II FZ 571/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3706/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 6 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3706/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. W. (zwanego dalej "Skarżącym") na postanowienie Ministra Finansów z dnia 6 września 2016 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału III do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 3 marca 2017 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący nie zaskarżył powyższego postanowienia, w związku z czym stało się ono prawomocne. Na podstawie zarządzenia z dnia 10 kwietnia 2017 r. Skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 15 grudnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący wniósł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Do dnia 31 maja 2017 r. Skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa Oddziału Finansowo Budżetowego. Sąd - odrzucając skargę - wskazał, że złożony przez Skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy jest kolejnym takim wnioskiem w sprawie. Pierwszy wniosek Skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych został już merytorycznie i prawomocnie rozstrzygnięty. Tym samym, rozstrzygnięcie kwestii wpadkowej uzyskało już moc wiążącą, zatem obowiązkiem Skarżącego było uiszczenie wymaganego wpisu. Złożenie zaś kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd stwierdził, że prawomocne postanowienie Sądu o odmowie zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia kosztów oraz ponowne wezwanie do uiszczenia należnej opłaty, nie zwalnia strony od skutków niezastosowania się do tego wezwania, pomimo wystąpienia z kolejnym wnioskiem w tym przedmiocie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody - jako podstawa prawna do zwolnienia Skarżącego z kosztów sądowych w całości oraz wyznaczenia pełnomocnika z urzędu do dalszego prowadzenia sprawy. Jedynym dochodem Skarżącego jest 1017 zł z tytułu emerytury. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, WSA zobowiązany był – zgodnie z treścią przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. – skargę odrzucić. Ponadto należy wskazać, że w zażaleniu Skarżący nie zawarł żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego postanowienia, a jedynie przedstawił argumenty dotyczące sytuacji finansowej strony. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. [pic]