniósł, że przepisy p.p.s.a. nie różnicują kwot należnych z tytułu wpisu od formy postępowania przed sądem administracyjnym, tj. "wpis od skargi, która jest rozstrzygana na posiedzeniu jawnym jest w identycznej wysokości jak wpis od zażalenia na postanowienie". Tymczasem sprawa związana z zażaleniem jest rozpoznawana na posiedzeniu niejawnym, wobec tego zdaniem skarżącego "wpis od zażalenia powinien być niższy niż wpis od skargi". W konsekwencji skarżący wniósł o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowo-administracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) jest zgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej w skrócie: Konstytucja RP). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, zatem zażalenie podlega oddaleniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego w rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału III WSA w Warszawie prawidłowo określił wysokość wpisu sądowego od zażalenia, przyjmując, że należny jest wpis stały w kwocie 100 zł wskazując jako podstawę prawną § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie RM). W osnowie zażalenia strona wniosła o zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, błędnie wskazując na niezgodność rozporządzenia tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowo-administracyjnych zamiast na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Skarżący dopiero w uzasadnieniu do zażalenia wskazuje na rozporządzenie RM na podstawie którego Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał go do uiszczenia wpisu sądowego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkuje się do tego właśnie rozporządzenia RM. W rozpatrywanej sprawie skarżący zakwestionował wysokość wpisu od zażalenia na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a., na postanowienie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 tej ustawy, przysługuje zażalenie. W myśl art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały, natomiast w myśl art. 220 § 1 ww. ustawy sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy, wobec czego było on obowiązany do uiszczenia stosownego wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd ugruntowany już w orzecznictwie i tak jak w wydanym w stosunku do skarżącego, postanowieniu NSA z 20 sierpnia 2015 r., II FZ 634/15 nie znalazł podstaw do skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Reasumując, zażalenie skarżącego nie ma uzasadnionych podstaw, a wniosek o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego – przy uwzględnieniu zasady ekonomii procesowej (art. 7 p.p.s.a.) – nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak sentencji